III SA/Łd 269/08

Dnia 15 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 15 października 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przyznania statusu osoby bezrobotnej i odmowy przyznania zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat E. F. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Łodzi przy ul. A Nr [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat E. F. z funduszu Skarbu Państwa- Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. III SA/Łd 269/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., Nr [...] wydaną w przedmiocie uznania T. T. za osobę bezrobotną od dnia rejestracji oraz w przedmiocie odmowy przyznania T. T. prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [... ]. T. T. przyznano status osoby bezrobotnej i przyznano jej prawo do zasiłku dla bezrobotnego. W dniu [...] r. T. T. powiadomiła Powiatowy Urząd Pracy Nr 2 w Ł., iż z dniem [...] r. zmieniła miejsce zamieszkania. Z uwagi na niedopełnienie przez T. T., obowiązku poinformowania w zakreślonym terminie, właściwego urzędu pracy o zmianie miejsca zamieszkania, Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...] r. pozbawił stronę statusu osoby bezrobotnej i przyznanego jej prawa do zasiłku z dniem [...] r. Powyższa decyzja stała się ostateczna. W wyniku ponownej rejestracji, dokonanej w dniu [...] r., T. T., na mocy decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia rejestracji, bez prawa do zasiłku dla bezrobotnego z uwagi na niespełnienie przesłanek określonych w art. 71 oraz art. 73 ust. 5, 6, i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). W odwołaniu od powyższej decyzji T.T. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy i przyznanie jej prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Wskazała, iż o zmianie miejsca zamieszkania nie poinformowała UP Nr 2 w Ł., bowiem nie przypuszczała, że urzędy pracy w Ł. są rejonizowane. Ponadto z uwagi na generalny remont mieszkania nie poinformowała urzędu o zmianie miejsca zamieszkania we właściwym czasie. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a/ ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku dla bezrobotnego przysługuje za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Stosownie do treści art. 73 ust. 7 ustawy, osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Organ II instancji wskazał, iż T. T. w dacie rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł., to jest w dniu [...] r. spełniała warunki nabycia statusu osoby bezrobotnej, bowiem była osobą niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia. Nie spełniała jednak warunków nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Strona w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. była zatrudniona w A w Ł. Po ustaniu zatrudnienia dokonała po raz pierwszy rejestracji w PUP nr 2 w Ł. w dniu [...] r. W rejestrze osób bezrobotnych skarżąca pozostawała w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., a status osoby bezrobotnej utraciła decyzją z dnia [...] r., z dniem [...] r., z powodu niedopełnienia obowiązku poinformowania właściwego urzędu pracy o zmianie miejsca zamieszkania. W wyniku ponownej rejestracji, T. T. uzyskała status osoby bezrobotnej od dnia [...]r. Z uwagi na jednoznaczny zapis powołanego art. 71 ustawy , do okresu uprawniającego do zasiłku można było zaliczyć jedynie zatrudnienie i inne wymienione w wskazanym przepisie okresy, występujące od [...] r. do [...] r., to jest występujące w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji. Stąd do okresu zatrudnienia uprawniającego do zasiłku można było zaliczyć zatrudnienie skarżącej w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r., to jest 224 dni, przypadające w okresie 18 miesięcy poprzedzających datę rejestracji. Organ odwoławczy wskazał, iż udokumentowany okres zatrudnienia (224 dni) nie daje możliwości do uzyskania uprawnień do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, na podstawie art. 73 ust. 7 ustawy. Strona nie spełnia również warunków do uzyskania prawa do zasiłku na zasadach ogólnych, gdyż nie wykazała się odpowiednim okresem uprawniającym do zasiłku (365 dni) zgodnie z przepisami art. 71 powołanej ustawy. Natomiast co do okoliczności podniesionych przez stronę w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, w ocenie organu odwoławczego pozostają one bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego T. T. podniosła, iż z tytułu pracy w A w Ł., w okresie od stycznia [...] r. do kwietnia [...] r., przysługiwało jej prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Uprawnienie to utraciła z powodu nie poinformowania w terminie właściwego urzędu pracy, o fakcie zmiany miejsca zamieszkania. Wniosła o przyznanie prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej oraz o przerejestrowanie jej dokumentacji z Urzędu Pracy Nr 2 w Ł. do Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. Ponadto skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 lipca 2008 r. , sygn. akt III SA/Łd 269/08 odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 184 Konstytucji RP oraz art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego. Bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego uzasadniającego jej uchylenie. Przede wszystkim należy zwrócić uwagę na fakt, iż skarżąca na żadnym etapie postępowania administracyjnego, jak również w skardze do sądu, nie kwestionuje ustaleń dokonanych przez organy administracji, dotyczących obliczenia okresu jej zatrudnienia w przeciągu ostatnich 18 miesięcy przed złożeniem wniosku o ponowną rejestrację jako osoby bezrobotnej. Argumenty skarżącej odnoszą się natomiast do wskazania przyczyn niepoinformowania w określonym terminie właściwego urzędu pracy o fakcie zmiany zamieszkania, co spowodowało utratę statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia [...] r., orzeczoną decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu administracyjnego i posiada walor ostateczności. Nie jest zatem przedmiotem niniejszych rozważań Sądu. W niniejszym postępowaniu Sąd rozpoznaje skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r., utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r., wydaną w przedmiocie przyznania skarżącej statusu osoby bezrobotnej od dnia [...] r. oraz odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Skarżąca kwestionuje wyżej wymienione decyzje w części dotyczącej odmowy przyznania jej prawa do zasiłku dla bezrobotnego, podnosząc argumenty odnoszące się do przyczyn utraty przez nią statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku. Postępowanie w przedmiotowej sprawie prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.). Bezsporny w niniejszej sprawie jest fakt zgłoszenia się T.T. w dniu [...] r. do Powiatowego Urzędu Pracy Nr 1 w Ł., w celu ponownej rejestracji, po utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia [...] r. W myśl art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy osoba, która utraciła na okres nie dłuższy niż 365 dni status bezrobotnego, a w dniu kolejnej rejestracji spełnia warunki określone w art. 71, uzyskuje prawo do zasiłku na okres pomniejszony o poprzedni okres pobierania zasiłku oraz o okresy, o których mowa w ust. 4. Aby więc skarżącej przysługiwało prawo do zasiłku po ponownej rejestracji musiałaby spełniać warunki określone w art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W przypadku niespełnienia warunków określonych w tym przepisie skarżącej prawo do zasiłku nie przysługiwałoby, nie miałyby wówczas również znaczenia okresy wcześniejszego pobierania zasiłku i ewentualne pomniejszenie okresu jego pobierania obecnie. Stosownie do art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. a) ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania we właściwym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni, był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...). Organy administracji winny więc, przy ponownej rejestracji skarżącej, dokonać ustaleń dotyczących aktywności zawodowej skarżącej w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień ponownej rejestracji, tj. [...] r. Z obowiązku tego, w ocenie Sądu, organy wywiązały się w sposób nie budzący zastrzeżeń. Wskazały, iż w okresie od dnia [...] r. do dnia [...] r. (czyli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień [...] r.) skarżąca udokumentowała łącznie okres 224 dni uprawniający do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego. Organy administracji publicznej prawidłowo zatem ustaliły, iż skarżąca nie posiada wystarczającego okresu zatrudnienia uprawniającego do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnego – zamiast wymaganych co najmniej 365 dni przepracowanych w ostatnich 18 miesiącach udokumentowała jedynie 224 dni. Znamienny jest podnoszony już wcześniej przez Sąd fakt, iż skarżąca wyliczeń organów administracji nie kwestionuje. Nie ma zatem wątpliwości, iż organy dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, co z kolei oznacza, iż skarżąca nie spełniała warunków określonych w art. 71 w związku z art. 73 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zasadnie zatem odmówiono skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnego. W tej sytuacji w pełni uzasadnione jest twierdzenie, iż organy rozpoznające sprawę bardzo wnikliwie oceniły materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. W myśl pierwszego z tych przepisów w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Z kolei stosownie do treści art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Oznacza to, że materiał dowodowy zebrany w sprawie powinien być kompletny, tj. dotyczący wszystkich okoliczności faktycznych, które mają znaczenie w sprawie. Z art. 77 § 1 k.p.a. wynika bowiem obowiązek organu administracji zgromadzenia całego materiału dowodowego, koniecznego do rozstrzygnięcia sprawy, co oznacza obowiązek podjęcia przez organ stosownych działań, między innymi przeprowadzenia z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy oraz zażądania od strony przedstawienia dowodów na poparcie jej twierdzeń. Wypływające z powołanych przepisów obowiązki organy rozpoznające niniejszą sprawę wypełniły. Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł o oddaleniu skargi. O kosztach pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej powyżej ustawy w związku z § 18 ust. 1 pkt 1c/ i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. z 2002 r. Nr 163 poz. 1348 ze zm.). TP.