III SA/Łd 269/16

Dnia 15 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak, Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Referent-stażysta Blanka Kuźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 oddala skargę. Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2016 r. poz. 23), art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008r o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. 2008r. Nr 68 poz. 634), art. 7 ust. 1, ust. 2 i ust. 2b i 4, art. 18 ust 1, art. 19, art. 24 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (t. j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1164), art. 17, art. 22, art. 23 ust. 1, art. 24 ust. 1, 2, art. 124, art. 146 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. UE z 2009 r. Nr L 030 s. 0016-0099), art. 28, art. 32, art. 34, art. 57 ust. 3, art. 58, art. 71 ust. 1, art. 77 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) NR 1122/2009 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.Urz. UE z 2 grudnia 2009 roku r., Nr L 316, str. 65),. § 1 ,§ 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. z 2010 r., Nr 39, poz. 211), § 5 ust 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz. U. Nr 67, poz. 434 ze zm.), § 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 listopada 2012 r. w sprawie stawki jednolitej płatności obszarowej za 2012 r. (Dz.U. z 2012, poz. 1308), § 2, § 3, § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2009 r. Nr 40 poz. 326), Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z dnia [...] roku wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego w [...] w sprawie przyznania Z.M. płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny: W dniu 15 maja 2012 roku Z.M. złożył w Biurze Powiatowym w [...] wniosek o przyznanie ww. płatności na 2012 rok. W gospodarstwie strony została przeprowadzona w dniu 17 października 2012 roku kontrola na miejscu metodą inspekcji terenowej w zakresie kwailfikowalności powierzchni, programu rolnośrodowiskowego oraz w zakresie wzajemnej zgodności. Producent rolny był obecny podczas wykonywania czynności kontrolnych, lecz odmówił podpisania raportu. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Kierownik Biura Powiatowego w [...] wydał w dniu 8 marca 2013 roku decyzję, w treści której przyznał jednolitą płatność obszarową w wysokości 30725,95 zł, odmówił przyznania płatności uzupełniających oraz przyznał płatność cukrową w wysokości 48467,42 zł. Z.M. wniósł odwołanie od w/w decyzji organu I instancji. Decyzją z dnia [...] roku organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzja została doręczona w dniu 15 lipca 2013 roku. Strona złożyła skargę do WSA w Łodzi, który wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 roku uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok ten uprawomocnił się w dniu 16 stycznia 2014 roku. Organ II instancji decyzją nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia w celu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Kierownik Biura Powiatowego w [...] wydał w dniu [...] roku decyzję o przyznaniu skarżącemu jednolitej płatności obszarowej w wysokości 30725,95 zł oraz odmowie przyznania uzupełniających płatności obszarowych, a także przyznaniu płatności cukrowej w pomniejszonej wysokości 48467,42 zł. Z.M. złożył odwołanie, w treści którego zakwestionował ustalenia poczynione w trakcie kontroli na miejscu oraz zmniejszenie płatności cukrowej. Organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności do gruntów rolnych reguluje Ustawa z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ustawa ta została uchylona ustawą z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, jednakże zgodnie z art. 60 ust. 2 ustawy o płatnościach z 2015 roku do płatności bezpośredniej, płatności uzupełniającej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów, wsparcia specjalnego, płatności do upraw roślin energetycznych oraz pomocy do plantacji trwałych w rozumieniu ustawy wymienionej w art. 61, a także do postępowań w sprawach dotyczących tych płatności, wsparcia lub pomocy: 1) wszczętych i niezakończonych ostateczną decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, 2) zakończonych ostateczną decyzją wydaną na podstawie dotychczasowych przepisów, które zostały wznowione od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, - stosuje się przepisy dotychczasowe. Wobec czego do rozpatrzenia niniejszej sprawy zastosowanie mają przepisy ustawy z 2007 roku w brzmieniu z 15 marca 2012 roku. Organ powołał brzmienie art. 7 ust. 1 Ustawy, który określa warunki przyznania rolnikowi jednolitej płatności obszarowej, oraz określający podstawowe warunki przyznania uzupełniającej płatności obszarowej art. 7 ust. 2 Ustawy. Wskazał, że rodzaje roślin kwalifikujących się do objęcia uzupełniającą płatnością obszarową określa Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 marca 2009 r. w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ powołał również art. 18 art. 7 ust. 4 pkt 1 i 1a Ustawy, zgodnie z którym jednolita płatność obszarowa przysługuje do powierzchni gruntów rolnych nie większej niż maksymalny kwalifikowalny obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1122/2009, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Organ zauważył, iż składając wniosek rolnik wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności do gruntów rolnych na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ I instancji w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, zgodnie z treścią art. 30 ust. 1 Ustawy ARiMR, art. 26 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 oraz art. 17 Rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. W myśl art. 32 ust. 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009 z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie. Z akt sprawy wynika, w dniu 17 października 2012 roku Biuro Kontroli na Miejscu Ł. Oddziału Regionalnego ARiMR przeprowadziło trzy kontrole na miejscu: w zakresie kwalifikowalności powierzchni, w zakresie wzajemnej zgodności oraz programu rolnośrodowiskowego. W trakcie kontroli ustalono szereg nieprawidłowości odnośnie deklarowanych do płatności działek rolnych. Wpływ na przyznaną płatność, w szczególności miało stwierdzenie przez kontrolerów powierzchni nieuprawianej na działce rolnej L wchodzącej w skład kompleksu działek K, L, Ł (na działce ewidencyjnej o nr 11) na powierzchni 0,39 ha i wskazanie dla niej naruszenia normy N.01.1 (stwierdzono, że grunt orny nie jest wykorzystywany do uprawy roślin lub nie jest ugorowany). W przypadku działki rolnej D/D1 ustalono, że stwierdzona uprawa należy w całości do innej grupy upraw niż deklarowana. Działki rolne A i C miały stwierdzoną powierzchnię większą niż deklarowana, odpowiednio o 0,02 ha i 0,01 ha, zaś działki rolne D i L mniejszą niż deklarowana odpowiednio o 0,28 ha i 0,39 ha. Przy wykonywaniu czynności kontrolnych uczestniczył producent rolny, który do ustaleń pokontrolnych zawartych w raportach z czynności zgłosił zastrzeżenia. Raport był dwukrotnie weryfikowany przez wykonawcę kontroli w związku z zastrzeżeniami strony złożonymi w odwołaniu z dnia 2 kwietnia 2013 roku oraz przed wydaniem zaskarżonej decyzji. W obu pismach z dnia 28 czerwca 2013 roku oraz 10 kwietnia 2015 roku podtrzymano ustalenia kontroli na miejscu w zakresie zastrzeżeń wniesionych przez stronę. Odnosząc się do okoliczności podnoszonych przez stronę w odwołaniu co do błędnego sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ uznał, iż jest on niezasadny. Za błędny uznano również zarzut w zakresie rzetelności dokonywanych czynności kontrolnych oraz kompetencji i wiedzy osób dokonujących tychże czynności. Odnośnie postawionego przez skarżącego zarzutu nierzetelnego pomiaru w związku z zastosowaniem szerokości 1,5 metrowej strefy buforowej pomiaru i sposobu wykonywania pomiaru organ wskazał, że kontrole na miejscu są realizowane metodą inspekcji terenowej lub metodą FOTO. Określanie powierzchni kwalifikującej się do dopłat dokonuje się, w myśl art. 34 rozporządzenia 1122/2009, 1. za pomocą dowolnych środków zapewniających jakość pomiaru przynajmniej równoważną wymaganej przez obowiązujące na poziomie Wspólnoty normy techniczne. Tolerancja pomiaru jest określona przy uwzględnieniu 1,5-metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha. 2. Można uwzględniać całkowitą powierzchnię działki rolnej, pod warunkiem że jest ona w pełni użytkowana zgodnie z normami zwyczajowymi danego państwa członkowskiego lub regionu. W innych przypadkach uwzględnia się powierzchnię faktycznie użytkowaną. Z powyższych przepisów wynika, że ustawodawca pozostawia państwom członkowskim dowolność stosowania metod pomiaru powierzchni, pod tym jednakże warunkiem, że zastosowana metoda gwarantuje dokładność pomiaru co najmniej na poziomie określonym przez unijne normy techniczne. Wymóg zastosowanie 1,5 metrowej strefy buforowej wynika wyraźnie z przytoczonego przepisu, zatem organ kontrolny zasadnie przyjął taką strefę do ustalenia tolerancji pomiaru. Organy przeprowadziły kontrolę na miejscu wizytując zadeklarowane działki (oceniając wizualnie) i dokonując oceny stanu zadeklarowanych upraw, zaś pomiary powierzchni faktycznie wykorzystywanej pod zadeklarowane uprawy dokonały za pomocą urządzenia GPS, a poczynione ustalenia udokumentowały stosownymi zapisami do protokołu z kontroli i załączonym do protokołu szkicem graficznym działek, wykonanymi zdjęciami fotograficznymi poszczególnych działek (zawierającymi dokładny opis poszczególnych działek oraz kierunek wykonywania zdjęć). Bez wątpienia zastosowana przez inspektorów terenowych metoda kontroli zadeklarowanych przez skarżącego działek nie tylko była dozwolona przez ustawodawcę unijnego, ale wręcz mieściła się w .szerokiej definicji metod kontroli. Co więcej użycie odbiornika pomiarów satelitarnych GPS zapewniło bardziej dokładne pomiary powierzchni niż pomiary dokonywane przy zastosowaniu tradycyjnej taśmy mierniczej. Samo zastosowanie tolerancji pomiaru jest korzystne dla beneficjenta, bowiem nawet gdyby działka rolna miała powierzchnie zmierzoną (która również opisana jest w raporcie z czynności kontrolnych) mniejszą niż zdeklarowana to nie zostanie różnica między powierzchniami uznana jako powierzchnia przedeklarowania. Odnosząc się do zarzutu nierzetelności raportu z czynności kontrolnych (znajdują się w nim korekty i poprawki) organ odwoławczy wyjaśnił, że ustawodawca unijny w sposób otwarty określa elementy sprawozdania z kontroli (raportu z kontroli), możliwe są więc korekty raportu z kontroli w późniejszym czasie, pod tym jednakże warunkiem, że raport zostanie doręczony beneficjentowi i organ pouczy go o prawie wniesienia zastrzeżeń. Naniesione na protokole skreślenia, poprawki, choć mogą utrudniać analizę zapisów protokołu, nie dyskwalifikują go jako dokumentu urzędowego o szczególnej mocy dowodowej. Organ odwoławczy wyjaśnił, że sposób mierzenia działek rolnych i granice pomiarów znajdują swoje odzwierciedlenie w szkicach pomiaru działek rolnych sporządzonych przez inspektorów terenowych. Dane z pomiarów umieszczone zostały na szkicach w celu zobrazowania przebiegu granic danej działki rolnej. Organ odwoławczy wykorzystał funkcjonalność systemu informatycznego LPIS i porównał dane zasięgu pomiarów z kontroli na miejscu na obrazie ortofotomapy z danymi zawartymi na szkicach z kontroli na miejscu. W wyniku tego porównania wykazano, że szkice zostały prawidłowo sporządzone, a granice pomiarów przebiegają zgodnie z granicami upraw (porównania dokonano dla spornych działek K, L, Ł i działki rolnej D). W zakresie działek rolnych położonych w kompleksie na działce ewidencyjnej o nr 11, organ wskazał, że działki L i Ł stanowią jedną uprawę bez możliwości wyodrębnienia na jej powierzchni granic między działkami. Prawidłowo inspektorzy terenowi pomierzyli te działki w kompleksie, gdyż jest to faktycznie jedna działka rolna. Zgodnie z art. 2 pkt 5 rozporządzenia nr 1122/2209 "działka rolna" oznacza zwarty obszar gruntu, zgłoszony przez jednego rolnika i obejmujący nie więcej niż jedną grupę upraw; jednak w przypadku gdy w kontekście niniejszego rozporządzenia wymagane jest oddzielne zgłoszenie użytkowania pewnego obszaru w ramach gruntów objętych grupą upraw, granice działki rolnej są wyznaczane na podstawie tego konkretnego użytkowania. Deklarowana we wniosku o przyznanie płatności na 2012 rok powierzchnia kompleksu działek L/Ł/K położonych na działce ewidencyjnej nr 11 wynosi 8,50 ha. Działki L/Ł pomierzono łącznie i ich powierzchnia wynosi 7,62 ha. Osobno zaś pomierzono działkę rolną K. Działka ta składa się z trzech niepołączonych ze sobą części, jednak każda z tych części spełnia warunek minimalnej powierzchni, zatem poszczególne części nie zostały wyłączone z płatności. Powierzchnia działki rolnej K wynosi 0,49 ha i jest zgodna z deklaracją strony. Łącznie inspektorzy terenowi stwierdzili na działce ewidencyjnej o nr 11 powierzchnię uprawnioną do płatności - 8,11 ha. Wyłączenie powierzchni nieuprawionych nastąpiło poprzez odjęcie od powierzchni deklarowanej powierzchni stwierdzonej upraw. Działanie to jest prawidłowe, bowiem na załączniku graficznym strona zadeklarowała całą powierzchnię działki jako działkę użytkowaną rolniczo. Skoro zatem cała działka została zaznaczona i jej powierzchnia wynosi 8,50 ha to przy ustalonej powierzchni stwierdzonej na działkach łącznie 8,11 ha oznacza zawyżenie deklaracji o 0,39 ha. Organ I instancji korzystnie dla strony przyjął zasadę, że skoro działki rolne L/Ł/K stanowią kompleks przy czym działki L i Ł w rzeczywistości są jedną działką rolną, to odjęcie od powierzchni działki L (największej w kompleksie) stwierdzonego zawyżenia będzie najbardziej korzystne dla strony. Przy czym na wysokość przyznanej płatności nie ma wpływu okoliczność od której z wymienionych działek rolnych (L lub Ł) odjęta będzie powierzchnia odłogu, Działka rolna K z uprawą trwałych użytków zielonych, położona co prawda w trzech niezależnych częściach, ma powierzchnię zgodną z deklaracją, a zatem nie ma potrzeby dokonywania dodatkowych zmniejszeń czy wykluczeń. Odnośnie zarzutów ustalenia uprawy na działce rolnej D/Dl, na której podczas kontroli stwierdzono inną uprawę niż zadeklarowana organ odwoławczy wyjaśnił, że zadeklarowano rzepak, którego kontrolerzy w czasie oględzin działki nie stwierdzili. Ustalono, że na tej działce jest wysiane w międzyplonie żyto na stalerzowanym ugorze. Strona w odwołaniu podnosi, że nie został wykonany zabieg talerzowania tej działki rolnej, lecz zabieg kultywatorem ścierniskowym. Organ odwoławczy wskazał, że na okoliczność zastosowania innego zabiegu niż określony w raporcie z kontroli i zaskarżonej decyzji strona nie przedstawiła żadnego dowodu, a zgromadzone materiał dowodowy potwierdza, że na tej działce rolnej wykonano zabieg talerzowania, co wynika z oświadczenia samej strony z dnia 17 października 2012 roku oraz z rejestru działań agrotechnicznych, którego zdjęcia zostały wykonane podczas kontroli programu rolnośrodowiskowego i znajdują się na płycie stanowiącej załącznik do raportu z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni. Strona nie wyjaśniła czemu zmieniła swoje oświadczenie w zakresie zastosowanego zabiegu agrotechnicznego na działce rolnej D/D1 w czerwcu 2012 roku. Dalej w zakresie ustalenia występowania innej uprawy niż uprawa zadeklarowana, organ zaznaczył, że na dzień kontroli inspektorzy terenowi na działce rolnej D/Dl nie stwierdzili uprawy rzepaku. Okoliczność, którą podnosiła strona o konieczności likwidacji uprawy rzepaku w czerwcu 2012 roku, z uwagi na warunki atmosferyczne, można oceniać jako wyjątkowe okoliczności. Jednakże strona nie poinformowała Kierownik Biura Powiatowego w wystąpieniu takiej okoliczności w terminie przewidzianym w art. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Ponadto rolnik zobowiązał się poinformować organ ARiMR o każdym fakcie mającym wpływ na płatność i o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia wniosku do dnia wydania decyzji, w szczególności, gdy zmiana ta dotyczy m. in. wykorzystywania gruntów rolnych. Wobec czego rolnik nie poinformował organu I instancji o zmianie sposobu użytkowania i o jego przyczynach, a zatem nie ma możliwości uznania tej zmiany sposobu użytkowania za wynikającą z nadzwyczajnych okoliczności czy siły wyższej. Inspektorzy terenowi pierwotnie zastosowali dla działki rolnej D/D1 kod nieprawidłowości DR50, który stwierdza, że granice działki rolnej wykraczają poza granice zadeklarowanej działki ewidencyjnej (granice referencyjne). Następnie w wyniku weryfikacji danych z raportu z kontroli na miejscu kod ten został wykreślony, stąd też zrzut błędnego zastosowania kodu DR50 dla działki rolnej D/D1 jest bezzasadny. Granice działki rolnej również zostały poprawnie wyznaczone, co potwierdza porównanie zasięgów na szkicach z naniesieniem pomiaru na obraz ortofotomapy, będącej w systemie informatycznym ARiMR. W odniesieniu do nieprawidłowości stwierdzonej na działce rolnej D/D1 wyjaśnić trzeba, że aby przyznać płatność musi być uprawiana roślina w plonie głównym wymieniona w § 2 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2009 r. Nr 40 poz. 326) Zatem skoro nie stwierdzono uprawy w plonie głównym rośliny wymienionej § 2 rozporządzenia UPO to do tej działki nie przysługuje płatność uzupełniająca, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. W zakresie zastrzeżeń co do sporządzenia notatki służbowej w dniu 17 listopada 2012 roku przez kontrolerów inspektorów terenowych, skarżący pominął, że notatka ta została sporządzona po wniesionych 'przez stronę zastrzeżeniach do kontroli na miejscu. Pismo zawierające zastrzeżenia zostało złożone w dniu 13 listopada 2012 roku, a notatka służbowa stanowi merytoryczne odniesienie się do zawartych w piśmie strony zastrzeżeń. Zatem z okoliczności sporządzenia notatki miesiąc po wykonanej kontroli nie można wywodzić wniosków, że notatka ta została "wprowadzona do raportu". Notatka jest załącznikiem do raportu i stanowiła jeden z elementów przygotowanej odpowiedzi Biura Kontroli na Miejscu na zastrzeżenia z dnia 19 grudnia 2012 roku. W ocenie organu niezasadny jest również wniosek o przeprowadzenie ponownej kontroli na miejscu, czy wykorzystanie danych zawartych w protokołach z kontroli z 2004 roku. Kontrola na miejscu ma za zadanie dokonać weryfikacji danych zawartych we wniosku o przyznanie płatności na dany rok kalendarzowy. Stwierdzone nieprawidłowości odnoszą się do roku 2012 roku. Ustalone przez inspektorów terenowych nieprawidłowości, w szczególności nie wykoszenie lub nieużytkowanie rolnicze części deklarowanych do płatności działek rolnych mogły zostać już usunięte, a uprawy mogły zostać zmienione w latach następnych. W niniejszej sprawie zasadnicze znaczenie ma ustalenie powierzchni upraw i spełnienie norm i wymogów w 2012 roku, stąd też wobec nieprzedstawienia przez stronę dowodów na poparcie swoich twierdzeń co do nierzetelności kontroli lub błędnych ustaleń kontrolerów, organ odwoławczy uznał, że przeprowadzenie kolejnej kontroli na miejscu niemal 4 lata po złożeniu wniosku o przyznanie płatności jest niecelowe, a zebrany materiał dowodowy pozwala ustalić stan na działkach w 2012 roku. Organ powołał się na art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 22 ust. 1 akapit pierwszy Rozporządzenia 73/2009 oraz art. 7 ust. 1 Ustawy. Wskazał, iż kwestię utrzymywania gruntów zgodnie z normami reguluje rozporządzenie Ministra Rozwoju i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211) oraz obwieszczenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 19 marca 2009 r. w sprawie wykazu wymogów określonych w przepisach Unii Europejskiej z uwzględnieniem przepisów krajowych wdrażających te przepisy (M.P. z 2009 r. Nr 17 poz. 224 ze.zm). Uszczegółowieniem powyższych postanowień w prawie krajowym jest rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, oraz procentowej wielkości zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego (Dz.U. z roku 2010, Nr 67, poz. 434 ze zm.). Zgodnie z § 2. Zacytowanego rozporządzenia liczba punktów, jaką przypisuje się stwierdzonej niezgodności, w tym niezgodności celowej, w ramach oceny wagi, o której mowa w ort. 54 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1122/2009, w zależności od rodzaju stwierdzonego naruszenia, w obszarze: 1) dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, o której mowa w ort. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. jest określona w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a w myśl § 5. 1. Rozporządzenia wyrażona w procentach wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów lub wsparcia specjalnego, ustalona w zależności od liczby punktów przypisanych stwierdzonej niezgodności jest określona w załączniku nr 5 do rozporządzenia, uznanej za niezgodność celową w rozumieniu ort. 72 rozporządzenia nr 1122/2009, jest określona w załączniku nr 6 do rozporządzenia. Ostateczną wielkość zmniejszenia płatności bezpośredniej, płatności cukrowej, płatności do pomidorów łub wsparcia specjalnego z tytułu stwierdzonych niezgodności ustała się zgodnie z ort. 70 ust. 6-8, art. 71 i 72 rozporządzenia nr 1122/2009. Inspektorzy terenowi stwierdzonej nieprawidłowości nadali wagę zgodnie z brzmieniem załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 1 kwietnia 2010 r. w sprawie liczby punktów (...): zasięg - 1, dotkliwość - 5. trwałość - 5 (str. 18 raportu z czynności kontrolnych w zakresie wzajemnej zgodności). Suma punktów wynosi 11, zatem zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia, procentowe wysokość zmniejszenia wynosi 3%. Biorąc pod uwagę powyższe przepisy i stawiane zarzuty przez skarżącego, jak i uzasadnienie wyroku WSA w Łodzi w sprawie III SA/Łd 1004/13, organ odwoławczy wyjaśnił, że zmniejszenie płatności o 3 % dotyczy również płatności cukrowej. Sankcja za nieprzestrzeganie norm i wymogów określona w z art. 23 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, nakładane jest na "całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mają zostać przyznane temu rolnikowi po zastosowaniu do niego art. 7, 10 i U". Pojęcie "płatności bezpośrednich" posiada swoją definicję legalną określoną w art. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, zgodnie z którym "oznacza płatność przyznawaną bezpośrednio rolnikom w ramach systemu wsparcia wymienionego w załączniku I". W załączniku nr I do rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, wymienia się w ramach płatności bezpośrednich płatność cukrową zarówno tą związaną z bieżącą produkcją jak i płatność historyczną czyli nie związaną z bieżącą produkcją. Zatem pomniejszenie związane z niespełnieniem norm zastosowanie ma również do płatności cukrowej. Stąd bezzasadny jest zarzut błędnej obniżki płatności cukrowej podnoszony w odwołaniu od zaskarżonej decyzji. Organ wyjaśnił, że w postępowaniu, o którym mowa w przepisie art. 3 ustawy z 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie ma obowiązku aktywnego poszukiwania dowodu. To na stronie oraz innych osobach uczestniczących w tym postępowaniu ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Organ szczegółowo opisał sposób obliczenia wysokości należnych producentowi płatności JPO, UPO oraz płatności cukrowej. Podkreślił, iż wystąpienie z wnioskiem o przyznanie płatności jest zależne od woli strony i jej obowiązkiem jest staranne i rzetelne wykazanie okoliczności warunkujących spełnienie przesłanek do przyznania dopłat. Informacje podane przez stronę we wniosku są bowiem dla organu administracji wiążące i stanowią podstawę do jego oceny, w szczególności w zakresie różnic między zadeklarowaną, a rzeczywistą powierzchnia upraw. Tym samym kluczowe znaczenie dla wyniku postępowania ma rzetelne odzwierciedlenie stanu działek wykorzystywanych rolniczo. W ocenie organu odwoławczego nie budzi wątpliwości, że strona na części działek nie prowadziła działalności rolniczej, o czym świadczy wykonana przez kontrolujących dokumentacji zdjęciowa. Zatem w świetle zgromadzonego materiału dowodowego odwołujący nie wykazał, iż jest niewinny w rozumieniu art. 73 ust 1 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Co więcej Z.M. składając podpis na ostatniej stronie wniosku, oświadczył iż zna zasady przyznawania płatności obszarowych i potwierdziła zgodność danych zawartych we wniosku ze stanem faktycznym. W rozpatrywanej sprawie strona nie skorzystała z uprawnienia wynikającego z art.73 ust 2 Rozporządzenia Nr 1122/2009. Z treści niniejszego przepisu wynika, iż w sytuacji, gdy producent rolny poinformował organ na piśmie, iż wniosek jest nieprawidłowy lub zdezaktualizował się od czasu złożenia, wówczas informacje podane przez producenta rolnego powodują że wniosek jest dostosowywany do rzeczywistej sytuacji. Organ zaś nie może na tej podstawie odmówić przyznania płatności. Wyjątek w tym zakresie stanowią przypadki, gdy organ powiadomił już producenta rolnego o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub gdy organ stwierdził nieprawidłowości we wniosku. Producent rolny dopiero w czasie kontroli na miejscu podał, że stan na działkach uległ zmianie, wobec czego nie można odstąpić od nałożenia zmniejszeń. Organ podkreślił, że strona mogła dokonać także wycofania w/w działek, bez negatywnych dla niej konsekwencji, do dnia powiadomienia przez organ I instancji o nieprawidłowościach we wniosku. Wycofanie części wniosku nie może być składane w celu uniknięcia nałożenia sankcji. Na powyższą decyzję Z.M. wniósł skargę do WSA w Łodzi. W jego ocenie utrzymanie w mocy decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR [...] nie zostało poparte żadną analizą stanu faktycznego sprawy. Wskazana pow. wykluczona (0,69 ha ) nie znajduje odzwierciedlenia w protokole z kontroli i jest inna niż w decyzji z dnia 8 marca 2013 roku. Wskazał, iż powierzchnie działek rolnych przyjęte do jej wyliczenia oparte są na protokole z kontroli z dnia 17 października 2012 roku, które zostały przez niego zakwestionowane. Sprawa kontroli i jej ustaleń była rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi , który uchylił decyzję Dyrektora Łódzkiego Oddziału Regionalnego w Ł. od którego ARiMR w Ł. nie wniosła kasacji i w związku z powyższym jest nim związana. Skarżący uważa, iż pomimo protokołu z kontroli w decyzji przyjęto inne powierzchnie dla części działek rolnych, co stawia pod znakiem zapytania rzetelność i celowość przeprowadzonej kontroli. Zakwestionował pomiary powierzchni działek rolnych w czasie kontroli w 2012 roku, ustalenia co do granic działek rolnych, sposób, metody pomiarów i czas przeprowadzenia kontroli. Pomimo prawomocnego wyroku organ nie odniósł się w uzasadnieniu decyzji do zarzutów stawianych przeze mnie a ujętych i wskazanych w jego uzasadnieniu. Zdaniem skarżącego został w sprawie naruszony art. 153 p.p.s.a. Ponadto przy wydawaniu decyzji została złamana zasada dwuinstancyjności gdyż Biuro Powiatowe ARiMR w [...] zwróciło się z pismem do Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. o wytyczne . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na rozprawie przed WSA w Łodzi Z.M. popierał skargę i wnosił o zasądzenie kosztów postępowania. Wyjaśnił, że organ I instancji określił powierzchnię gruntów wykluczonych 0,69 ha a organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, choć wskazał, że powierzchnia gruntów wykluczonych wynosi 0,64 ha. Ponadto organ nie wziął pod uwagę tego, że skarżący w czerwcu 2012 r. zebrał uprawiany rzepak i zasiał poplon. Kontrola miała miejsce w październiku 2012 r. a zatem w okresie, kiedy rzepaku już nie było. Nie zgodził się ze stwierdzeniem, że w 2012 r. nie uprawiał rzepaku. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002.153.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż sprawa zakończona wydaniem zaskarżonej decyzji, rozpoznawana była przez organy ponownie w związku z uchyleniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi prawomocnym wyrokiem z dnia 16 stycznia 2014 r. r. sygn. akt III SA/Łd 1004/13 decyzji Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy przez organy obu instancji nastąpiło więc w ramach związania wynikającego z rozstrzygnięcia Sądu wydanego już uprzednio w sprawie. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że ilekroć dana sprawa będzie przedmiotem ponownego rozpoznania przez ten sąd oraz organ administracji publicznej, będą one obowiązane podporządkować się ocenie prawnej wyrażonej w uzasadnieniu poprzednio wydanego wyroku, jeżeli nie zostanie on uchylony, nie ulegnie istotnej zmianie stan faktyczny sprawy lub zmianie nie ulegną przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. r. sygn. akt III SA/Łd 1004/13 stwierdził, że spór w sprawie dotyczy prawidłowości przeprowadzenia kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym skarżącego, w tym prawidłowości ustalenia powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) działki rolnej L położonej na działce ewidencyjnej 11, powierzchni odłogu oraz powierzchni działki D stanowiących podstawę do obliczenia płatności w odniesieniu do zadeklarowanych przez skarżącego obszarów. Istotne znaczenie w rozpoznawanej sprawie ma także zarzut skarżącego dotyczący zmniejszenia płatności cukrowej. Płatność cukrowa nie jest związana z bieżącą produkcją i jest przyznawana na podstawie danych z okresu referencyjnego. Podstawą ustalenia wysokości płatności cukrowej w danym roku kalendarzowym jest ilość buraków cukrowych objętych umową dostawy, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 1 a ustawy o płatnościach i przeznaczonych do wyprodukowania cukru kwotowego. Zgodnie z art. 2 pkt 11 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, płatność cukrowa jest oddzielną płatnością z tytułu cukru, o której mowa w art. 126 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009. Tymczasem organy orzekające w sprawie dokonały pomniejszenia płatności cukrowej ze względu na nieprzestrzeganie przez beneficjenta norm oraz wymogów w roku 2012 i nie wyjaśniły dlaczego w ich ocenie oddzielna płatność cukrowa, która dotyczy dostaw buraków cukrowych na podstawie umów dostawy zawartych z producentem rolnym na rok gospodarczy 2006/2007 podlega zmniejszeniu na podstawie art. 23 i 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, w sytuacji, gdy powołany przepis dotyczy płatności bezpośrednich ( art. 2 pkt 9 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego). Po uchyleniu przez Sąd ww. decyzji z dnia [...] Biuro Kontroli w Miejscu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Ł. Oddziału Regionalnego w piśmie z dnia 16 kwietnia 2015 r. dokonało ponownej analizy dokumentacji pokontrolnej, stwierdzając odnośnie kwestii poruszonych w uzasadnieniu wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r. r. sygn. akt III SA/Łd 1004/13, iż: - dz. D/D1 – zastosowano kod DR7 dla działki D1 (UPO), gdyż nie stwierdzono deklarowanej uprawy rzepaku w plonie głównym lecz ugór. Podczas kontroli na miejscu w dniu 17 października 2012 r. na przedmiotowej działce rolnej :D/D1" stwierdzono wysiane w międzyplonie żyto na stalerzowanym ugorze, co rolnik potwierdził w swoim oświadczeniu. W celu udzielenia odpowiedzi na zastrzeżenia beneficjenta dokonano ponownej weryfikacji Raportu PRŚ ( pod kątem jego poprawności) i ustalono, że w konsekwencji stwierdzonego ugoru na działce rolnej "D" do raportu PRŚ z dnia 17 października 2012 r. należy wprowadzić korektę zapisu w zakresie wymogów szczegółowych. Zatem w formularzu pakietu, na str. 1.1, w pkt. B dla dz. "D" zaznaczono "Nie" i zastosowano kod S1. Kopie raportu wraz z odpowiedzią na zastrzeżenia wysłano do rolnika pismem o znaku [...] z dnia 19.12.2012 r., wyjaśniając szczegółowo jego wątpliwości. Zapis dotyczący zastosowania kodu S1 znajduje się w Karcie weryfikacji Raportu z czynności kontrolnych. Dodatkowo na działce rolnej D/D1 zastosowano kod DR50. Zgodnie z instrukcją realizacji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni kod DR50 powinien być zastosowany w każdym przypadku, gdy uprawa wykracza poza granice referencyjne, jednak w tym konkretnym wypadku nie były spełnione dwa nierozłączne warunki: pomiar z kontroli nie objął obszaru powierzchni większej niż 0,01 ha na działce sąsiedniej, a najdalej wysunięta granica pomiaru nie przekraczała 2,5 metra. Wobec powyższego kod DR50 na wniosek Centrali ARMiR został wykreślony i wysłano do rolnika korektę raportu, - działki "L" + "Ł" zostały pomierzone łącznie GPS ze względu na brak granic między uprawami. Powyższa metoda nie ma wpływu na dokładność pomiaru. Zastosowany kod DR13+ dla działki rolnej "L" wiąże się z faktem, iż na działce ewidencyjnej nr 11 znajdują się wyłączenia widoczne na fotografiach 47,49,51,58,59, których beneficjent nie odliczył od powierzchni deklarowanej działek rolnych "K","L", "Ł" znajdujących się na działce ewidencyjnej nr 11. Ponadto na działce rolnej "L" występuje obszar tymczasowo niekwalifikujący się do płatności o czym informuje kod DR51. W opinii Biura Kontroli w Miejscu kontrola została przeprowadzona zgodnie z zapisami Instrukcji realizacji kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, wersja 1.2 z dnia 2305.12 r., wobec powyższego podtrzymało ustalenia kontrolne. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane bez naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania . Organy administracji zgodnie z wytycznymi sądu, zawartymi w wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2014 r., prawidłowo ustaliły kwestie dotyczące przeprowadzenia kontroli administracyjnej i kontroli na miejscu w gospodarstwie rolnym skarżącego, w tym prawidłowości ustalenia powierzchni ewidencyjno-gospodarczej (PEG) działki rolnej L położonej na działce ewidencyjnej 11, powierzchni odłogu oraz powierzchni działki D stanowiących podstawę do obliczenia płatności w odniesieniu do zadeklarowanych przez skarżącego obszarów, a także płatności cukrowej. Organy prawidłowo ustaliły w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, to jest szkice pomiaru działek rolnych oraz sporządzone w czasie kontroli fotografie nr 47,54,51 i 49, że na działce ewidencyjnej nr 11 ( część zachodnia i południowa) znajdują się zadrzewienia, zakrzewienia i powierzchnie nieuprawiane rolniczo. We wniosku rolnik deklarował powierzchnię tej działki – 8,5 ha. W skład działki nr 11 wchodzą 3 działki oznaczone K,L,Ł. Organ ustalił, że powierzchnia działki rolnej K wynosi 0,49 ha i jest zgodna z deklaracją strony. Na całej działce nr 11 powierzchnia uprawniona wynosi 8,11 ha. Różnica zatem między wielkością 8,5 ha a 8,11 ha wynosi 0,39 ha. O tę właśnie wielkość należało zatem pomniejszyć obszar upraw, za które przysługiwały płatności. W przypadku działki rolnej D/D1 organ w oparciu o dowód z dokumentu urzędowego, to jest raportu z czynności kontrolnych z dnia 17 listopada 2012 r., prawidłowo przyjął, iż na tej działce stwierdzono wysiew poplonu po ugorze. Powyższa okoliczność została potwierdzona przez stronę w oświadczeniu z dnia 17 października 2012 r., cyt. " ...Informuję również na działce D wysiany został rzepak w plonie głównym a warunki atmosferyczne (gradobicie) spowodowały, że nie został on zebrany na ziarno lecz stalerzowany dn. 30 czerwca 2012 r." ( k. 69 akt administracyjnych). Za trafne należy uznać stanowisko organu, iż okoliczność likwidacji uprawy rzepaku z uwagi na warunki atmosferyczne (gradobicie) należy oceniać jako wyjątkowe okoliczności. W takim przypadku strona powinna powiadomić kierownika biura powiatowego ARMiR w terminie przewidzianym w art. 75 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 o zaistniałej wyjątkowej okoliczności. Zgodnie z powołanym przepisem w przypadku siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu art. 31 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 wraz z odpowiednią dokumentacją wymaganą przez właściwy organ zgłaszane są temu organowi na piśmie w terminie 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik uzyskuje taką możliwość". Skoro skarżący nie powiadomił organu o zmianie sposobu użytkowania i o jego przyczynach, to brak jest możliwości uznania tej zmiany sposobu użytkowania za wynikającą z nadzwyczajnych okoliczności lub siły wyższej. W przypadku nieprawidłowości stwierdzonej na działce rolnej D/D1 organ trafnie przyjął, że aby przyznać płatność musi być uprawiana roślina w plonie głównym wymieniona w § 2 rozporządzenia w sprawie rodzajów roślin objętych płatnością uzupełniającą oraz szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego ( Dz.U. z 2009 r. nr 40, poz. 326). Jeśli na przedmiotowej działce nie stwierdzono uprawy w plonie głównym rośliny wymienionej w § 2 rozporządzenia UPO, to do tej działki nie przysługuje płatność uzupełniająca, wymieniona w art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko strony wyrażone w skardze, dotyczące określenia przez organy powierzchni wykluczonej 0,69 ha., bowiem powierzchnię tę w zaskarżonej decyzji określono jako 0,64 ha. Zgodnie z wyliczeniem organu odwoławczego przedstawionym na stronie 13 uzasadnienia decyzji powierzchnie działek rolnych, których stwierdzono przedeklarowanie powierzchni zostały skompensowane z tymi, gdzie stwierdzono niedoszacowanie powierzchni, łącznie zawyżenie powierzchni wynosi 0,64 ha. (A -0,01 ha + C -0,02 ha powierzchnie większe niż deklaracja) - ( L -0,39 ha + D -0,28 ha powierzchnie mniejsze niż deklaracja). Jeśli organ administracji I instancji dokonał błędnego wyliczenia matematycznego, to rolą organu odwoławczego było dokonanie korekty tej omyłki. Tak właśnie stało się w niniejszej sprawie. Organy administracji zgodnie z wytycznymi Sądu zawartymi w wyroku z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 1004/13 określając zmniejszenie płatności cukrowej o 3 % odniosły się do treści przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Przyjęły prawidłowo, że sankcja za nieprzestrzeganie norm i wymogów określona w art. 23 powołanego rozporządzenia nakładana jest na całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które zostały lub mogą zostać przyznane temu rolnikowi po zastosowaniu do niego art. 7,10 i 11. "Płatność bezpośrednia" zgodnie z art. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 oznacza płatność przyznawaną bezpośrednio rolnikom w ramach systemu wsparcia wymienionego w zał. nr 1. W załączniku nr 1 do ww. rozporządzenia wymienia się w ramach płatności bezpośrednich płatność cukrową zarówno związaną z bieżąca produkcją, jak i płatność historyczną czyli nie związaną z bieżąca produkcją. Wobec powyższego pomniejszenie związane z niespełnieniem norm zastosowanie ma również do płatności cukrowej ( na stronie 18 raportu z czynności kontrolnych stwierdzono nieprawidłowości na działce nr 11 - grunt na powierzchni o,39 ha nie jest wykorzystywany do uprawy roślin lub nie jest ugorowany). W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi dotyczący naruszenia zasady dwuinstancyjności przez Biuro Powiatowe ARiMR w [...], które zwróciło się z pismem do Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. o wytyczne. W aktach znajduje się pismo organu administracji I instancji z dnia 9 lutego 2015 r. skierowane do Dyrektora Ł. Oddziału Regionalnego ARMiR następującej treści: " Przekazuję w załączeniu raport z czynności kontrolnych w zakresie kwalifikowalności powierzchni i w zakresie wzajemnej zgodności, z kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie pana Z.M. 2012 r., nr identyfikacyjny [...]. Do ponownej weryfikacji po wyroku Sądu Administracyjnego w Łodzi". W odpowiedzi na to pismo zastępca kierownika Biura Kontroli w Miejscu pismem z dnia 16 kwietnia 2015 r. wyjaśnił jakimi metodami dokonywano podczas kontroli pomiarów działki i jakie korekty zostały wprowadzone do protokołu po przedstawieniu zastrzeżeń przez rolnika. Ponadto wyjaśnił, że Biuro Kontroli w Miejscu podtrzymuje ustalenia kontrolne. Ww. pismo ze względu na swoją treść może być traktowane jedynie jako odmowa zmiany zapisów zawartych w protokole kontroli. Nie zawiera ono wytycznych organu odwoławczego skierowanych do organu I instancji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. D.Cz.