III SA/Łd 271/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium szkolnego na rok 2011-2012 postanowił : odrzucić skargę; W.W. reprezentowany przez przedstawiciela ustawowego K. B. (matkę) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego Ł. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium szkolnego na rok 2011-2012. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 23 marca 2012 r. K. B. została wezwana do uzupełnienia w terminie 7 dni, braku formalnego skargi poprzez określenia naruszenia prawa bądź interesu prawnego. Odpis powyższego zarządzenia strona otrzymała w dniu 28 marca 2012 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 5 akt sądowych). Pomimo upływu zakreślonego terminu strona nie uzupełniła braku formalnego skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012.270) sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Jak wcześniej wskazano odpis zarządzenia z dnia 23 marca 2012 r. zawierającego wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, strona skarżąca otrzymała w dniu 28 marca 2012 r. Ustawowy 7 dniowy termin do uzupełnienia braków formalnych skargi biegł zatem od dnia 29 marca 2012 r. i upłynął w dniu 4 kwietnia 2012 r. Skarżący nie uzupełnił braku formalnego skargi w zakreślonym terminie. Termin do uzupełnienia braków formalnych skargi jest terminem ustawowym i nie może być skracany ani przedłużany. Odpis zarządzenia został doręczony skarżącemu. Tym samym uznać należało, że skarżący został prawidłowo pouczony o skutkach nie wykonania zarządzenia z dnia 23 marca 2012 r. w terminie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu.