III SA/Łd 273/16

Dnia 2 czerwca 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Dominika Trella po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2016 roku sprawy ze skargi A. G. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu [...] (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) A.G. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w którym do przyznania jednolitej płatności obszarowej zadeklarował działkę rolną A o powierzchni 2,39 ha położoną na działce ewidencyjnej nr 97. Do wniosku strona załączyła załącznik graficzny, który nie został podpisany. Pismem z dnia 24 czerwca 2014r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. wezwał stronę do uzupełnienia braku formalnego wniosku, tj. podpisania załącznika graficznego. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 27 czerwca 2014r. W dniu 4 lipca 2014r. strona złożyła korektę wniosku i podpisała załącznik graficzny. Decyzją z dnia [...], nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. odmówił przyznania A.G. przyznania jednolitej płatności obszarowej na rok 2014. Od powyższej decyzji A.G. złożył odwołanie, w którym podniósł m.in., że braki formalne wniosku wniesionego w terminie o przyznanie płatności uzupełnił w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, tj. w dniu 4 lipca 2014r. Wskazał, że przyczyna opóźnienia leży po stronie organu, ponieważ dopiero w dniu 24 czerwca 2014r., a więc już po upływie 25 – dniowego terminu na uzupełnienie braków formalnych wniosku (termin upływał w dniu 9 czerwca 2014r.) zostało wysłane wezwanie uzupełnienia braków formalnych, które doręczone zostało w dniu 27 czerwca 2014r. Zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 36, art. 35 § 1 i art. 156 K.p.a. oraz art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz.U. 2012r., poz. 1164), wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., art. 3, art. 7 ust. 1, art. 18 ust. 1-3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz art. 12 ust. 1-4 i art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/209 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w S. z dnia [...] w przedmiocie odmowy przyznania A.G. jednolitej płatności obszarowej na rok 2014. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podzielając stanowisko organu I instancji stwierdził, że kompletny wniosek o przyznanie jednolitej płatności obszarowej został złożony w dniu 4 lipca 2014r., tj. po upływie ostatecznego terminu, o którym mowa w art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, czyli po dniu 9 czerwca 2014r., co czyniło wniosek niedopuszczalnym. Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w której podtrzymując zarzuty i argumentację przedstawioną w odwołaniu, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie wnioskowanej płatności. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że zawieszenie postępowania sądowego powinno być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości, jak również ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. wyrok NSA z dnia 13 czerwca 2008r., sygn. akt I FZ 221/08, wyrok WSA z dnia 18 czerwca 2009r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08). Dodatkowo należy podkreślić, że w sprawach sądowoadministracyjnych zjawiskiem wielce niepożądanym i utrudniającym praworządne działanie administracji jest odmienne stanowisko sądu, co do wykładni i stosowania prawa w sprawach o analogicznym lub zbliżonym stanie prawnym i faktycznym (por. postanowienie NSA z dnia 13 czerwca 2008 r. sygn. akt: I FZ 221/08 LEX nr 479145 oraz B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s.302-303). Jednolitość orzecznictwa - dając stan stałości, pewności i bezpieczeństwa prawnego - służy respektowaniu zasady równości wobec prawa. Równe traktowanie stron znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej i prawnej oznacza, że wobec nich musi zapaść takie samo rozstrzygniecie. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że przeciwdziałanie rozbieżnościom w orzecznictwie ma szczególne znaczenie właśnie w sferze prawa publicznego, odwołanie się przez sąd do rozstrzygnięcia NSA, jakie zapadnie w analogicznym stanie faktycznym i prawnym nie będzie stanowić uchybienia. Sądowi rozpoznającemu niniejszą sprawę z urzędu wiadomym jest, że przed tut. sądem w sprawach o analogicznym stanie faktycznym i prawnym orzecznictwo nie jest jednolite. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi m.in. wyrokiem z dnia 5 listopada 2015r., sygn. akt III SA/Łd 860/15, który zapadł w identycznym stanie faktycznym i dotyczy problemu, który jest tożsamy z problemem, jaki wystąpił w niniejszej sprawie, tj. strona nie podpisała złożonego wraz z wnioskiem załącznika graficznego i uczyniła to dopiero w odpowiedzi na wezwanie organu wystosowane po dniu 9 czerwca 2014r., uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Wyrok jest nieprawomocny. Od powyższego wyroku, pełnomocnik organu administracji wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Skarga kasacyjna została zarejestrowana pod sygn. akt II GSK 643/16. Z kolei w wyrokach z dnia 14 stycznia 2016r., które zapadły w sprawach o sygn. akt III SA/Łd 1102/15, III SA/Łd 1103/15, III SA/Łd 1104/15 i III SA/Łd 1105/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi. Powyższe wyroki są prawomocne. Powyższe okoliczności sąd również wziął pod uwagę przy podjęciu rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie uznając, że rozstrzygnięcie jakie zapadnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym będzie miało wpływ na wynik postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie. Wzgląd zatem na jednolitość orzecznictwa sądowego oraz ekonomię procesową przemawia za tym, by do czasu rozstrzygnięcia skargi kasacyjnej przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w sprawie o sygn. akt II GSK 643/16, postępowanie w niniejszej sprawie zostało zawieszone. Z powyższych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu. EC