III SA/Łd 278/08

Dnia 25 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia NSA: Janusz Furmanek (spr.) Asesor WSA: Ewa Alberciak Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2008 roku przy udziale - sprawy ze skargi M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania 1. oddala skargę, 2. przyznaje radcy prawnemu M. B. prowadzącemu Kancelarię Prawną w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa, 80/100) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 17 (siedemnaście) złotych, stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa, łącznie kwotę 309,80 (trzysta dziewięć i 80/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M. B. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł., 3. oddala wniosek pełnomocnika uczestniczki postępowania o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. III SA/Łd 278/08 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wojewoda Ł. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 4 lutego 2008 r. Nr RSP.51151-312/07 wydanej w przedmiocie wymeldowania M. N. z pobytu stałego w lokalu nr [...] przy ul. A w Ł. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny. Wnioskiem z dnia [...] r. W. P. wystąpiła o wymeldowanie swojego konkubenta M. N. z pobytu stałego z wyżej wskazanego lokalu. W wyniku przeprowadzonego postępowania ( wizyt kontrolnych przeprowadzonych przez policję, jak również wyjaśnień złożonych przez strony postępowania) organ I instancji ustalił, iż w miejscu stałego zameldowania M. N. nie przebywa od około 6-ciu miesięcy. Sam wymeldowany w oświadczeniu złożonym w dniu [...] r. oświadczył, iż z uwagi na rozpad związku pomiędzy nim a wnioskodawczynią, zabrał swoje rzeczy osobiste i oddał klucze od mieszkania. Obecnie czyni starania o otrzymanie lokalu z zasobów gminy ponieważ nie ma gdzie mieszkać. W kolejnym oświadczeniu z dnia [...] r. M. N. wskazał, iż zamierza skontaktować się z właścicielką przedmiotowego lokalu w celu omówienia możliwości przebywania w tym lokalu do czasu uzyskania jakiegoś mieszkania. Prezydent Miasta Ł. uznał, iż w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. M. N. dobrowolnie opuścił miejsce stałego zameldowania na okres ponad 3 miesięcy i nie dopełnił obowiązku wymeldowania się. Ponadto z oświadczeń złożonych przez wymeldowanego wprost wynika, nie przewiduje realnej możliwości przebywania w lokalu przy ul. A i nie zamierza koncentrować tam swojego centrum życiowego. W związku z powyższym decyzją z dnia [...] r. orzekł o wymeldowaniu M. N. z pobytu stałego w wskazanym lokalu. W odwołaniu od powyższej decyzji M. N. wskazał, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi jedynie przesłanka opuszczenia lokalu. Zamiar pobytu nadal pozostaje po jego stronie. Skarżący wyjaśnił, iż w [...] r. opuścił miejsce stałego zameldowania z uwagi na wyjazd do [...] na zaproszenie swojego kolegi. Pozostawił klucze gdyż nie były mu tam potrzebne. Ponadto oświadczył, iż miał kontakt z konkubiną, która przesyłała mu do [...] lekarstwa. Po powrocie nie mógł powrócić do mieszkania z uwagi na fakt, iż wnioskodawczyni nie przebywa w lokalu w godzinach od 6 rano do 23 wieczorem, czym uniemożliwia mu zamieszkiwanie. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Decyzją z dnia [...] r. Wojewoda Ł. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż przepisy ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych mają charakter porządkowy. Ich głównym celem jest zgodność rejestracji osoby w danym miejscu ze stanem faktycznym. Realizacji tego celu służy między innymi uprawnienie organu do wydania decyzji o wymeldowaniu z pobytu stałego osoby, która opuściła miejsce pobytu na okres ponad 3 miesięcy i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. W ocenie organu odwoławczego w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki wymeldowania określone w art. 15 ust. 2 powołanej ustawy. Bezspornym jest zarówno fakt opuszczenia przez skarżącego lokalu przy ul. A, jak również, iż to opuszczenie miało charakter dobrowolny na co wskazują wyjaśnienia skarżącego z dnia [...] r. i z dnia [...] r. W oświadczeniach tych skarżący podnosi, iż dobrowolnie opuścił przedmiotowy lokal, zabrał swoje rzeczy i oddał klucze od mieszkania. Dopiero na etapie postępowania odwoławczego skarżący wskazał, iż nie zamierzał opuszczać lokalu a jego nieobecność miała związek z wyjazdem do kolegi do [...]. Zdaniem Wojewody podnoszony przez skarżącego zamiar powrotu do mieszkania przy ul. [...] ma na celu uzyskanie korzystnego rozstrzygnięcia. Powyższe potwierdza sam skarżący, który w oświadczeniu z dnia [...] r. stwierdził, iż chciałby powrócić do przedmiotowego lokalu do czasu uzyskania mieszkania socjalnego. Mając powyższe na uwadze Wojewoda Ł. podzielił stanowisko organu I instancji i utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. N. zarzucił, iż organy administracji nie przeanalizowały materiału zgromadzonego w sprawie, a jedynie skupiły się na treści art. 15 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Uzasadniając skargę M. N. powtórzył argumenty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnym i procesowym. Sąd – po myśli art. 145 §1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwany dalej p.p.s.a. – uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi: - naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, - naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, - inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd nie stwierdził, aby kwestionowana decyzja naruszała prawo w sposób opisany w powołanym przepisie. Nie znalazł również podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w sytuacji, którą określa art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2006r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ewidencja ludności polega na rejestracji danych z miejsca pobytu osób, o urodzeniach, dotyczących obowiązku wojskowego, zmianach stanu cywilnego, obywatelstwa, imion i nazwisk oraz zgonach. Stosownie do art. 2 ustawy osoba przebywająca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana wykonywać obowiązek meldunkowy określony w ustawie. Obowiązek meldunkowy polega m.in. na zameldowaniu się w miejscu pobytu stałego lub czasowego i wymeldowaniu się z miejsca pobytu stałego lub czasowego (art. 4 pkt 1 i 2 ustawy). Jak wynika z przytoczonych przepisów zameldowanie jak i wymeldowanie (art. 15 ust. 1 ustawy) jest wyłącznie aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby. Analogicznie więc jak w przypadku zameldowania, również przy wymeldowaniu źródłem powinności organu administracji dokonania tej czynności jest sam fakt dobrowolnego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez osobę podlegającą wymeldowaniu niezależnie od przyczyn tego zdarzenia i utraty uprawnień do przebywania w tym miejscu. Stosownie do art. 10 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 1 ustawy pobyt stały w danym lokalu oznacza zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego lub długotrwałego przebywania z wolą koncentracji w tym miejscu swoich spraw życiowych. Opuszczenie lokalu to nie tylko fizyczne nieprzebywanie, ale i zamiar opuszczenia danego lokalu z jednoczesnym zerwaniem związków z lokalem dotychczasowym i założenie w nowym ośrodku swoich osobistych i majątkowych interesów. Zamiar taki określa się na podstawie obiektywnych, możliwych do stwierdzenia okoliczności. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, gdy opuszczenie jest trwałe i ma charakter dobrowolny. Dla zaistnienia przesłanki "opuszczenia miejsca pobytu stałego" konieczne jest, aby fizycznemu przebywaniu osoby w innym miejscu, niż miejsce pobytu stałego towarzyszył zamiar stałego związania się z innym miejscem, urządzenia w nim swego trwałego centrum życiowego. Rezygnacja z przebywania w określonym lokalu może nastąpić w sposób wyraźny poprzez złożenie stosownego oświadczenia, ale także w sposób dorozumiany – przez zachowania, które w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby skoncentrowania swojej aktywności życiowej w innym miejscu. Ustalenie zatem, czy nastąpiło opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu wymaga zbadania istnienia owego zamiaru. W rozpoznawanej sprawie kwestia ta została w sposób wyczerpujący zbadana i rozważona przez organy orzekające zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów (art. 80 kpa). Jak wynika z ustalonego w sprawie stanu faktycznego M. N. dobrowolnie opuścił lokal, w którym był zameldowany na pobyt stały. Wynika to z jego zeznań złożonych przed organem I instancji. Stwierdził, że zabrał rzeczy osobiste, a klucze oddał. Nie ma tutaj znaczenia to, że obecnie chce tam wrócić i mieszkać do czasu uzyskania lokalu socjalnego. Istotne są bowiem okoliczności istniejące w dniu faktycznego opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu. Należy tutaj dodać, że skarżący zarówno w odwołaniu jak i w skardze potwierdził fakt oddania kluczy, jak i zabrania rzeczy osobistych (przedstawiając co prawda odmienne motywy tego kroku). Jednak w świetle zeznań złożonych przed organem I instancji i potwierdzeniem ich w dniu [...]. ( k-31 akt administracyjnych) wyjaśnienia skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O przyznaniu wynagrodzenia radcy prawnemu ustanowionemu z urzędu Sąd orzekł zgodnie z § 15 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.). T.P.