III SA/Łd 279/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. III SA/Łd 279/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2005r. Nr 108, poz. 908 ze zm.), Starosta R. cofnął G. S. uprawnienia kategorii A,B, dokument nr [...], wydane dnia [...] r. przez Starostę R. Niniejszej decyzji nadał na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wyjaśniono, że do dnia [...] r. G.S. nie poddał się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b cytowanej wyżej ustawy. Od powyższej decyzji odwołał się G. S. Podał, że na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. wnosi o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji Starosty R., ponieważ istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że jest dotknięta co najmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Podniósł, że decyzja [...] S. R. wzruszyła prawomocną decyzję [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...]. Zdaniem odwołującego decyzja [...] jest tą samą decyzją co decyzja [...] S. R., wydaną jednak bez wznowienia postępowania i będącą w sprzeczności z decyzją [...], dotyczy sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną [...]. Podniósł, że wyrok Sądu Grodzkiego w R. obowiązywał do [...] r. i jego zdaniem przetrzymywanie prawa jazdy ponad 3 lata przez Wydział Komunikacji w R., bez prawomocnej decyzji umożliwiającej tę czynność, było i jest bezprawne. Ponadto zdaniem odwołującego sprzeczne z interesem społecznym jest wydanie decyzji w trybie art. 108 § 1 k.p.a., ponieważ posiada uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych i wykorzystuje je niejednokrotnie do ratowania życia ludzkiego z racji wykonywanego zawodu. Nie istnieje nowy dowód świadczący o tym, iż stanowi zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego oraz gospodarki narodowej. Podał, że decyzję Starosty R. uważa za nękającą go oraz całkowicie aspołeczną. W dodatkowych wyjaśnieniach z dnia [...] r. G. S. podał, iż w myśl art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy, badaniu lekarskiemu podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego. Dlatego uważa, iż decyzja Starosty jest niewykonalna. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wyjaśniło, że przekazując akta sprawy, organ pierwszej instancji uznał zarzuty odwołania za bezzasadne. Decyzja, na którą wskazywał odwołujący się była jedynie decyzją przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia, dlatego nie zachodziła konieczność wznowienia postępowania przy wydaniu obecnie zaskarżonej decyzji. G. S. był skierowany na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3-5 i do dnia [...] r. nie poddał się temu badaniu. Dlatego też w sprawie bez znaczenia jest fakt, iż w chwili obecnej orzeczony wyrokiem sądowym środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów został już wykonany. Organ wyjaśnia też, iż nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zgodne jest z przepisami prawa. Organ wniósł o utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym nie następuje automatycznie z mocy prawa, ale jest następstwem zaistnienia przesłanek przewidzianych prawem oraz jest konsekwencją postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem rozstrzygnięcia w formie decyzji. Zgodnie z przepisem art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 - 5 ww. ustawy. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b tej ustawy badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Z akt rozpoznawanej sprawy wynika, iż w dniu [...] r. Komenda Powiatowa Policji w R. skierowała G. S. na badanie lekarskie w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa o ruchu drogowym (skierowanie na badanie lekarskie nr [...]). Do [...] r. skarżący nie doręczył do organu pierwszej instancji wymaganego orzeczenia lekarskiego. Nie budzi więc wątpliwości, że w przedstawionym stanie faktycznym sprawy zasadne jest cofnięcie G. S. uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w zakresie prawa jazdy kategorii A, B. Organ II instancji, odnosząc się do zarzutów odwołania stwierdził, iż nie znajdują uzasadnienia w obowiązujących przepisach prawa. Przede wszystkim zaskarżona decyzja nie "wzrusza prawomocnej decyzji [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r." i nie jest "tą samą decyzją co decyzja [...] Starosty R., wydaną jednak bez wznowienia postępowania i będącą w sprzeczności z decyzją [...]". Decyzja Kolegium z dnia [...] r. nr [...], na którą powołuje się skarżący jest decyzją uchylającą decyzję Starosty i przekazującą sprawę do ponownego rozpatrzenia. Oznacza to, iż decyzja Starosty nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi została wyeliminowana z obrotu prawnego. Bez znaczenia w sprawie jest również fakt, iż orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych został wykonany. Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami w rozpatrywanej sprawie nie miało związku z orzeczonym środkiem karnym. Zaskarżona decyzja dotyczy cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, a nie jak G. S. podnosił w piśmie z dnia [...] r. skierowania na badanie lekarskie. Rację ma G. S., że w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy na badanie lekarskie kieruje organ kontroli ruchu drogowego, ale na badanie w tym trybie został on skierowany właśnie przez organ kontroli ruchu drogowego. Skutkiem zaś niepoddania się temu badaniu jest cofnięcie zaskarżoną decyzją posiadanych uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Zgodnie z art. 108 § 1 k.p.a., decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Zdaniem Kolegium, nadanie rygoru było uzasadnione, ze względu na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wskazało, że w obecnym stanie prawnym, zgodnie z art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. c ustawy, starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym również w razie niepoddania się badaniu psychologicznemu w trybie określonym w art. 124 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy. Zgodnie zaś z przepisem art. 124 ust. 1 pkt 2 lit.a ww. ustawy badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem silnikowym skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, w drodze decyzji administracyjnej, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Z akt wynika, iż G. S. był skierowany na takie badanie decyzją Komendanta Powiatowego Policji w R. znak: [...] z dnia [...]. i temu badaniu, jak wynika z akt sprawy, też się nie poddał. Ponadto Kolegium wskazało, że decyzję o przywróceniu kierowcy uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym, wydaje starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie (art. 140 ust. 2). W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucił rażące naruszenia prawa poprzez błędy w ustaleniach faktycznych oraz liczne uchybienia proceduralne. W uzasadnieniu skarżący podał, że przepisy art.140 ust. 1 pkt 4 lit. b oraz art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym w sposób jednoznaczny i ewidentny wskazują, iż na badania lekarskie są kierowane osoby, którym udowodniono kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu, ponieważ wtedy i tylko wtedy można mówić o winie. Zdaniem skarżącego skierowanie go na badania w dniu [...]r, czyli przed zapadnięciem wyroku i jego uprawomocnieniem się nie miało podstawy prawnej, więc nie musiał wręcz nie miał możliwości wykonania ww. badania w wyznaczonym 30 - dniowym terminie. Ponadto w skierowaniu na badania lekarskie nr [...] wydanym przez Komendanta Policji widnieje także nieprzekraczalny 30 - dniowy termin wykonania badania wyznaczony na [...] r., który w sposób ewidentny ogranicza ważność i przydatność administracyjną samego skierowania. Skarżący podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji [...] nie wspomina o tym fakcie, wręcz pomija go, tym samym nie dopuszcza ww. dowodu w całości, co ma jak uważa wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tym samym narusza ewidentnie zasady postępowania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Zdaniem skarżącego, zarówno organ I, jak i II instancji naruszyły zasady postępowania poprzez liczne uchybienia proceduralne, co przełożyło się na sposób i rezultat rozstrzygnięć w II instancji. Całość postępowania przed I instancją to tylko dwie czynności administracyjne : zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] z ogólnie dostępnymi informacjami pochodzącymi z k.p.a. w formie pouczenia oraz decyzja z [...]. Starosty R. wydana bez czynnego uczestnictwa strony w postępowaniu w sprawie. W decyzji II instancji ignoruje się całkowicie problem ważności wydanego trzy lata temu, wówczas bez podstawy prawnej skierowania. Nie można dopatrzyć się także w decyzji odniesienia do terminu wykonania badania ujawnionego w samym skierowaniu [...]. W postępowaniu nie był zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, nie oceniono właściwie istotnych dla sprawy faktów. Nie wyjaśniono także kwestii terminu ważności skierowania na badania do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. Naruszono po raz kolejny zasady postępowania wynikające z art. 7, art. 77 § 1, art. 81 , art. 107 § 3 oraz art.156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wnosiło o jej oddalenie. Powtórzyło argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ponadto wskazało, że wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...], uznano G. S. za winnego popełnienia czynu z art. 178a § 1 kk, polegającego na tym, iż w dniu [...] r. o godzinie 9.30 jechał, jako kierujący samochodem osobowym, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Organ wskazał, że przedmiotem niniejszej sprawy jest cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, a nie skierowanie na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit b Prawa o ruchu drogowym. To skutkiem niepoddania się tym badaniom jest zaskarżona decyzja. Nie ma znaczenia w sprawie ani data wydania tego skierowania, ani fakt, że określono w nim 30 - dniowy termin do poddania się badaniu. Termin badania jest określony we wzorze skierowania, stanowiącego załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2, poz. 15). Nie ulega też wątpliwości, że do skutecznego skierowania w trybie art. 122 ust. 1 pkt 3 lit b ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nie wymaga się udowodnienia określonego czynu, ani prawomocnego skazania przez sąd za ten czyn. Poza tym, wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień po trzech latach od daty skierowania nie zmienia jednak faktu, że G. S., pomimo ciążącego na nim obowiązku poddania się badaniom lekarskim, nie poddał się tym badaniom. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.). Zgodnie z art. 140 ust.1 pkt 4 lit. b, decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 -5. W myśl art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym, badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Stosownie do treści art. 123 powołanej ustawy - Prawo o ruchu drogowym minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw transportu, ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej, uwzględniając zróżnicowane wymagania zdrowotne oraz konieczność przyjęcia obiektywnych i niezbędnych kryteriów oceny stanu zdrowia, określi, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki i tryb: a) kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi oraz kierowania tramwajami, b) wydawania orzeczeń lekarskich stwierdzających istnienie lub brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, c) odwoływania się od orzeczeń lekarskich, d) uzyskiwania uprawnień przez lekarzy przeprowadzających badania lekarskie; 2) zakres badań lekarskich; 3) dodatkowe kwalifikacje lekarzy przeprowadzających badania lekarskie; 4) sposób postępowania z dokumentacją związaną z badaniami lekarskimi oraz wzory stosowanych dokumentów; 5) maksymalne stawki opłat za badania lekarskie. W wykonaniu powyższej delegacji ustawowej Minister Zdrowia w dniu 7 stycznia 2004 r. wydał rozporządzenie w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz.U. Nr 2, poz. 15). Zgodnie z § 2 ust. 2 tego rozporządzenia, kierującemu pojazdem, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt 3 ustawy, skierowanie na badanie lekarskie wydaje komendant powiatowy Policji w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia, w którym nastąpił wypadek drogowy, albo od dnia, w którym kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości lub po użyciu środka działającego podobnie do alkoholu. Kserokopię skierowania komendant powiatowy Policji przesyła do właściwego starosty. Z przepisów powyższych jednoznacznie wynika, iż w przypadku, gdy kierujący pojazdem kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości i otrzymał od organu kontroli ruchu drogowego odpowiednie skierowanie, ma obowiązek poddać się badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu przez wskazane w rozporządzeniu placówki medyczne w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W przypadku zaś niepoddania się badaniu lekarskiemu, w trybie określonym przepisami prawa, uprawniony organ wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. W niniejszej sprawie, ocenie Sądu podlegała decyzja o cofnięciu G. S. uprawnienia do kierowania pojazdem. Bezsporne w sprawie jest, że skarżący kierował w dniu [...] r. o godzinie 9.30 w R. samochodem osobowym znajdując się w stanie nietrzeźwości. Powyższe potwierdza skierowanie na badania lekarskie Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] r., decyzja Komendanta Powiatowego Policji w R. z dnia [...] r. o skierowaniu na badania psychologiczne, a także wyrok Sądu Rejonowego VI Wydział Grodzki z dnia [...]r. oraz wyrok Sądu Okręgowego w P. IV Wydział Karny. Niesporne jest również, że skarżący nie poddał się żadnemu z tych badań lekarskich. Przepis art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. b Prawa o ruchu drogowym stanowi o trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt 3 - 5, który dotyczy kierującego pojazdem skierowanego na badania lekarskie przez organ kontroli ruchu drogowego, a szczegółowe warunki i tryb kierowania na badania lekarskie i ich przeprowadzania określiło rozporządzenie. A zatem cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym może nastąpić, gdy warunki te i tryb zostają zachowane. Zauważyć należy, że w niniejszej sprawie skierowanie na badania lekarskie wydane zostało przez uprawniony przepisami prawa organ, czyli Komendanta Powiatowego Policji w R., oraz że skierowanie to wydane zostało z zachowaniem terminu określonego w § 2 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, a więc w terminie 30 dni od dnia, w którym skarżący kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości. Wydanie zaś skierowania w zachowaniem powyższego terminu, przesłanie skierowania Staroście R. oraz niepoddanie się przez skarżącego badaniu lekarskiemu upoważniało tegoż Starostę do decydowania o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym. Nieuzasadniony jest zarzut skarżącego, że skierowanie go na badania lekarskie w dniu [...] r., przed zapadnięciem wyroku sądu karnego i jego uprawomocnieniem się nie miało podstawy prawnej. Powołany powyżej art. 122 ust. 1 pkt 3 lit. b mówi o stwierdzeniu przez organ kontroli ruchu drogowego, że kierujący pojazdem kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, a nie o uznaniu kierującego przez sąd prawomocnym wyrokiem za winnego zarzucanego mu czynu. Zauważyć należy niezależnie od powyższego, iż w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy w R. wyrokiem z dnia [...] r. orzekł o uznaniu skarżącego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu z tą zmianą opisu, że ustalił, iż znajdował się on w stanie nietrzeźwości w stężeniu przekraczającym 0,25 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, a Sąd Okręgowy w P. wyrokiem z dnia [...] r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację za oczywiście bezzasadną. Tymczasem G.S. nie poddał się badaniom lekarskim ani po skierowaniu go przez organ kontroli ruchu drogowego w dniu [...] r., ani po wyrokach sądów karnych. Niewątpliwie w interesie społecznym leży, aby osoba kierująca pojazdem w stanie nietrzeźwości poddana została badaniom lekarskim w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W ocenie Sądu, również zarzut skarżącego dotyczący określenia w skierowaniu Komendanta Powiatowego Policji w R. 30 – dniowego terminu wykonania badania, który jego zdaniem ogranicza ważność i przydatność skierowania jest niezasadny. Zauważyć należy, że termin 30 dni zgłoszenia się na badania lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. został umieszczony przez organ kontroli ruchu drogowego w pouczeniu skierowania z dnia [...] r., a nie w jego sentencji, a jego przekroczenie nie było przyczyną cofnięcia skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdem, tylko niepoddanie się przez G. S. temu badaniu do dnia wydania przez organy administracji publicznej decyzji w niniejszej sprawie. Również zarzut wydania decyzji Starosty R. z dnia [...] r. bez czynnego uczestnictwa strony nie zasługuje na uwzględnienie. Jak wynika z akt administracyjnych, pismem z dnia [...] r., doręczonym w dniu [...] r., G. S., był wezwany do Starostwa Powiatowego w R. celem dostarczenia orzeczenia lekarskiego w związku ze skierowaniem na badania lekarskie z dnia [...] r. Kolejne wezwania wysyłane do skarżącego datowane są: [...] r. oraz [...] r. i nie zostały przez niego podjęte. Pismem z dnia [...] r. skarżący został powiadomiony o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, przeglądania akt sprawy i brania udziału w postępowaniu. W piśmie z dnia [...] r. skarżący zajął stanowisko w niniejszej sprawie. Także organ odwoławczy umożliwił skarżącemu czynny udział w postępowaniu, o czym powiadomił go pismem z dnia [...] r. Nieuzasadniony jest także zarzut naruszenia art. 77 § 1, art. 81, art. 107 § 3 oraz art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a. Organy zgromadziły i oceniły w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, informując stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie narusza art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 i 5 k.p.a., bowiem sprawa niniejsza prowadzona była w trybie postępowania zwykłego, a instytucja stwierdzenia nieważności decyzji jest trybem postępowania administracyjnego nadzwyczajnego. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego jest przeprowadzenie kontroli prawidłowości decyzji, wydanej w postępowaniu zwykłym. Postępowanie nadzwyczajne jest postępowaniem zależnym od postępowania zwykłego. Byt tego postępowania jest uzależniony od bytu postępowania zwykłego, zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji (patrz B. Adamiak, J. Borkowski " Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 614). Sąd stwierdził, iż organy orzekające w niniejszej sprawie nie dopuściły się naruszenia prawa materialnego, a także prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej, iż w tym stanie faktycznym, skoro skarżący nie poddał się badaniom lekarskim, spełniona została przesłanka do cofnięcia mu uprawnienia do kierowania pojazdem. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę. T.P.