III SA/Łd 28/08

Dnia 5 czerwca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Joanna Wegner po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2008 roku sprawy ze skargi E. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1. oddala skargę. 2. przyznaje radcy prawnemu M. K. prowadzącej Kancelarię Radcy Prawnego w Ł. przy [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej skarżącej z urzędu i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu M. K. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W dniu 25 kwietnia 2006 roku E. M. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr [...] i uznana za osobę bezrobotną. W dniu 14 września 2007 roku strona została skierowana na szkolenie "Grafika komputerowa". Decyzją nr [...] z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) i art. 104 kpa orzekł o utracie przez E. M. statusu osoby bezrobotnej od dnia 29 października 2007 roku na okres 90 dni. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu 29 października 2007 roku strona przerwała z własnej winy szkolenie, na które została skierowana. Zaistniała okoliczność powodująca pozbawienie statusu osoby bezrobotnej na okres 90 dni. Od tej decyzji E. M. wniosła w dniu 12 listopada 2007 roku odwołanie. W uzasadnieniu podała, że uczestniczyła w szkoleniu komputerowym od dnia 18 września do dnia 29 października 2007 roku, kiedy to nie stawiła się, ponieważ nie czuła się na siłach zdać egzamin. W jej ocenie konsekwencje w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej oraz obciążenie kosztami kursu są bardzo surowe. Zarzuciła, że w decyzji nie podano, jakie warunki będzie musiała spełnić w celu ponownej rejestracji. Zakwestionowała sposób prowadzenia zajęć, w tym – rozkład czasu ich prowadzenia. Czas trwania poszczególnych części szkolenia w ciągu dnia był dla osób niepełnosprawnych zbyt długi, rozkład przerw był nieprawidłowy. Na szkolenie stawiała się regularnie, uprzednio uczestniczyła w podobnych kursach i kończyła je w terminie. Wniosła o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej od dnia 29 października 2007 roku oraz o nieobciążanie jej kosztami kursu. Zadeklarowała respektowanie poleceń urzędników i wykładowców na przyszłość. Decyzją nr [...] z dnia [...] roku Wojewoda [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podał, że w dniu 25 kwietnia 2006 roku E. M. została pouczona o konsekwencjach przerwania udziału w szkoleniu. W dniu 29 października 2007 roku strona przerwała uczestnictwo w szkoleniu. Argumenty podane w odwołaniu nie mogą stanowić podstawy do przywrócenia statusu bezrobotnego. Warunkiem ukończenia szkolenia było przystąpienie do egzaminu kończącego. Skarżąca winna mieć świadomość tego faktu, ponieważ wcześniej już uczestniczyła w podobnych szkoleniach. Przerwanie szkolenia skutkuje utratą statusu bezrobotnego. Na powyższą decyzję E. M. wniosła w dniu 4 stycznia 2008 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Podała, że jest osobą niepełnosprawną, cierpi na nadciśnienie tętnicze, chorobę niedokrwienną serca, osteoporozę oraz schorzenia kręgosłupa. Jej obawy, iż nie zda egzaminu były słuszne. Rozkład godzin lekcyjnych oraz przerw szkolenia był nieprawidłowy (scalano godziny lekcyjne, a przerwa wynosiła tylko 15 minut), niedopuszczalny w sytuacji, gdy w szkoleniu uczestniczyły osoby niepełnosprawne. Prowadzący spóźniał się z przybyciem na szkolenie. Czas trwania zajęć był skrócony. Jej uwagi w tym zakresie kierowane do prowadzącego były ignorowane. Zaznaczyła, że podobne szkolenia w sąsiednim ośrodku szkoleniowym odbywają się według prawidłowego, dogodnego dla niepełnosprawnych rozkładu czasu zajęć. Skarżąca wniosła o przywrócenie statusu bezrobotnego od dnia 29 października 2007 roku. W odpowiedzi na skargę z dnia 18 stycznia 2008 roku Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie. Podał argumenty tożsame z przedstawionymi wcześniej w decyzji organu odwoławczego. W piśmie procesowym z dnia 27 marca 2008 roku E. M. podniosła, że błędy w organizacji szkolenia wykluczają winę skarżącej w nieprzystąpieniu do egzaminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga E. M. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p. p. s. a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p. p. s. a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stwierdzić należy, iż zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie narusza prawa materialnego ani też nie uchybia przepisom o postępowaniu. Zaznaczyć należy, iż ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 roku o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) reguluje zadania państwa w zakresie promocji zatrudnienia, łagodzenia skutków bezrobocia oraz aktywizacji zawodowej. Zadania te realizowane są w celu pełnego i produktywnego zatrudnienia, rozwoju zasobów ludzkich, osiągnięcia wysokiej jakości pracy i wzmacniania integracji oraz solidarności społecznej (art. 1 ust. 1 i 2 ustawy). W ramach tych założeń wypracowano zasady funkcjonowania statusu bezrobotnego (art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy). Status ten przysługuje nie każdej osobie pozostającej bez zatrudnienia, a jedynie tej, która spełnia warunki ustawowe. Należy zauważyć, że otrzymanie statusu zarezerwowane jest dla osób nie tylko nieposiadających źródeł dochodów, ale przy tym aktywnych, zdolnych i gotowych do podjęcia zatrudnienia, a nadto – do podnoszenia kwalifikacji zawodowych, dokształcania. Przyznanie statusu bezrobotnego wiąże się bowiem z przywilejami obejmującymi (poza otrzymywaniem ofert pracy) dostęp do nieodpłatnych usług poradnictwa zawodowego, zajęć w klubach pracy, szkoleniach, projektach lokalnych oraz szeregu świadczeń w postaci zasiłków, stypendiów, dodatków szkoleniowych (art. 34 ustawy). Jednocześnie, uzyskanie statusu bezrobotnego nakłada na osobę pozostającą bez zatrudnienia szereg obowiązków. Gdy chodzi o doskonalenie zawodowe, ustawodawca zdecydował, iż prawu bezrobotnego do korzystania z bezpłatnych szkoleń odpowiadać będzie obowiązek sumiennego w nich uczestnictwa. Zaznaczyć należy, iż obowiązek ten nie przewiduje wyjątków, niezależnie od własnej opinii bezrobotnego co do merytorycznej wartości szkolenia, sposobu, czy poziomu przekazywanej wiedzy. Jedyną drogą dla kwestionowania poprawności prowadzonego szkolenia jest zgłoszenie dostrzeżonych nieprawidłowości właściwemu organowi organizującemu kształcenie. Natomiast uwagi w tym zakresie nie mogą ani uprawniać ani usprawiedliwiać przerwania szkolenia. Naruszenie obowiązku stawiennictwa w szkoleniu w sposób zawiniony obciążono sankcją w postaci orzeczenia o utracie statusu bezrobotnego na okres 90 dni (art. 33 ust. 4 pkt 7 ustawy). Po myśli wymienionego przepisu prezydent miasta (właściwy na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 36 ustawy) pozbawia na okres 90 dni statusu bezrobotnego osobę, która z własnej winy przerwała szkolenie. Podkreślenia wymaga bezwzględnie obowiązujący charakter omawianego przepisu, co oznacza, iż w razie stwierdzenia, że zachodzi wymieniona w nim okoliczność, organ zobowiązany jest orzec o utracie statusu bezrobotnego. Jedyna usprawiedliwiona nieobecność w szkoleniu to tylko taka, którą uznać można za niezawinioną, np. choroba, siła wyższa. Żadne inne przyczyny nie mogą usprawiedliwiać niestawiennictwa na zajęciach. Podnieść przy tym należy, że orzeczenie o utracie statusu bezrobotnego z powodu przerwania szkolenia następuje niezależnie od tego, czy bezrobotny był usatysfakcjonowany szkoleniem, czy też kwestionował prawidłowość jego prowadzenia. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, iż skarżąca przerwała szkolenie. W dniu 29 października 2007r. nie przystąpiła bowiem do końcowego egzaminu. Z zebranego materiału dowodowego nie wynika aby przerwanie szkolenia nastąpiło bez winy E. M. Należy zaznaczyć, iż skarżąca była poinformowana o skutkach przerwania szkolenia. W dniu 25 kwietnia 2006r. podpisała pouczenie, w którym zawarta jest informacja o utracie statusu bezrobotnego na okres 90 dni w razie przerwania szkolenia z własnej winy. Również w umowie z 14 września 2007r. zwartej z Prezydentem [...] skarżąca zobowiązała się do uczestnictwa w szkoleniu, do przestrzegania obowiązującego regulaminu oraz do ukończenia szkolenia w terminie przewidzianym programem. Jako przyczynę przerwania szkolenia skarżąca podniosła w odwołaniu to, że nie czuła się na siłach aby zdać egzamin. W skardze podała, że nie przystąpiła do egzaminu bo miała obawy, że go nie zda zaś w piśmie procesowym z 26 marca 2008r. podniosła, iż nie podeszła do egzaminu bo szkolenie nie pozwoliło jej zapoznać się z całym materiałem i miała poczucie, iż nie przekazano jej dostatecznej wiedzy w czasie szkolenia. W ocenie sądu nie są to okoliczności, które pozwalałaby uznać, iż przerwanie szkolenia nastąpiło bez winy skarżącej. E. M. we wszystkich swoich pismach podnosiła szereg zarzutów dotyczących sposobu prowadzenia szkolenia. Zarzuty te dotyczą tego, że w czasie szkolenia było mało przerw, a w zasadzie była jedna przerwa trwająca godzinę. Nadto wykładowca rozpoczynał zajęcia z opóźnieniem i kończył je wcześniej mimo, że program był przepełniony materiałem co bardzo stresowało skarżącą. W przekonaniu sądu wszystkie te zarzuty nie zwalniały skarżącą od przystąpienia do egzaminu. Nawet gdy miała ona zarzuty do wykładowcy to zobowiązana była przystąpić do egzaminu. Był to jej obowiązek mimo, że, jej zdaniem, szkolenie było prowadzone nieprawidłowo. Obowiązek ten wynikał z zobowiązania podpisanego w umowie z dnia 14 września 2007r. Nieprzystąpienie skarżącej do egzaminu było wyrazem jej niezadowolenia ze sposobu przeprowadzenia szkolenia. Skoro szkolenie było nieprawidłowo prowadzone przez wykładowcę to skarżąca postanowiła nie przystępować do egzaminu. Tego rodzaju zachowanie nie pozwala uznać, iż przerwanie szkolenia nastąpiło bez jej winy. Organy administracji obu instancji słusznie uznały, iż E. M. przerwała szkolenie z własnej winy. Wszystkie zarzuty dotyczące sposobu prowadzenia szkolenia E. M. podniosła w skardze skierowanej do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy nr [...] w Ł. Z odpowiedzi Dyrektora PUP wynika, iż organ administracji systematycznie kontroluje działalność ośrodków szkoleniowych a ponadto uczestnicy szkoleń wypełniają anonimowe ankiety służące ocenie poszczególnych szkoleń. W ocenie sądu brak jest dostatecznych informacji aby uznać, że istniejący system monitorowania i nadzoru w tym przypadku był niewystarczający. Nawet jeżeli zgłaszane przez skarżącą uchybienia istotnie występowały to okoliczność ta nie ma większego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązkiem E. M. było przystąpienie do egzaminu gdyż była to realizacja powinności wynikających z otrzymania statusu bezrobotnego. Reasumując sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. W dniu 29 października 2007r. E. M. nie przystąpiła do końcowego egzaminu. Przerwała zatem szkolenie i brak jest podstaw do uznania, iż nastąpiło to bez jej winy. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę E. M. Z uwagi na fakt, iż skarżąca w niniejszej sprawie reprezentowana była przez pełnomocnika z urzędu w osobie radcy prawnego M. K., sąd na podstawie art. 250 ppsa w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) przyznał radcy prawnemu M. K. od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 292,80 złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. J. W.