III SA/Łd 280/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Referendarz sądowy – Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. J. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi C. J. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej postanawia przyznać skarżącemu C. J. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata R.A. III SA/Łd 280/07 Uzasadnienie Pismem z dnia 14 lutego 2008 r. C. J. (dalej skarżący) złożył skargę na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej. Wyrokiem z dnia 12 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę. Następnie w dniu 22 sierpnia 2008 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata, załączając wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z synem P. J. (16 lat), córką K. J. (27 lat) oraz wnuczką K. J. (2 lata). Jest współwłaścicielem 1/3 domu o powierzchni 120 m2 oraz również w 1/3 nieruchomości rolnej o powierzchni 2,66 ha. Na dochody w gospodarstwie domowym składają się dochody skarżącego z tytułu emerytury w kwocie 2.338 zł brutto oraz renta P. J. w wysokości 1.052 zł brutto. Daje to łączny dochód w gospodarstwie domowym skarżącego w wysokości ok. 3.390 zł brutto, a średniomiesięcznie na jednego członka rodziny dochód w wysokości ok. 850 zł brutto. Skarżący nie posiada przy tym, zgodnie ze złożonym oświadczeniem, żadnych zasobów pieniężnych, ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zm. – dalej ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżący spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 cytowanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszym wniosku skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w postaci ustanowienia adwokata, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Od Sądu zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. W stanie faktycznym istniejącym w rozpatrywanej sprawie należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Rozpoznając wniosek skarżącego, sąd miał na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Ze złożonego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych oraz z oświadczenia o stanie rodzinnym i majątkowym wynika, że na dochody w gospodarstwie domowym skarżącego składają się jego dochody z tytułu emerytury w kwocie 2.338 zł brutto oraz renta P. J. w wysokości 1.052 zł. Daje to łączny dochód w gospodarstwie domowy skarżącego w wysokości ok. 3.390 zł brutto, a średniomiesięcznie na jednego członka rodziny dochód w wysokości ok. 850 zł brutto. Skarżący nie posiada przy tym żadnych zasobów pieniężnych, jak i przedmiotów wartościowych. Należy mieć w tym względzie na uwadze, że ze wskazanego dochodu skarżący ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, w tym przede wszystkim kosztami opłat związanych z utrzymaniem domu, kosztami podstawowych świadczeń zdrowotnych. W tym stanie faktycznym należy uznać, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów zastępstwa procesowego, co stanowi przesłankę do przyznania prawa pomocy w części (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Wobec powyższego, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzeczono jak w postanowieniu. R.A.