III SA/Łd 284/12

Dnia 22 maja 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy refundacji kosztów transportu medycznego oddala skargę. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia decyzją nr [...] z dnia [...] odmówił A. K. zgody na pokrycie kosztów kołowego transportu sanitarnego z H. w Niemczech do miejsca zamieszkania w kraju. W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że A. K. w dniu [...] stycznia 2012 r. wystąpiła z wnioskiem o pokrycie kosztów jej transportu sanitarnego z Niemiec do miejsca zamieszkania w Polsce motywując ten wniosek ogólnym stanem zdrowia. Strona przebywała w dniach od 2 stycznia do 17 stycznia 2012 r. w oddziale chorób wewnętrznych w szpitalu w H., gdzie postawiono rozpoznanie: ostry incydent wieńcowy ( zawał ściany tylnej), pękniecie szyjki kości udowej – leczono operacyjnie, przewlekłą obturacyjną chorobę płuc z nadciśnieniem płucnym i niewydolnością oddechową, względną niewydolność krążenia, hiponatremię nieznanego pochodzenia, demencję starczą. Po uzyskaniu stabilizacji układu oddechowo i krążeniowego pacjentka została wypisana w dniu 17 styczna 2012 r. z zaleceniem zażywania zaordynowanych leków. Zgodnie z opinią lekarza prowadzącego dr J. L. pacjentka może podróżować do Polski w pozycji siedzącej, zabezpieczona lekami farmakologicznymi zleconymi przy wypisie, wziewnymi sterydami oraz koncentratorem tlenu. Pacjentka otrzymała ze szpitala koncentrator tlenu. Organ administracji powołał się na art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych ( Dz.U. z 2008 r., Nr 164, p0z. 1027 ze zm.), w myśl którego pokrycie kosztów transportu jest możliwe w przypadku spełnienia następujących przesłanek: - środek komunikacji musi być możliwy do zastosowania w danym stanie zdrowia, przy czym musi to być środek najtańszy, - transport musi być uzasadniony stanem zdrowia, - przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. W/w przesłanki muszą być spełnione łącznie. Niezbędne do rozpatrzenia wniosku warunki określa także wydane na podstawie art. 25 ust. 3 wymienionej wyżej ustawy rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu ( Dz.U. Nr 249, poz. 1867 ze zm.). Zgodnie z § 10 ust. 3 rozporządzenia do wniosku o uzyskanie zgody na transport należy dołączyć dokumentację zawierającą: 1) szczegółowe rozpoznanie kliniczne, z uwzględnieniem kodu ICD10; 2) opis aktualnego stanu zdrowia, 3) prawdopodobny zakres i czas trwania leczenia; 4) wstępny kosztorys leczenia; 5) wskazanie ściśle określonych środków transportu, w szczególności środków transportu sanitarnego, możliwych do zastosowania ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy. Ocena wniosku wymaga zatem ustalenia w oparciu o ocenę lekarza zagranicznej placówki medycznej, w której przebywa wnioskodawca, konieczności zastosowania ściśle określonego środka transportu w aktualnym stanie zdrowia wnioskodawcy oraz kosztów dalszego leczenia. W ocenie organu administracji wniosek nie może zostać uwzględniony z uwagi na niespełnienie ustawowych przesłanek. Przede wszystkim z opinii lekarza prowadzącego wynika, że pacjentka może podróżować w pozycji siedzącej. Nie wynika z niej także konieczność zapewnienia opieki lekarskiej na czas podróży, co potwierdza także wypisanie pacjentki ze szpitala bez wskazania konieczności jej przewiezienia do innej placówki celem kontynuacji leczenia. Leczenie w związku, z którym złożony został wniosek o pokrycie kosztów transportu zostało zatem zakończone, co wynika z niezbędnej do oceny wniosku dokumentacji medycznej. Dokonując analizy tej dokumentacji w zakresie oceny zasadności zastosowania u wnioskodawcy określonego środka transportu sanitarnego Dyrektor [...]OW NFZ uwzględnił stanowisko lekarza prowadzącego dr J. L. oraz stanowisko konsultanta medycznego [...]OW NFZ, który w przedmiotowej sprawie w piśmie z dnia 23 stycznia 2012 r. uznał, że brak jest wskazań do realizacji kołowego transportu sanitarnego na rzecz wnioskodawcy. W dacie rozpatrywania wniosku pacjentka przebywa w warunkach domowych, wypisana z leczącej ją zagranicznej placówki medycznej. Nie jest zatem obecnie możliwe określenie kosztów leczenia w kraju oraz za granicą celem ich porównania w ramach podstawowej przesłanki sfinansowania transportu, którą jest ustalenie, że przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. A. K. wniosła skargę na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Narodowego Funduszu Zdrowia nr [...] z dnia [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, żądając jej uchylenia Zarzuciła organowi administracji: 1. Naruszenie przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 81 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i tym samym nieuwzględnienie wniosku, gdy z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca wymagała transportu specjalistycznego w pozycji leżącej, co zostało przez organ zakwestionowane na podstawie nieudowodnionych w żaden sposób w zaskarżonej decyzji, a powołanych przez organ twierdzeń konsultantów ze strony [...]OW NFZ, 2. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i tym samym odmowę wyrażenia zgody na pokrycie kosztów kołowego transportu sanitarnego z Niemiec do Polski A. K., w sytuacji gdy przedstawiony w sprawie i zgromadzony materiał dowodowy wskazał na możliwość wyrażenia zgody na pokrycie w/w kosztów transportu. W uzasadnieniu skargi A. K. wyjaśniła, że w dniach od 2 do 17 stycznia 2012 r. przebywała na oddziale chorób wewnętrznych w szpitalu A w miejscowości H. w Niemczech. Rodzina przebywająca wraz z nią na terenie Niemiec wielokrotnie kontaktowała się z [...] Oddziałem Wojewódzkim NFZ w celu ustalenia dalszego postępowania i możliwości sfinansowania leczenia chorej przez NFZ. W trakcie ustaleń telefonicznych z P. L. rodzina skarżącej uzyskała informację, że nie ma przeszkód na uzyskanie zgody na sfinansowanie przez NFZ transportu sanitarnego chorej z miejsca zamieszkania bratanicy na terenie Niemiec do miejsca zamieszkania skarżącej w Polsce, w sytuacji gdy chora będzie przebywała w domu, a nie w szpitalu. Na podstawie tak przedstawionej informacji rodzina skarżącej wyraziła zgodę na przewiezienie jej do domu bratanicy na terenie Niemiec i kontynuowanie rehabilitacji i dalszego leczenia już po przewiezieniu kołowym transportem sanitarnym do szpitala na terenie Polski. Wobec powyższego chora została wypisana ze szpitala w dniu 17 stycznia 2012 r. Zgodnie z opinią lekarza prowadzącego dr J. L. skarżąca mogła być przetransportowana do miejsca zamieszkania w Polsce w pozycji leżącej, zabezpieczona lekami zleconymi przy wypisie, wziewnymi sterydami oraz koncentratorem tlenu. Tym samym dokonana przez organ interpretacja opinii dr J. L. nie znajduje odzwierciedlenia w świetle przedstawionego w sprawie materiału dowodowego. W żadnym piśmie przekazanym do [...]OW NFZ, czy też skarżącej nie znalazło się wyraźne pozwolenie na transport chorej w pozycji siedzącej samochodem osobowym. Należy ponadto podkreślić, ze jeżeli rodzina chorej uzyskałaby prawidłową informację od P. L. o niemożliwości sfinansowania transportu chorej z domu rodziny do miejsca zamieszkania ( z uwagi na niemożność oszacowania realnych kosztów dalszego leczenia), nie zdecydowałaby się na wyrażenie zgody na przewiezienie skarżącej do domu. Koszty leczenia w szpitalu na terenie Niemiec (ok. 100 EUR dziennie) oraz informacja uzyskana od P. L. zadecydowały o podjęciu decyzji o przewiezieniu chorej do domu rodziny w Niemczech celem kontynuowania rehabilitacji w polskim szpitalu, po uzyskaniu zgody na refundację kosztów transportu. Skarżąca ani jej rodzina nie otrzymali pisemnej bądź ustnej informacji o stanowisku konsultanta [...]OW NFZ, na które powołuje się organ. Ponadto skarżąca podniosła, że członkowie jej rodziny zostali wprowadzeni w błąd przez P. L. udzielającego informacji o możliwości refundacji przez NFZ transportu sanitarnego. Rachunki dotyczące hospitalizacji skarżącej były na bieżąco przekazywane przez rodzinę do [...]OW NFZ. Z dokumentacji przedstawionej przez szpital do refundacji wynika, że koszt hospitalizacji na terenie Niemiec wynosi ok. 100 EUR dziennie. Mimo, ze organ dysponował rachunkami, wskazał w zaskarżonej decyzji, iż " nie jest możliwe określenie kosztów leczenia w kraju oraz za granicą celem ich porównania w ramach podstawowej przesłanki sfinansowania transportu, którą jest ustalenie, że przewidziane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju". Skarżąca wyjaśniła ponadto, że po złożeniu wniosku o refundację transportu, w dniu 26 stycznia 2012 r. została ponownie przewieziona karetką do szpitala A, w którym przebywała do dnia 28 stycznia 2012 r. Stąd została przewieziona prywatnym transportem medycznym, sfinansowanym przez rodzinę, do szpitala w Ł. Koszt transportu medycznego pokryty przez rodzinę skarżącej wyniósł 7.077, 60 zł. W dniu 28 stycznia 2012 r. przyjęta została na oddział chorób wewnętrznych i kardiologii [...] Szpitala Miejskiego w Ł. ze wskazaniem dalszego leczenia szpitalnego. Dyrektor [...] Oddziału NFZ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Stwierdził, że w dacie rozpatrywania wniosku pacjentka przebywała w warunkach domowych, wypisana z leczącej ją zagranicznej placówki medycznej po zakończeniu leczenia. Nie było wobec tego możliwe określenie kosztów leczenia w kraju oraz za granicą, celem ich porównania, w ramach niezbędnej przesłanki sfinansowania transportu, którą jest ustalenie, że przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. Konieczność transportu oceniana jest w oparciu o dokumenty przedłożone przez wnioskodawcę. Oceny tej organ orzekający dokonuje z udziałem swoich pracowników dysponujących wiedzą medyczną a wnioski z tej oceny nie są opinią i zostały przedstawione w uzasadnieniu decyzji, jako stanowisko organu. Strona uznając, ze przeszkodą w sfinansowaniu transportu jest stanowisko lekarza prowadzącego leczenie skarżącej, po wydaniu decyzji uzyskała dokument sporządzony w dniu 24 stycznia 2012 r. Skoro decyzja została wydana w dniu [...] nowe stanowisko tego lekarza nie może stanowić zarzutu niewyjaśnienia wszystkich okoliczności, choćby dlatego, ze zmiana stanu pacjenta otwiera możliwość złożenia nowego wniosku a ponadto, gdy pacjent wymaga przetransportowania na leżąco z lekarzem do dalszego leczenia transport organizowany jest przez [...]OW NFZ we współpracy z tymi placówkami medycznymi, co jest przyjętą w takich sytuacjach procedurą. W niniejszej sprawie szpital leczący pacjentkę wpisem w informacji o przebiegu leczenia wskazywał, że zakończył leczenie a wcześniej nie wnioskował o dokonanie transportu do innej krajowej placówki medycznej. Skarżąca opuściła szpital w miejscowości H. w Niemczech po zakończeniu leczenia szpitalnego. Transport nie wynikający z przebiegu leczenia nie jest finansowany przez Fundusz. Same uzasadnione stanem ogólnym pacjentki wskazania do zastosowania transportu sanitarnego nie decydują o wyrażeniu zgody na taki transport, z uwagi na niespełnienie podstawowej przesłanki tego rodzaju transportu, czyli niemożność porównania kosztów. Wobec braku możliwości porównania kosztów leczenia z uwagi na wypisanie pacjentki ze szpitala bez wskazań, co do dalszego leczenia, stanowisko medyczne dotyczyło tylko możliwości podróżowania w określonej pozycji, a więc nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia, ponieważ przesłanka ta miała charakter wtórny wobec stanowiącego podstawę odmowy faktu, że Fundusz nie finansuje transportu, gdy nie ma wskazań co do dalszego leczenia za granicą. Z obu hospitalizacji w Niemczech pacjentka wypisana została po zakończeniu leczenia w stanie stabilnym, bez wskazań do dalszej hospitalizacji. Także wypisanie pacjentki potwierdza zakończenie leczenia i nie było wypisem na wniosek rodziny. W ocenie organu nie jest zatem wiarygodne twierdzenie skarżącej, że gdyby rodzina wiedziała, że po wypisaniu jej ze szpitala nie będzie możliwe wyrażenie zgody na transport, hospitalizacja byłaby kontynuowana. Przede wszystkim dlatego, że dalsze leczenie nie wynikające ze stanu chorego uzasadniającego dalszą hospitalizację nie byłoby sfinansowane przez [...]OW NFZ w rozliczeniu z niemiecką instytucja ubezpieczenia społecznego. Nie jest więc raczej możliwe przedłużenie hospitalizacji na wniosek strony. Według organu administracji nie ma znaczenia w ocenie stanu faktycznego sprawy powołana w skardze okoliczność uzyskania rzekomo błędnej informacji. Jest mało prawdopodobne, aby strona w rozmowie z pracownikiem organu P. L. uzyskała cytowaną przez nią informację, że nie ma przeszkód na uzyskanie zgody na sfinansowanie transportu z miejsca zamieszkania bratanicy na terenie Niemiec do miejsca zamieszkania chorej w Polsce w sytuacji, gdy skarżąca będzie przebywała w domu a nie w szpitalu. Zaprzecza temu wskazany przez stronę pracownik P. L., a ponadto z przesłanej po tej rozmowie informacji mailowej wyraźnie wynikało, że przedłożyć należy oszacowane koszty dalszego leczenia przez placówkę medyczną zagraniczną oraz promesę zgody placówki medycznej w Polsce na przyjęcie pacjenta, czyli że nie chodzi o transport z domu do domu. Wątpliwe jest zatem, aby pracownik Funduszu udzielił informacji, że finansowany jest każdy transport, dla którego istnieją wskazania medyczne, gdyż zasada jest dokładnie odwrotna, finansowany jest wyłącznie transport, w którym są wskazania ekonomiczne, wynikające z wyceny koniecznego dalszego leczenia. Dyrektor [...] Wojewódzkiego Oddziału NFZ stwierdził, że w toku ponownego badania sprawy w trybie autokontroli nie znalazł podstaw do uwzględnienia w całości skargi w aspekcie powołanych w niej argumentów i nowych dowodów, ani też w wyniku nowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego po wydaniu decyzji. Pacjentka nie została także po drugiej hospitalizacji w Niemczech zakwalifikowana przez leczącego ją lekarza do dalszej hospitalizacji w Polsce. Nie złożyła ponadto wniosku opartego o nowy stan faktyczny. Nie może zatem domagać się zwrotu poniesionych kosztów z tytułu zrealizowania transportu sanitarnego kosztów poniesionych we własnym zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012.270 ) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2007 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 164 poz. 1027 ze zm.) – zwanej dalej ustawą. Zgodnie z treścią art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy Prezes Funduszu lub dyrektor oddziału wojewódzkiego Funduszu może wydać wnioskodawcy, na wniosek podmiotu uprawnionego, zgodę na pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju – najtańszym środkiem komunikacji możliwym do zastosowania w aktualnym stanie zdrowia, gdy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. W w/w przepisie ustawodawca uregulował kwestię transportu dokonywanego z przyczyn ekonomicznych i społecznych. W pewnych bowiem przypadkach koszt leczenia pacjenta poza granicami kraju, które to leczenie może być przeprowadzone w kraju bez uszczerbku dla zdrowia pacjenta, może się okazać na tyle wysoki, że bardziej ekonomiczne jest przetransportowanie pacjenta do kraju. W rozwiązaniu tym poza kwestiami ekonomicznymi, przejawia się również aspekt społeczny polegający na kontynuowaniu leczenia w pobliżu miejsca zamieszkania, co jest korzystniejsze dla pacjenta oraz jego bliskich (por. K. Baka, G. Machulak, A. Pietraszewska - Macheta, A. Sidorko, Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz, ABC 2010). Tryb składania i rozpatrywania wniosku o wyrażenie zgody na pokrycie kosztów transportu, o którym mowa w art. 25 ust. 3 ustawy określony został w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie wniosku o leczenie lub badania diagnostyczne poza granicami kraju oraz pokrycie kosztów transportu (Dz.U. z 2007 r. Nr 249 poz. 1867). W myśl § 10 ust. 1 w/w rozporządzenia w celu uzyskania zgody na pokrycie kosztów transportu do miejsca leczenia lub zamieszkania w kraju, w przypadku gdy wnioskodawcy zostały udzielone na terytorium innego państwa członkowskiego UE/EFTA świadczenia opieki zdrowotnej na podstawie przepisów o koordynacji, konieczne jest złożenie wniosku do dyrektora oddziału Funduszu. Do wniosku należy dołączyć dokumentację zawierającą:1) szczegółowe rozpoznanie kliniczne z uwzględnieniem kodu ICD10; 2) opis aktualnego stanu zdrowia; 3) prawdopodobny zakres i czas trwania leczenia; 4) wstępny kosztorys leczenia; 5) wskazanie ściśle określonych środków transportu, w szczególności środków transportu sanitarnego, możliwych do zastosowania ze względu na stan zdrowia wnioskodawcy (§ 10 ust. 2 rozporządzenia). Członkowie rodziny skarżącej, upoważnieni do działania w jej imieniu, zostali powiadomieni w dniu 16 styczna 2012 r. przez organ administracji o rodzaju dokumentacji niezbędnej do rozpoznania wniosku, w tym informacji o przewidywanych kosztach leczenia pacjenta oszacowanych przez zagraniczną placówkę medyczną oraz promesie ( zgodzie) polskiej placówki medycznej, która jest w stanie przyjąć pacjenta na odział odpowiedni do jego obecnego stanu zdrowia ( k.15, 16 akt administracyjnych). Przed wydaniem decyzji wpłynęła na adres e – mail organu dokumentacja z diagnozą pacjentki oraz pismo podpisane przez lekarza dr J. L. o wypisaniu chorej ze szpitala w dniu 17 stycznia w stanie stabilnym. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ nie otrzymał natomiast innych dokumentów niezbędnych do pozytywnego rozpoznania wniosku o pokrycie kosztów transportu. W szczególności wstępnego kosztorysu leczenia. W ocenie Sądu, wobec nieotrzymania kosztorysu leczenia i informacji o prawdopodobnym zakresie i czasie leczenia, organ administracji pozbawiony został możliwości przeprowadzenia analizy porównawczej kosztów leczenia skarżącej w Polsce i za granicą. W myśl art. 25 ust. 3 pkt 2 ustawy zgoda na pokrycie kosztów transportu może być udzielona, gdy przewidywane koszty leczenia za granicą przewyższają koszty transportu i leczenia w kraju. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organu, iż pismo podpisane przez dr J. L. nie zawiera adnotacji o konieczności dalszej hospitalizacji skarżącej. Tym samym nie istniały podstawy do przyjęcia, iż powstaną dalsze koszty związane z leczeniem pacjentki na terenie Niemiec. Podawane przez stronę przybliżone koszty leczenia, ok. 100 EUR dziennie, dotyczą leczenia w okresie 2 – 17 stycznia 2012 r. Bezsporne pozostaje, że były one opłacone przez organ. Koszty leczenia z tego okresu nie mogą stanowić podstawy szacunkowego wyliczenia kosztów leczenia za granicą po dniu 17 stycznia 2012 r. Z pisma dr J. L. nie wynika konieczność dalszego leczenia skarżącej na terenie Niemiec. Jeśli nawet przyjąć, że po 17 stycznia koszty takie mogłyby ewentualnie powstać, to ze względu na zakończenie określonego procesu leczenia, potwierdzonego wypisem ze szpitala, koszty które powstałyby po tej dacie różniłyby się od wcześniej poniesionych. Dlatego też za bezzasadny należy uznać zarzut skarżącej, iż organ miał obowiązek wyliczenia ewentualnie powstałych kosztów leczenia za granicą w oparciu o rachunki z okresu 2 – 17 stycznia 2012 r. Pozostałe zarzuty strony, dotyczące nieprawidłowego ustalenia przez Dyrektora [...] Oddziału NFZ, że skarżąca powinna być przewożona w pozycji leżącej ( a nie siedzącej), a ponadto udzielenia błędnej informacji przez pracownika organu, nawet w przypadku ich zasadności, nie mogłyby mieć wpływu na końcowy wynik sprawy. Istotną okolicznością badaną przez organ rozpoznający wniosek o sfinansowanie kosztów transportu chorego jest to, czy przewidywane koszty leczenia za granicą będą wyższe niż koszty transportu i leczenia w kraju. Z dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy przed wydaniem zaskarżonej decyzji nie wynikało, by strona po wypisaniu ze szpitala w dniu 17 stycznia 2012 r. wymagała dalszego leczenia na terenie Niemiec, a tym samym powstałyby dalsze koszty leczenia za granicą, które przewyższałyby koszty transportu i leczenia w Polsce. Brak wykazania istnienia w/w przesłanki o charakterze ekonomicznym uniemożliwiał organowi pozytywne rozpatrzenie wniosku. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił. m.m.