III SA/Łd 287/18

Dnia 19 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Sekretarz sądowy Renata Tomaszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 roku sprawy ze skargi Gminy Bolesławiec na decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 30 stycznia 2018 r. nr 3/2018/PR w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu oddala skargę. Decyzją z dnia 30 stycznia 2018 r., nr 3/2018/PR Zarząd Województwa Łódzkiego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 207 ust. 9 i 12a oraz art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2077) oraz art. 5 pkt 2, art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z dnia 6 grudnia 2006 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1376 ze zm.) oraz art. 2 pkt 7 i art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.2006.210.25), utrzymał w mocy decyzję Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 11 września 2017 r., nr 4/RP/2017 w przedmiocie określenia Gminie Bolesławiec kwoty przypadającej do zwrotu w wysokości 28 384,21 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, jako środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich, wykorzystane przez Gminę Bolesławiec z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych w związku z realizacją projektu pn.: "Termomodernizacja budynku Urzędu Gminy w Bolesławcu", na podstawie umowy o dofinansowanie nr UDA-RPLD.02.06.00-00-115/09-00 z dnia 19 listopada 2014 r. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego (dalej: IZ RPO WŁ) na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu nr UDA-RPLD.02.06.00-00-115/09-00 z dnia 19 listopada 2014 r., w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego przyznała beneficjentowi - Gminie Bolesławiec dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 666 786,36 zł na realizację projektu pn. "Termomodernizacja budynku Urzędu Gminy w Bolesławcu". W ramach planowej kontroli zamówień publicznych przeprowadzonej w siedzibie IZ RPO WŁ w dniach 18-20 stycznia 2016 r. dokonano sprawdzenia poprawności przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego pn. "Termomodernizacja z przebudową budynku Urzędu Gminy w Bolesławcu" - postępowanie przeprowadzone w trybie przetargu nieograniczonego o wartości nieprzekraczającej kwoty określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8, zgodnie z art. 39 ustawy Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.). W wyniku czynności kontrolnych, zgodnie z informacją pokontrolną z dnia 8 lutego 2016 r. oraz z dnia 22 marca 2016 r., IZ RPO WŁ stwierdziła naruszenie art. 25 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy - Prawo zamówień publicznych (w brzmieniu obowiązującym na dzień prowadzenia kontrolowanych postępowań o udzielenie zamówienia publicznego, (Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.), dalej ustawa Pzp poprzez żądanie od wykonawców oświadczenia o zapoznaniu się z terenem budowy poprzez wizję lokalną. W związku z przedmiotowym naruszeniem przewidziano obciążenie postępowania 5% korektą finansową na podstawie poz. 20 tabeli nr 2, stanowiącej załącznik dokumentu opublikowanego na stronie www.rpo.lodzkie.pl w dniu 1 lipca 2014 r., pn. "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE". Na podstawie zaleceń pokontrolnych z dnia 29 kwietnia 2016 r. beneficjent - Gmina Bolesławiec, został zobligowany do zwrotu kwoty 30 469,93 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych od dnia przekazania środków, tj. od dnia 26 sierpnia 2015 r. do dnia zwrotu środków. Gmina Bolesławiec w pismach z dnia 7 marca 2016 r. (zastrzeżenia do informacji pokontrolnej z dnia 8 lutego 2016 r.), oraz z dnia 8 kwietnia 2016 r. (zastrzeżenia do informacji pokontrolnej z dnia 22 marca 2016 r.), wyraziła swoje zastrzeżenia do wyników kontroli IZ RPO WŁ. Zakwestionowała fakt naruszenia przepisów ustawy Pzp oraz zasadność nałożenia korekty finansowej. Pismem z dnia 16 maja 2016 r. beneficjent odmówił wykonania zaleceń pokontrolnych. W dniu 28 września 2015 r. (25 września 2015 r. - data obciążenia rachunku beneficjenta), na rachunek Banku Gospodarstwa Krajowego wpłynęła kwota 2 612,70 zł, a w dniu 15 października 2015 r. - kwota 142,30 zł tytułem zwrotu niewykorzystanych środków dotyczących projektu nr WND-RPLD.02.06.00-00-115/09 dokonana przez Gminę Bolesławiec. Ww. zwroty dotyczyły niewykorzystanej części dofinansowania. Prawidłowa kwota zwrotu z tytułu oszczędności winna wynosić 654,50 zł, a zatem taką kwotę IZ RPO WŁ rozliczyła na poczet przyznanej dotacji, tym samym uznając ją jako pomniejszenie wartości przekazanych płatności w ramach przedmiotowego projektu. Natomiast pozostała część kwoty (tj. 2 100, 50 zł) stanowiła nadwyżkę środków zwróconych przez beneficjenta. Postanowieniem z dnia 12 lipca 2016 r. Zarząd Województwa Łódzkiego zaliczył powyższą wpłatę beneficjenta na poczet zobowiązań wynikających z zaleceń pokontrolnych z dnia 29 kwietnia 2016 r. Po zaliczeniu powyższej nadpłaty beneficjenta ustalono wysokość należności głównej z tytułu nałożonej korekty finansowej na kwotę 28 383,60 zł. Na powyższe postanowienie beneficjent. złożył zażalenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi. Po rozpatrzeniu zażalenia Gminy Bolesławiec, postanowieniem z dnia 2 września 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi w całości uchyliło zaskarżone postanowienie ZWŁ i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Na skutek uchylenia w całości postanowienia Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 12 lipca 2016 r., IZ RPO WŁ po dokonaniu pełnej analizy stanu faktycznego i prawnego sprawy w ramach ponownego jej rozpatrzenia wydała w dniu 29 marca 2017 r. kolejne postanowienie w sprawie zaliczenia nadpłaty Beneficjenta na poczet zobowiązań finansowych. Po zaliczeniu nadpłaty beneficjenta ustalono wysokość należności głównej do zwrotu z tytułu korekty finansowej na kwotę 28 384,21 zł. Na powyższe postanowienie beneficjent nie złożył zażalenia. W dniu 29 maja 2017 r. zostało wystawione wezwanie do zapłaty. Beneficjent w dniu 19 czerwca 2017 r. w rozmowie telefonicznej poinformował o odmowie zapłaty kwoty wskazanej w wezwaniu. Pismem z dnia 16 sierpnia 2017 r. Zarząd Województwa Łódzkiego zawiadomił beneficjenta o wszczęciu postępowania administracyjnego, informując o możliwości czynnego udziału w sprawie. Decyzją z dnia 11 września 2017 r. Zarząd Województwa Łódzkiego określił kwotę do zwrotu w wysokości 28 384,21 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych. W dniu 2 października 2017 r. do IZ RPO WŁ na lata 2007-2013 wpłynął wniosek Gminy Bolesławiec o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podtrzymując dotychczasowe zastrzeżenia zawarte w piśmie z dnia 7 marca 2016 r., 8 kwietnia 2016 r. oraz 18 maja 2016 r. beneficjent podkreślił, że złożenie deklaracji o przeprowadzeniu wizji lokalnej poprzez stosowny formularz, stanowiący załącznik do SIWZ, nie było punktowane przez zamawiającego ani też nie stanowiło podstawy do odrzucenia ofert. Sugestia zamawiającego o zapoznaniu się z miejscem realizacji zamówienia wynikała z faktu, że planowane prace budowlane miały być przeprowadzone w obiekcie funkcjonującym bez przerwy także podczas realizacji przedmiotu zamówienia, w którym to budynku oprócz siedziby Urzędu Gminy mieszczą się również pomieszczenia Urzędu Stanu Cywilnego, jak i Punkt Konsultacyjny Powiatowej Komendy Policji w Wieruszowie. Beneficjent we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zgodził się ze stanowiskiem IZ RPO WŁ, że żądanie złożenia oświadczenia o przeprowadzeniu wizji lokalnej ograniczało krąg potencjalnych wykonawców naruszając tym samym zasadę konkurencyjności. Dodatkowo podniósł, iż orzecznictwo Krajowej Izby Odwoławczej przytoczone w decyzji organu l instancji jest orzecznictwem wybranym, ponieważ we wskazanym zakresie nie ma jednolitego stanowiska KIO dotyczącego przedmiotowego naruszenia. Beneficjent wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylenie w całości decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 11 września 2017 r., umorzenie postępowania w sprawie i orzeczenie o zwrocie na rachunek budżetu Gminy Bolesławiec kwoty 2 100,50 zł. W związku z wnioskiem beneficjenta o orzeczenie o zwrocie kwoty 2 100,50 zł, tj. kwoty zaliczonej przez IZ RPO WŁ nadpłaty na poczet należności wynikającej z korekty finansowej z tytułu naruszenia przepisów Pzp, Zarząd Województwa Łódzkiego pismem z dnia 30 listopada 2017 r. wezwał Gminę Bolesławiec do sprecyzowania powyższego żądania, a mianowicie o wskazanie, czy powyższy wniosek stanowi: -odrębny wniosek Beneficjenta o stwierdzenie nadpłaty w trybie art. 75 O.p., co skutkować będzie rozpoznaniem tego wniosku przez Zarząd Województwa Łódzkiego w l instancji; czy też: - integralną część pkt 1 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, czyli wniosku o uchylenie decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego nr 4/RP/2017, uwzględniając założenie, że ewentualne uchylenie decyzji determinowałoby obowiązek zwrotu kwoty 2 100,50 zł na rzecz Gminy Bolesławiec. W piśmie z dnia 7 grudnia 2017 r. beneficjent oświadczył, że wniosek zawarty w pkt 4 wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy stanowi integralną część pkt 1, czyli wniosku o uchylenie decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego, przy założeniu że ewentualnie uchylenie decyzji nr 4/RP/2017 determinować będzie obowiązek zwrotu kwoty na rzecz beneficjenta. Decyzją z dnia 30 stycznia 2018 r. Zarząd Województwa Łódzkiego utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy wskazał, że zasady wydatkowania środków europejskich określone są w regulacjach prawa unijnego oraz prawa krajowego. Naruszenie przy realizacji programu ww. przepisów skutkuje zastosowaniem określonych sankcji. Zgodnie z art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 "nieprawidłowością" jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Faktyczne wystąpienie uszczerbku finansowego nie jest przesłanką konieczną dla zakwalifikowania zachowania jako nieprawidłowości, wystarczy bowiem sama możliwość jej wystąpienia. Uszczerbek finansowy będący skutkiem nieprawidłowości może polegać albo na zmniejszeniu lub utracie przychodów odprowadzanych do budżetu Unii, albo na dokonaniu z niego nieuzasadnionych wydatków. Stosownie natomiast do treści art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego; państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. W związku z powyższym Ministerstwo Rozwoju Regionalnego (obecnie Ministerstwo Rozwoju) opracowało dokument pn.: "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenia prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE" wraz z załącznikiem zawierającym wskaźniki procentowe do obliczenia wartości korekty finansowej za naruszenia przy udzielaniu zamówień publicznych współfinansowanych ze środków funduszy Unii Europejskiej, tzw. "Taryfikator". W przypadku nieprawidłowości wykazanej podczas kontroli projektu beneficjenta, szkoda związana jest z wydatkowaniem przez beneficjenta środków finansowych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych. Projekty są realizowane przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie, która stanowi podstawowe źródło uprawnień i obowiązków stron, w tym beneficjenta. Wzór umowy o dofinansowanie jest elementem systemu realizacji programu operacyjnego, w rozumieniu art. 26 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, który składa się na dokumentację konkursową. Uczestnik konkursu ma możliwość zapoznania się z warunkami umowy, a tym samym z zasadami obowiązującymi przy wykorzystaniu dofinansowania i swobodnego podjęcia decyzji o nawiązaniu stosunku prawnego na zasadach określonych w umowie. Konsekwencją naruszenia procedury obowiązującej przy wykorzystaniu otrzymanego dofinansowania, określonej w umowie jest stosownie do treści art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych wydanie decyzji określającej kwotę dofinansowania podlegającą zwrotowi. W rozpatrywanej sprawie beneficjent- Gmina Bolesławiec, podpisując w dniu 19 listopada 2014 r. umowę o dofinansowanie projektu, zgodnie z § 12 ust. 1 umowy, zobowiązała się do stosowania w trakcie realizacji projektu przepisów ustawy Pzp. Ponadto umowa o dofinansowanie projektu w § 16a ust. 1 stanowi, że naruszenie prawa zamówień publicznych wywołujące skutki finansowe powoduje obniżenie przyznanego dofinansowania (korekta finansowa) Delegacja ustawowa dla Instytucji Zarządzającej RPO WŁ do nakładania korekt finansowych oraz odzyskiwania kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawania decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych, została określona w art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie ustawa z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. póz. 935). Zgodnie z art. 16 ww. ustawy nowelizującej, do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Jednakże w przedmiotowej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w sierpniu 2017 r., a zatem zastosowanie mają przepisy K.p.a. w brzmieniu nadanym nowelizacją. W przedmiotowej sprawie strona w ustawowym terminie złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a niepełne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji nie miało negatywnego wpływu na realizację uprawnień strony, co oznacza, że wniosek podlegał merytorycznemu rozpoznaniu. W wyniku ponownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego Zarząd Województwa Łódzkiego podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. W ramach kontroli zamówień publicznych IZ RPO WŁ dokonała sprawdzenia poprawności przeprowadzenia postępowania przetargowego pn. "Termomodernizacja z przebudową budynku Urzędu Gminy w Bolesławcu". W wyniku czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie art. 25 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy Pzp poprzez żądanie od wykonawców oświadczenia o zapoznaniu się z terenem budowy poprzez wizję lokalną. W załączniku nr 1 do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia - wzorze Formularza ofertowego, zawarto następujący zapis, cyt.: "Oświadczamy, iż zapoznaliśmy się z terenem budowy poprzez wizję lokalną oraz przewidzieliśmy odpowiedni sprzęt i środki na wykonanie robót". Ponadto, we wzorze umowy, stanowiącej załącznik nr 8 do SIWZ, w § 6 pkt 1a wskazano, że cyt.: "Wykonawca oświadcza, że dokonał inspekcji, wizji lokalnej terenu budowy i jego otoczenia i uznał za wystarczające do złożenia oferty przetargowej." Istotnym przy tym jest fakt, iż w sekcji III.6) ogłoszenia o zamówieniu, a także w pkt 13.2 SIWZ Zamawiający wskazał, że pozostałymi dokumentami wymaganymi od oferentów jest formularz ofertowy oraz zaparafowany wzór umowy. Powyższe okoliczności potwierdzają, że już na etapie składania ofert wszyscy wykonawcy musieli być zaznajomieni z terenem budowy na podstawie przeprowadzonej wizji lokalnej. Z postanowień SIWZ oraz ogłoszenia o zamówieniu wynika, że zamawiający nie dopuszczał możliwości złożenia oferty w inny sposób, niż na załączonym do SIWZ wzorze. Ponadto wykonawca składając ofertę, musiał zaparafować wzór umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, w którym znajdowało się oświadczenie o dokonaniu wizji lokalnej. Zatem każdy oferent chcąc wziąć udział w postępowaniu przetargowym musiał przeprowadzić wizję lokalną, by móc złożyć formularz ofertowy, a tym samym oświadczenie zgodne ze stanem faktycznym. Powyższa sytuacja jednoznacznie wskazuje, iż przeprowadzenie wizji lokalnej nie było jedynie sugestią, jak twierdzi beneficjent, lecz obowiązkiem potencjalnego wykonawcy. Żądanie od wykonawców złożenia deklaracji (oświadczenia) o dokonaniu wizji lokalnej oraz zdobyciu wszelkich informacji koniecznych do właściwego przygotowania oferty należy zakwalifikować jako działanie naruszające art. 25 ust. 1 ustawy Pzp, zgodnie z którym w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zamawiający może żądać od wykonawców wyłącznie dokumentów lub oświadczeń niezbędnych do przeprowadzenia postępowania, potwierdzających spełnienie warunków udziału w postępowaniu oraz że oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane spełniają wymagania określone przez zamawiającego. Katalog dokumentów i oświadczeń uregulowano w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2013 r. (wersja odpowiednia dla przedmiotowego postępowania przetargowego) w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane. Ww. rozporządzeniu nie uwzględniono oświadczenia, jak również żadnego innego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie wizji lokalnej, a zatem zamawiający nie może nałożyć na oferentów obowiązku dokonania tego typu czynności. Dokonanie wizji lokalnej może stanowić element postępowania jedynie jako czynność fakultatywna, co jednak w przedmiotowym przypadku nie miało miejsca. Tymczasem analiza powyższych informacji prowadzi do wniosku, że przeprowadzenie wizji lokalnej było obowiązkiem wykonawców. Brak podpisu pod formularzem ofertowym, dzięki któremu można było zgłosić przystąpienie do przetargu, jak również niezaparafowanie wzoru umowy, mogłyby stanowić podstawę do odrzucenia oferty. Stąd nie można uznać, że brak złożenia oświadczenia o odbyciu wizji lokalnej nie powodowałby żadnych niekorzystnych dla wykonawców konsekwencji. Mając na uwadze fakt, że beneficjent nie podniósł we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żadnej nowej argumentacji w ramach stwierdzonego naruszenia, Zarząd Województwa Łódzkiego podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, że zamawiający może żądać od wykonawców jedynie dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania. Nałożenie na wykonawców dodatkowych obowiązków, chociażby w postaci dokonania wizji lokalnej, narusza zasadę uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców poprzez zaniechanie prawidłowego i wyczerpującego opisu przedmiotu zamówienia. IZ RPO WŁ nie neguje faktu, że przeprowadzenie prac budowlanych w obiekcie bez wstrzymania jego funkcjonowania jest procesem bardziej skomplikowanym, aniżeli w nieużytkowanym budynku, a zapoznanie się przez wykonawców z miejscem wykonania przyszłych prac może być przydatne dla prawidłowego przygotowania oferty. Zamawiający może udostępnić potencjalnym wykonawcom miejsce wykonania zamówienia w celu dokonania wizji lokalnej, co nie zmienia faktu, że nie może żądać od wykonawców dokonania wizji. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w dotychczasowym orzecznictwie KIO. Potwierdza również, że żądanie od oferentów przeprowadzenia wizji lokalnej może prowadzić do naruszenia wynikającej z art. 7 ust. 1 ustawy Pzp zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców. Ustosunkowując się do zarzutu beneficjenta, że organ w decyzji przytoczył jedynie wybrane orzecznictwo IZ uznała, że jest niezasadny. Strona na potwierdzenie swojego stanowiska przytoczyła treść orzeczenia KIO z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt KIO/UZP/1528/08, który dopuszcza wymóg przeprowadzenia wizji. Przyznać należy rację, iż w ww. orzeczeniu Krajowa Izba Odwoławcza uznaje za uzasadnione wymaganie od oferentów zapoznania się z terenem przeprowadzania prac, jednak stan faktyczny, którego dotyczy przedmiotowy wyrok, dotyczy terenów wysokogórskich o bardzo specyficznym położeniu (a konkretnie terenu Tatrzańskiego Parku Narodowego), w związku z powyższym przeprowadzenie wizji umożliwiało ocenę możliwości wykonania zamówienia i wpisywało się w katalog dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia postępowania o zamówieniu. Pozostałe natomiast przywołane przez stronę wyroki KIO, tj. z dnia 30 grudnia 2010 r., sygn. akt KIO 2710/10 oraz z dnia 20 września 2010 r., sygn. akt KIO 1804/10 jednoznacznie potwierdzają stanowisko IZ RPO WŁ. Podobny pogląd wyraził również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 381/17. Zatem, nawet jeśli zamawiający nie miał na celu postawienia bezpośredniego wymogu przeprowadzenia wizji, to ujęcie w dokumentacji przetargowej sugestii o konieczności przeprowadzenia wizji mogło spowodować, że potencjalni wykonawcy potraktowali tę czynność jako obowiązek, bądź też uznali, że w przypadku gdy dokonają wizji, będą uprzywilejowani w stosunku do oferentów, którzy by jej nie przeprowadzili. Mogło to doprowadzić do sytuacji, w której podmioty nie planujące przeprowadzenia wizji, a posiadające bardziej konkurencyjne ceny, nie wzięły udziału w przetargu, co doprowadziło do szkody potencjalnej w budżecie UE. Tym samym uznać należało, iż w przedmiotowym postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego doszło do naruszenia przez zamawiającego podstawowych zasad udzielania zamówień publicznych wyrażonych w art. 7 ust. 1 ustawy P.z.p. Tego rodzaju zawężenie możliwości konkurowania przez wykonawców skutkowało potencjalną szkodą, której wymiar określa różnica pomiędzy wartością faktycznie udzielonego zamówienia a kwotą, na jaką mogłyby opiewać oferty przedstawione przez wykonawców wycofujących się z ubiegania o realizację zamówienia. Postawione przez beneficjenta zarzuty podważające stanowisko IZ RPO WŁ w zakresie wystąpienia szkody potencjalnej są zdaniem organu niezasadne. Wymogu przeprowadzenia wizji lokalnej nie można porównywać, jak to czyni beneficjent, do złożenia dokumentów wskazanych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2013 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane. Instytucje, z których pobiera się dokumenty celem załączenia ich do oferty w postępowaniach przetargowych (np. Urzędy Skarbowe), posiadają więcej niż jedną siedzibę w kraju (tylko w wojewódzkie łódzkim jest ich 29), a zatem ich dostępność jest nieporównywalnie większa, niż dostępność miejsca realizacji zamówienia. Reasumując IZ RPO WŁ stwierdziła, że żądanie złożenia oświadczenia o przeprowadzeniu wizji lokalnej w miejscu realizacji zamówienia stanowi naruszenie art. 25 ust. 1 ustawy Pzp, gdyż dokument ten nie jest niezbędny do przeprowadzenia postępowania przetargowego. Ww. naruszenie mogło doprowadzić do sytuacji, w której uprzywilejowani byli oferenci posiadający siedzibę bliżej miejsca wykonania przedmiotu zamówienia, co jest równoznaczne z naruszeniem zasady uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, tj. art. 7 ust. 1 ustawy Pzp. Nie można bowiem wykluczyć sytuacji, w której wykonawcy oferujący niższe ceny nie złożyli ofert ze względu na wymóg przeprowadzenia wizji lokalnej. Zatem mogło potencjalnie dojść do uszczerbku w budżecie UE w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy ceną zaoferowaną przez wybranego wykonawcę a ceną oferowaną przez podmioty, które nie wzięły udziału w postępowaniu przetargowym ze względu na konieczność złożenia oświadczenia o przeprowadzeniu wizji lokalnej. Wobec faktu, że ustalenie konkretnego rozmiaru szkody w sprawie nie było możliwe, zastosowano metodę wskaźnikową. Zgodnie z § 16a ust. 3 i 4 umowy o dofinansowanie projektu nr UDA-RPLD.02.06.00-00-115/09-00 z dnia 19 listopada 2014 r., wskaźnik procentowy nałożonej korekty przyjmowany jest w wysokości i na warunkach "Taryfikatora" opublikowanego na stronie internetowej www.rpo.lodzkie.pl, który to "Taryfikator" w brzmieniu obowiązującym na dzień podpisania umowy stosuje się do zamówień ogłoszonych przed dniem podpisania przedmiotowej umowy. Ponadto zgodnie z § 16a ust. 4a i ust. 4b umowy, w przypadku zmiany taryfikatora, zmieniony taryfikator stosuje się do nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie kontroli rozpoczętych po dacie opublikowania zmienionego taryfikatora na stronie www.rpo.lodzkie.pl, także w odniesieniu do zamówień wszczętych przed dniem podpisania umowy o dofinansowanie projektu. Przedmiotową kontrolę przeprowadzono w dniach 18-20 stycznia 2016 r., a zatem korekta finansowa została nałożona zgodnie z "Taryfikatorem" opublikowanym na stronie www.rpo.lodzkie.pl w dniu 1 lipca 2014 r. i obowiązującym w czasie przeprowadzania kontroli. W związku z powyższym, za stwierdzone naruszenie IZ RPO WŁ zastosowała stawkę procentową zgodnie z tabelą 2 poz. 20 "Taryfikatora", w której określone są wskaźniki dla obliczenia wysokości korekty finansowej dla zamówień publicznych, które nie są objęte dyrektywą 2004/18/WE lub dyrektywą 2004/17/WE. Konsekwencją stwierdzenia naruszenia art. 25 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy Pzp, poprzez wymóg złożenia oświadczeń, które nie były niezbędne do przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia, co z kolei mogło utrudnić uczciwą konkurencję oraz nie zapewniało równego traktowania wykonawców, jest nałożenie korekty na poziomie 5% wydatków kwalifikowalnych w ramach zamówienia. W wyniku dokonania wpłaty przez beneficjenta w ramach innego rozliczenia dotyczącego realizacji projektu w nadmiernej wysokości, wysokość nadpłaty w kwocie 2 100,50 zł zaliczono ostatecznym postanowieniem Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 29 marca 2017 r. na poczet należności głównej - w wysokości 2 085,72 zł oraz na poczet odsetek - w wysokości 14,78 zł. W związku z powyższym kwota do zwrotu wynika z pomniejszenia kwoty korekty o 2 086,33 zł i ostatecznie kwota należności głównej przypadającej do zwrotu wynosi 28 384,21 zł. Wysokość zastosowanej korekty na poziomie 5% wydatków kwalifikowalnych w ramach zamówienia uwzględnia indywidualny rozmiar szkody spowodowany konkretnym naruszeniem przepisów przy uwzględnieniu stopnia naruszenia. Wysokość korekty odpowiada wartości szkody, a zastosowana korekta jest adekwatna do charakteru stwierdzonej nieprawidłowości. W przypadku stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń nie ma możliwości - jak tego domaga się Gmina - ustalenia rzeczywistej szkody. Nie sposób bowiem ocenić, ile środków można byłoby zaoszczędzić, gdyby nie stwierdzone naruszenia ustawy Prawa zamówień publicznych. Nie wiadomo ilu potencjalnych wykonawców zrezygnowało z udziału w procedurze zamówień i jaką mieli cenową ofertę do zaoferowania w przetargu. Żądanie Gminy jest zatem nierealne do zrealizowania, wykracza poza obiektywnie oceniane możliwości IZ, a ponadto jest niezgodne z przyjętymi zasadami określania wysokości stwierdzonych w sprawie naruszeń. Odnosząc się do żądania orzeczenia o zwrocie nadpłaconej kwoty, która została zaliczona przez Zarząd Województwa Łódzkiego na poczet kwoty przypadającej do zwrotu wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych IZ RPO WŁ wskazał, że w postanowieniu z dnia 29 marca 2017 r. pouczyła beneficjenta o możliwości wniesienia zażalenia na przedmiotowe postanowienie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Gmina Bolesławiec nie skorzystała z przysługującego jej prawa, w związku z powyższym postanowienie o zaliczeniu wpłaty w wysokości 2 100,50 zł na poczet należności głównej i odsetek stało się ostateczne i prawomocne. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pełnomocnik strony skarżącej zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.; 1) art 207 ust. 1 pkt 1,2 i 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych w zw. z art. 7 ust. 1, art. 25 i art. 29 ustawy Pzp; 2) zastosowanie w procesie decyzyjnym rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, które w dacie zawarcia umowy z IZ przez gminę i w dacie orzekania w sprawie utraciło moc. 3) art. 485 i 484 § 2 K.c. w zw. z 26 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. naruszenie przepisów postępowania, tj. 1) art. 79a i art. 80 k.p.a. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji lub uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 11 września 2017 r. i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podkreślił, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia procedury przetargowej, w tym do naruszenia art. 25 w zw. z art. 7 ustawy Pzp i brak jest podstaw do zastosowania art. 207 ust. 9 i 12 a oraz art. 207 ust. l pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych. Wbrew twierdzeniom Zarządu Województwa Łódzkiego do dnia 28 lipca 2016 r. w świetle wówczas obowiązujących przepisów ustawy Pzp korzystanie z instytucji wizji lokalnej było dopuszczalne. Nie można było jednak zobowiązywać wykonawcy do jej odbycia pod rygorem poniesienia odpowiedzialności w postaci wykluczenia wykonawcy z postępowania lub odrzucenia oferty. Przetarg był ogłoszony w dniu 28 marca 2015r., a umowa o dofinansowanie z Instytucją Zarządzającą Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Łódzkiego zawarta była w dniu 19 listopada 2014 roku. Jak wynika ze Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia kwestia wizji lokalnej lub jej brak nie były punktowane oraz nie spowodowały wykluczenia lub odrzucenia potencjalnego wykonawcy z procedury przetargowej. Wizja lokalna była poczytywana przez zamawiającego- Gminę Bolesławiec jako czynność pomocnicza. Przedmiotowe zadanie miało być i zostało wykonane w stosunkowo krótkim czasie, urząd gminy, w którym roboty termoizolacyjne obejmowały zadania budowlane od piwnic po dach budynku nie mógł być i nie był wyłączony z eksploatacji przez cały okres trwania realizacji zadania, tj. od 12 maja 2015 r. (tj. data zawarcia umowy) do 14 sierpnia 2015r. Projekt techniczny inwestycji został wykonany zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 roku w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( Dz. U. z 2012r.poz.462). Przepisy powołanego wyżej rozporządzenia nie przewidują zawarcia w opisie projektu sposobu korzystania z budynku w czasie wykonywania prac remontowo budowlanych. Jedyną możliwością zapewnienia funkcjonowania budynku podczas prac remontowo budowlanych jest zapoznanie się potencjalnego wykonawcy z samym obiektem na etapie przygotowania oferty i uzgodnienia szczegółów funkcjonowania obiektu po zawarciu umowy z inwestorem. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej wizja lokalna, o której mowa w SIWZ, choć niepunktowana w ocenie ofert i niepowodująca wykluczenia wykonawcy lub odrzucenia oferty w razie jej braku była konieczna i wbrew temu, co stwierdził Zarząd Województwa Łódzkiego w zaskarżonej decyzji, w żaden sposób nie naruszała zasady konkurencyjności, w tym art. 25 i art. 7 ustawy Pzp. Projekt techniczny, jak i SIWZ w sposób wyczerpujący i prawidłowo opisywał przedmiot zamówienia i nie naruszono art. 29 ustawy Pzp. W ustawie Pzp w wersji obowiązującej po dniu 28 lipca 2016 r. wprowadzono art. 9a ust. 2 w brzmieniu:" w przypadku gdy oferty mogą zostać złożone jedynie po odbyciu przez wykonawcę wizji lokalnej albo po sprawdzeniu przez niego dokumentów niezbędnych do realizacji zamówienia, zamawiający wyznacza terminy składania ofert z uwzględnieniem czasu niezbędnego do zapoznania się przez wykonawców z informacjami koniecznymi do przygotowania oferty, z tym że terminy te muszą być dłuższe od minimalnych terminów składania ofert określonych w ustawie." Z zapisu tego wynika, że w procedurach przetargowych może być stosowana wizja lokalna na co wskazuje ustawa. Jednocześnie ustawodawca w rozporządzeniu z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy w postępowaniu o udzielenie zamówienia nie wskazał jakim rodzajem dokumentu potencjalny wykonawca winien udokumentować wizję lokalną. Słuszność przedstawionego stanowiska o dopuszczalności wizji lokalnej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego potwierdzają, zdaniem pełnomocnika orzeczenia Krajowej Izby Odwoławczej, jakie zapadły w sprawach o sygn: KIO 574/12; KIO 2744/12; KIO 999/13; KIO 1965/12. Ponadto pełnomocnik podkreślił, że w przypadku gdyby potencjalni wykonawcy mieli jakiekolwiek wątpliwości do SIWZ, na stronie internetowej gminy lub korespondencją tradycyjną zadawaliby pytania z prośbą o wyjaśnienie wątpliwości. Odpowiedzi na zadawane pytania stanowiłyby uzupełnienie SWIZ. W przedmiotowym przypadku nie wpłynęło żadne zapytanie dotyczące wizji lokalnej co oznacza, że można wnioskować w sposób graniczący z pewnością, że żaden z rzeczywistych lub potencjalnych oferentów nie miał wątpliwości co do treści SIWZ, oferty, załączników do oferty i projektu umowy w zakresie wizji lokalnej. Poza oferentami, którzy wzięli udział w procedurze przetargowej, żaden inny podmiot nie był zainteresowany ogłoszonym przez gminę postępowaniem na udzielenie zamówienia publicznego. W takim przypadku nie można mówić o zaistnieniu nawet potencjalnej szkody, poprzez rzekome naruszenie konkurencyjności. W tym zakresie Zarząd Województwa Łódzkiego nie przeprowadził żadnego postępowania dowodowego, przyjmując z góry, bezpodstawnie, że w procedurze przetargowej naruszono art. 25 oraz art. 7 ust. 1 ustawy Pzp. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa Łódzkiego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Postanowieniem z dnia 13 kwietnia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. dalej powoływana jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy). Ponadto wskazać należy, iż Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga jedynie w granicach danej sprawy, jak stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a. Określenie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. W ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza zarówno prawa materialnego krajowego i unijnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy jak i przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik postępowania i jako taka jest prawidłowa. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu jest zasadność zwrotu części dofinansowania przyznanego i wypłaconego skarżącej na podstawie umowy z dnia 19 listopada 2014 r. o dofinansowanie projektu pn." Termomodernizacja budynku Urzędu Gminy w Bolesławcu" zawartej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013. Należy wyraźnie wskazać, że mimo cywilnoprawnego charakteru zawartej umowy, przyznane i wypłacone środki nadal pozostają środkami publicznymi, które mogą być wykorzystane wyłącznie w celu i na warunkach określonych w umowie. W niniejszej sprawie warunki te zostały jasno i wyraźnie sprecyzowane w treści zawartej umowy. Poza sporem jest, że skarżąca jako Beneficjent przy realizacji projektu zobowiązana była stosować przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych. Zatem procedurami obowiązującymi przy wykorzystaniu środków przeznaczonych na realizację projektu były procedury wynikające z ustawy o zamówieniach publicznych. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w sprawie, organ w wyniku kontroli realizacji projektu, a w szczególności prawidłowości przeprowadzonego postępowania o udzielenie zamówienia pn. Termomodernizacja z przebudową budynku Urzędu Gminy w Bolesławcu" prawidłowo stwierdził, że skarżąca naruszyła art. 7 ust. 1 Pzp. poprzez żądnie dokonania przez potencjalnych wykonawców wizji lokalnej, jak i potwierdzenia dokonania tej czynności, co narusza zasadę uczciwej konkurencji oraz równego traktowania wykonawców. Ponadto, naruszony został art. 25 ust. 1 ustawy Pzp. poprzez żądanie od wykonawców dokumentów, które nie są niezbędne do przeprowadzenia zamówienia. Organ prawidłowo wskazał i wyczerpująco wyjaśnił, że w załączniku nr 1 do Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia - wzorze Formularza ofertowego, zawarto następujący zapis, cyt.: "Oświadczamy, iż zapoznaliśmy się z terenem budowy poprzez wizję lokalną oraz przewidzieliśmy odpowiedni sprzęt i środki na wykonanie robót". Ponadto, we wzorze umowy, stanowiącej załącznik nr 8 do SIWZ, w § 6 pkt 1a wskazano, że cyt.: "Wykonawca oświadcza, że dokonał inspekcji, wizji lokalnej terenu budowy i jego otoczenia i uznał za wystarczające do złożenia oferty przetargowej." Istotnym przy tym jest fakt, iż w sekcji III.6 ogłoszenia o zamówieniu, a także w pkt 13.2 SIWZ Zamawiający wskazał, że pozostałymi dokumentami wymaganymi od oferentów jest formularz ofertowy oraz zaparafowany wzór umowy. Powyższe okoliczności potwierdzają, że już na etapie składania ofert wszyscy wykonawcy musieli być zaznajomieni z terenem budowy na podstawie przeprowadzonej wizji lokalnej. Z postanowień SIWZ oraz ogłoszenia o zamówieniu wynika, że zamawiający nie dopuszczał możliwości złożenia oferty w inny sposób, niż na załączonym do SIWZ wzorze. Ponadto wykonawca składając ofertę, musiał zaparafować wzór umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego, w którym znajdowało się oświadczenie o dokonaniu wizji lokalnej. Zatem każdy oferent chcąc wziąć udział w postępowaniu przetargowym musiał przeprowadzić wizję lokalną, by móc złożyć formularz ofertowy, a tym samym oświadczenie zgodne ze stanem faktycznym. Powyższa sytuacja jednoznacznie wskazuje, iż przeprowadzenie wizji lokalnej nie było jedynie sugestią, jak twierdzi beneficjent, lecz obowiązkiem potencjalnego wykonawcy. Sąd podziela to stanowisko i przedstawioną argumentację. Istotnie zamawiający w żadnym wypadku nie powinien żądać od wykonawców, aby przeprowadzili wizję lokalną w celu prawidłowego przygotowania oferty. W szczególności zobowiązanie do przeprowadzenia wizji lokalnej nie może nakładać obowiązku zdobycia wszelkich informacji koniecznych do przygotowania oferty. Żądanie od wykonawców złożenia deklaracji (oświadczenia) o dokonaniu wizji lokalnej oraz zdobyciu wszelkich informacji koniecznych do właściwego przygotowania oferty należy zakwalifikować jako działanie naruszające art. 25 ust. 1 ustawy Pzp. zgodnie z którym w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego zamawiający może żądać od wykonawców wyłącznie dokumentów lub oświadczeń niezbędnych do przeprowadzenia postępowania, potwierdzających spełnienie warunków udziału w postępowaniu oraz że oferowane dostawy, usługi lub roboty budowlane spełniają wymagania określone przez zamawiającego. Katalog dokumentów i oświadczeń uregulowano w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 19 lutego 2013 r. (wersja odpowiednia dla przedmiotowego postępowania przetargowego) w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy, oraz form, w jakich te dokumenty mogą być składane. W ww. rozporządzeniu nie uwzględniono oświadczenia, jak również żadnego innego dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie wizji lokalnej, a zatem zamawiający nie może nałożyć na oferentów obowiązku dokonania tego typu czynności. Dokonanie wizji lokalnej może stanowić element postępowania jedynie jako czynność fakultatywna, co jednak w przedmiotowym przypadku nie miało miejsca. Analiza dokumentacji prowadzi do wniosku, że przeprowadzenie wizji lokalnej było obowiązkiem wykonawców. Wskazuje na to konieczność złożenia podpisu pod formularzem ofertowym (zawierającym oświadczenie o przeprowadzonej wizji lokalnej), dzięki któremu można było zgłosić przystąpienie do przetargu, jak również konieczność zaparafowania wzoru umowy jako załącznika SIWZ. Wobec powyższego nie można uznać, że brak złożenia oświadczenia o odbyciu wizji lokalnej nie powodowałby żadnych niekorzystnych dla wykonawców konsekwencji. Konieczne jest podkreślenie, że § 6 pkt 1a wzoru umowy (który należało obowiązkowo zaparafować) o treści: "Wykonawca oświadcza, że dokonał inspekcji, wizji lokalnej terenu budowy i jego otoczenia i uznał za wystarczające do złożenia oferty przetargowej" znajduje się w § 6 zatytułowanym "Obowiązki Wykonawcy", co przeczy twierdzeniom skarżącej, że dokonanie wizji lokalnej nie było obowiązkowe i miało charakter czynności pomocniczej. Tym samym wewnętrznie sprzeczne jest stanowisko skarżącej, która z jednej strony twierdzi, że przeprowadzenie wizji lokalnej było czynnością pomocniczą a nie obowiązkiem z drugiej zaś strony jako argument powołuje w uzasadnieniu skargi treść obowiązującego od 28 lipca 2016 r. art. 9a ust. 2 P.z.p. w brzmieniu: "w przypadku gdy oferty mogą zostać złożone jedynie po odbyciu przez wykonawcę wizji lokalnej albo po sprawdzeniu przez niego dokumentów niezbędnych do realizacji zamówienia, zamawiający wyznacza terminy składania ofert z uwzględnieniem czasu niezbędnego do zapoznania się przez wykonawców z informacjami koniecznymi do przygotowania oferty, z tym że terminy te muszą być dłuższe od minimalnych terminów składania ofert określonych w ustawie". Skoro bowiem skarżąca w okolicznościach przedmiotowej sprawy kwestionuje obowiązek przeprowadzenia wizji lokalnej to bezzasadnie powołuje się na treść w/w przepisu który po pierwsze w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania z uwagi na datę jego obowiązywania a po drugie dotyczy tylko przypadków gdy oferty mogą zostać złożone jedynie po odbyciu przez wykonawcę wizji lokalnej albo po sprawdzeniu przez niego dokumentów niezbędnych do realizacji zamówienia, co w niniejszej sprawie jak dowodzi skarżąca nie miało miejsca. Zatem, nawet jeśli przyjąć argumentację skarżącej, że zamawiający nie miał na celu postawienia bezpośredniego wymogu przeprowadzenia wizji lokalnej, to sposób wskazania dokonania tej czynności w dokumentacji przetargowej (konieczność zaparafowania wzoru umowy w tym § 6 pkt 1a o treści "Wykonawca oświadcza, że dokonał inspekcji, wizji lokalnej terenu budowy i jego otoczenia i uznał za wystarczające do złożenia oferty przetargowej" znajdującego się w części zatytułowanej "Obowiązki Wykonawcy", oraz konieczność złożenia podpisu pod formularzem ofertowym zawierającym oświadczenie o przeprowadzonej wizji lokalnej) nie odzwierciedla tych intencji a wręcz przeciwnie powoduje, że literalne odczytywanie powyższych postanowień przez potencjalnych wykonawców mogło spowodować, że potencjalni wykonawcy potraktowali tę czynność jako obowiązek, bądź też uznali, że w przypadku gdy dokonają wizji, będą uprzywilejowani w stosunku do oferentów, którzy by jej nie przeprowadzili. W tym miejscu należy również podnieść, że z treści art. 29 ust. 1 Pzp. wynika że przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Opis przedmiotu zamówienia, jako jeden z podstawowych elementów SIWZ, pozwala wykonawcom na prawidłowe przygotowanie oferty i obliczenie jej ceny z uwzględnieniem wszystkich czynników na nią wpływających. Tym samym, ustawowym obowiązkiem zamawiającego jest dokonanie opisu w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, a więc taki, który zapewnia, że wykonawcy będą w stanie, bez dokonywania dodatkowych interpretacji i czynności, zidentyfikować, co jest przedmiotem zamówienia (jakie usługi, dostawy czy roboty budowlane) i że wszystkie elementy istotne dla wykonania zamówienia będą w nim uwzględnione. Opisu należy dokonać za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń oraz uwzględniając wszystkie wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty. Do tego typu okoliczności i wymagań należy zaliczyć m.in. wymogi dotyczące gwarancji na przedmiot zamówienia - jej zakres i okres obowiązkowego świadczenia z gwarancji, miejsce spełnienia świadczenia, świadczenia dodatkowe związane ze świadczeniem głównym i inne związane z nim obowiązki (por. W. Dzierżanowski, J. Jerzykowski, M. Stachowiak. Komentarz do art. 29 ustawy – Prawo zamówień publicznych, LEX 2014). W ocenie Sądu stawianie przez zamawiającego obowiązku przeprowadzenia wizji lokalnej o czym świadczy chociażby konieczność zaparafowania umowy, która była załącznikiem nr 8 SIWZ i zawierała taki obowiązek w § 6 pkt 1a oraz treść oświadczenia zawartego w formularzu ofertowym (załącznik nr 1 do SIWZ) w brzmieniu "Oświadczamy, ze zapoznaliśmy się z terenem budowy poprzez wizję lokalną oraz przewidzieliśmy odpowiedni sprzęt i środki na wykonywanie robót" stanowiło naruszenie art. 25 ust. 1 Pzp. Jak bowiem wcześniej wskazano, wynikający z powyższego przepisu obowiązek zamawiającego do jednoznacznego i wyczerpującego opisu przedmiotu zamówienia, wyklucza możliwość nakładania na wykonawców dodatkowych obowiązków, w tym polegających na przeprowadzeniu wizji lokalnej miejsca wykonania zamówienia. Tym samym zamawiający nie był także uprawniony do żądania od wykonawców złożenia oświadczenia o przeprowadzeniu wizji lokalnej terenu budowy. Ponadto zobowiązanie wykonawców do złożenia takiego oświadczenia stanowiło również naruszenia powołanych już wcześniej zasad równego traktowania wykonawców i równej konkurencji (art. 7 ust. 1 Pzp.). Jak słusznie wskazała Instytucja Zarządzająca, takie postępowanie mogło stanowić przejaw uprzywilejowania wykonawców posiadających swą siedzibę blisko miejsca realizacji przedmiotu zamówienia, a co za tym idzie do dyskryminacji oferentów z dalszych rejonów kraju, jak i spoza granic kraju, dla których przeprowadzenie wizji byłoby o wiele bardziej czasochłonne i kosztowne. Mogło to doprowadzić do sytuacji niewzięcia udziału w postępowaniu oferentów, którzy mogliby zaoferować korzystniejszą cenę, a z uwagi na koniczność przeprowadzenia wizji lokalnej, w postępowaniu tym nie wzięli udziału. Tym samym nałożenie korekty finansowej za powyższe naruszenie uznać należało za zasadne, a zarzuty i argumentację skarżącej w tej kwestii za chybione. Organ zobowiązując Beneficjenta do zwrotu dofinansowania prawidłowo zastosował przepis art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. w związku z art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9 . Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju w art. 25 pkt 1 w zw. z art. 5 pkt 2 tej ustawy stanowi, że za przygotowanie i prawidłową realizację programu operacyjnego odpowiada instytucja zarządzająca, którą w przypadku programu regionalnego jest zarząd województwa. Stosownie do art. 26 ust. 1 u.z.p.p.r. do zadań instytucji zarządzającej należy m. in. prowadzenie kontroli realizacji programu operacyjnego, w tym kontroli realizacji poszczególnych dofinansowanych projektów; odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych; ustalanie i nakładanie korekt finansowych, o których mowa w art. 98 rozporządzenia nr 1083/2006. Z art. 26 ust. 1 pkt 15 u.z.p.p.r. wynika wprost, że odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi następuje w formie decyzji o zwrocie środków przekazanych na realizację programów, projektów lub zadań, o której mowa w przepisach o finansach publicznych co przesądza o administracyjnym charakterze tego postępowania. Ustalenie i nałożenie korekty finansowej przez instytucję zarządzającą (pośredniczącą lub wdrażającą) jest jedynie etapem dochodzenia zwrotu kwoty ustalonej korektą, poprzedzającym postępowanie administracyjne w tej sprawie, wszczęte na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. W postępowaniu administracyjnym o zwrot należności nieprawidłowo pobranych ustalenia dotyczące korekty podjęte w toku postępowania kontrolnego nie wiążą organu orzekającego o zwrocie. Stanowią element stanu faktycznego tej sprawy. W konsekwencji korekta podlega również kontroli sądu rozpatrującego skargę na decyzję zobowiązującą do zwrotu, w ramach oceny ustaleń faktycznych będących podstawą rozstrzygnięcia o zwrocie (por. uchwała siedmiu sędziów NSA z 27 października 2014 r., sygn. II GPS 2/14) . Z art. 98 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) 1083/2006 wynika, że: 1. Państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych. 2. Państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonymi w operacjach lub programach operacyjnych. Korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. Państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. Zatem z brzmienia ww. przepisu wynika wprost, że to państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych i korekty dokonywane przez państwo członkowskie polegają na anulowaniu całości lub części wkładu publicznego w ramach programu operacyjnego. To państwo członkowskie bierze pod uwagę charakter i wagę nieprawidłowości oraz straty finansowe poniesione przez fundusze. W myśl też przywołanego przepisu Polska jako państwo członkowskie zobowiązana była ustalić i wdrożyć system korekt, co zrealizowała między innymi przez opracowanie przez Ministerstwo Rozwoju Regionalnego dokumentu pod nazwą "Wymierzanie korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych związane z realizacją projektów współfinansowanych ze środków funduszy UE", zawierającego "Taryfikator", w którym dla konkretnego naruszenia przepisów Prawa zamówień publicznych przypisana jest tzw. korekta (dalej jako: "Taryfikator"). Dokument ten został opracowany w oparciu o Wytyczne Komisji Europejskiej dotyczące określania korekt finansowych w odniesieniu do wydatków z funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności w przypadku naruszeń przepisów w zakresie zamówień publicznych (COCOF 07/0037/03-PL; hhtp:// ec.europa.eu/ regional_policy/ sources/ docoffic/ official /guidelines/ financial_ correction/correction _2007_pl.pdf). Wytyczne zawierają zalecenie dla organów państw członkowskich aby stosowały te same kryteria i wskaźnikami korekty przy korygowaniu nieprawidłowości wykrytych przez ich służby podczas kontroli. W Wytycznych wskazano między innymi, że jeżeli korekt finansowych nie da się obliczyć, bo podlegają zbyt wielu zmiennym lub powodują zróżnicowane skutki, należy stosować korekty ryczałtowe. "Korekty ryczałtowe są określane z uwzględnieniem wagi określonego naruszenia oraz skutków finansowych nieprawidłowości". Taryfikator stanowi instrukcję postępowania przeznaczoną dla instytucji odpowiedzialnych za nakładanie korekt finansowych (tzn. Instytucji Zarządzających lub instytucji, do których oddelegowane zostały kompetencje w tym zakresie), wykorzystywaną w procesie obliczania wartości nieprawidłowości i korekt finansowych. Przy nakładaniu korekt finansowych należy brać pod uwagę z jednej strony rodzaj lub stopień naruszenia z drugiej skutki finansowe naruszenia dla wydatków ze środków UE. Z kolei, zgodnie z art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, jako "nieprawidłowość" rozumieć należy jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W związku z powyższym, elementem nieprawidłowości jest wystąpienie szkody (realnej lub potencjalnej) w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Szkoda potencjalna ma miejsce wtedy, gdy zostanie wykryte naruszenie prawa przez beneficjenta, prowadzące do wystąpienia szkody, w wyniku czego nie uzyska on konkretnej kwoty środków finansowych. W takim przypadku IZ RPO WŁ zapobiega sfinansowaniu ze środków unijnych wydatku objętego naruszeniem prawa. Należy zatem mieć na uwadze, iż dla kwalifikacji nieprawidłowości nie ma znaczenia kwota nieprawidłowości (nie została ustalona minimalna kwota nieprawidłowości) i etap realizacji projektu, na którym została ona wykryta, ale sam fakt jej zaistnienia. Odnośnie szkody o której mowa w art. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, należy wskazać, że szkoda powstaje niejako automatycznie, gdy beneficjent otrzymujący dofinansowanie realizuje projekt niezgodnie z prawem, a przy tym do powstania szkody w budżecie UE nie jest wymagane powstanie faktycznego uszczerbku majątkowego w budżecie. Stąd wytyczne Komisji dla ustalania korekt finansowych za naruszenie prawa zamówień publicznych. Do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów regulujących realizację dofinansowywanego projektu nie jest konieczne wystąpienie rzeczywistego uszczerbku finansowego, lecz wystarczy sama możliwość jego wystąpienia. Skarżąca trafnie zauważył, że Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 zostało uchylone ze skutkiem od 1 stycznia 2014 r., a to na mocy art. 153 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego. Ta zmiana nie ma jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy jak błędnie zarzuca i wywodzi skarżąca. Należy bowiem wskazać na przejściowe regulacje zawarte w art. 152 nowego Rozporządzenia nr 1303/2013. W art.152 ust. 2 wyraźnie przewidziano, że niniejsze rozporządzenie (nowe) nie ma wpływu na kontynuację albo modyfikację w tym całkowite lub częściowe anulowanie pomocy zatwierdzonej przez Komisję na podstawie rozporządzenia (WE) 1083/2006 lub wszelkich innych przepisów prawa mających zastosowanie do tej pomocy na dzień 31 grudnia 2013r. do tej pomocy lub do danych operacji aż do ich zamknięcia. Ponadto dotychczasowe regulacje zawarte w art. 2 pkt 7 czy art. 98 rozporządzenia (WE) 1083/2006 znajdują swoje odpowiedniki w przepisach nowego Rozporządzenia nr 1303/2013 tj. w art. 2 pkt 36 i art. 143, przy czym jak wskazano organ prawidłowo zastosował przepisy dotychczasowego Rozporządzenia. W sprawie mamy bowiem do czynienia z dofinansowaniem projektu realizowanego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Łódzkiego na lata 2007-2013. Poza sporem jest, że w umowie z 19 listopada 2014 r. (§ 16a) strony przewidziały w przypadku naruszenia przepisów ustawy Pzp. możliwość stosowania korekt finansowych i posłużenia się w tym celu "Taryfikatorem". Zatem Beneficjent w umowie o dofinansowanie projektu zaakceptował nałożenie korekty finansowej obniżającej dofinansowanie w przypadku naruszenia prawa zamówień publicznych, co w rozpoznanej sprawie było podstawą do zastosowania korekty finansowej i decyzji o obowiązku zwrotu części kwoty przekazanej na realizację projektu. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. II GSK 173/13 podkreślił, że zgodnie z Taryfikatorem zasadą przy nakładaniu korekt finansowych powinno być ustalenie wysokości szkody na podstawie dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, co jednak nie zawsze jest możliwe. Ustalenie wysokości korekty może następować na dwa sposoby: przez zastosowanie metody dyferencyjnej lub metody wskaźnikowej. Metodę dyferencyjną stosuje się jeżeli możliwe jest indywidualne oszacowanie rozmiaru szkody spowodowanej ujawnionym naruszeniem. Jeżeli skutki finansowe określonego naruszenia są pośrednie lub rozproszone, a zatem trudne czy wręcz niemożliwe do oszacowania stosuje się metodę wskaźnikową, według wzoru ustalonego w Taryfikatorze. Wskaźnik procentowy przyjmuje się zgodnie z właściwą tabelą Taryfikatora. Wskaźnik procentowy wyraża abstrakcyjny i uśredniony stopień "szkodliwości" określonego typu naruszenia, przyjmuje się go w wysokości i na warunkach określonych w Taryfikatorze. W rozpatrywanej sprawie, w związku z brakiem możliwości wyliczenia szkody metodą dyferencyjną wartość korekty finansowej ustalono metodą wskaźnikową. Przedmiotową kontrolę przeprowadzono w dniach 18-20 stycznia 2016 r., a zatem korekta finansowa została nałożona zgodnie z "Taryfikatorem" opublikowanym na stronie www.rpo.lodzkie.pl w dniu 1 lipca 2014 r. i obowiązującym w czasie przeprowadzania kontroli. (§ 16a ust. 3 i 4 umowy). W związku z powyższym, za stwierdzone naruszenie IZ RPO WŁ zastosowała stawkę procentową zgodnie z tabelą 2 poz. 20 "Taryfikatora", w której określone są wskaźniki dla obliczenia wysokości korekty finansowej dla zamówień publicznych, które nie są objęte dyrektywą 2004/18/WE lub dyrektywą 2004/17/WE. Konsekwencją stwierdzenia naruszenia art. 25 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy P.z.p., poprzez wymóg złożenia oświadczeń, które nie były niezbędne do przeprowadzenia postępowania o udzielenie zamówienia, co z kolei mogło utrudnić uczciwą konkurencję oraz nie zapewniało równego traktowania wykonawców, jest nałożenie korekty na poziomie 5% wydatków kwalifikowalnych w ramach zamówienia. Organ przedstawił szczegółowe wyliczenie wysokości korekty w kwocie 28 384,21 zł. Wskazana kwota stanowi kwotę środków do zwrotu. Mając na uwadze powyższe rozważania jako bezpodstawny Sąd uznał zarzut naruszenia art. art. 485 i 484 § 2 K.c. w zw. z 26 pkt 15a ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Tym samym organ prawidłowo stwierdził w odpowiedzi na skargę, że ww. korekta finansowa nie jest karą umowną i nie ma tutaj zastosowania art. 485 K.c. Sporna decyzja prawidłowo zatem oparta jest na przepisie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. Zgodnie z tym przepisem w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9. W przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 instytucja która podpisała umowę z beneficjentem wzywa go do zwrotu środków lub do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, o których mowa w ust. 2 w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania ( ust. 8). Po bezskutecznym upływie terminu, o którym mowa w ust. 8 organ pełniący funkcję instytucji zarządzającej lub pośredniczącej w rozumieniu ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju albo ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin od którego nalicza się odsetki oraz sposób zwrotu środków ( ust. 9). Zgodnie z art. 184 ust. 1 tej ustawy, wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Naruszenie procedur, określonych w przepisie art. 184 ust. 1 u.f.p., przy wykorzystaniu środków europejskich (art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.), dotyczy więc przede wszystkim procedur wskazanych w umowie o dofinansowanie projektu, zawieranej na podstawie art. 206 u.f.p., w szczególności procedur w zakresie udzielania zamówień publicznych. Zaskarżona decyzja w sposób wyczerpujący przedstawia przebieg postępowania oraz mające w sprawie zastosowanie przepisy prawa krajowego i unijnego. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, nie narusza prawa. Konkludując, zdaniem Sądu, zasadnie uznano w zaskarżonej decyzji, że część wypłaconych skarżącej na podstawie w/w umowy o dofinansowanie środków finansowych, została wykorzystana z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p, zgodnie z którym wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonej w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Zarząd Województwa Łódzkiego w zaskarżonej decyzji szczegółowo odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, przedstawił w sposób wyczerpujący stan faktyczny sprawy i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Stanowisko organu i jego argumentację Sąd w całości podziela. Sąd za niezasadny uznał również podniesiony zarzut, co do naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 79a K.p.a. Zgodnie z tym przepisem: "W postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepis art. 10 § 2 i 3 stosuje się. W terminie wyznaczonym na wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, strona może przedłożyć dodatkowe dowody celem wykazania spełnienia przesłanek, o których mowa w § 1". Taka sytuacja z przyczyn oczywistych nie miała miejsca w przedmiotowej sprawie bowiem postępowanie zostało wszczęte z urzędu a nie na żądanie strony. Zatem przepis ten w ogóle nie miał zastosowania. Również zarzut naruszenia art. 80 k.p.a. należało uznać za nieusprawiedliwiony. Sąd nie dopatrzył się bowiem naruszenia reguł oceny dowodów. Organ rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Ocena dowodów, jakiej dokonano w tej sprawie nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 80 K.p.a. Ocena ta została dokonana z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego oraz została poparta przekonującą argumentacją. Podkreślenia wymaga, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 K.p.a. Wobec powyższego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a. d.j.