III SA/Łd 291/12

Dnia 21 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Sędzia NSA Teresa Rutkowska (spr.) Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] bez numeru w przedmiocie skreślenia z listy studentów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] wydaną na podstawie art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) w zw. z § 19 ust. 2 lit. a oraz § 19 ust. 8 lit. b Regulaminu studiów UM w Ł. oraz na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymana została w mocy decyzja Dziekana Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] o skreśleniu z listy studentów K. K.. W stanie faktycznym sprawy, Dziekan Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. decyzją z dnia [...] zdecydował o skreśleniu z listy studentów K. K. z powodu niezaliczenia w terminie roku akademickiego 2010/2011( podpisy Kolegium Dziekańskiego na okładce akt Studentki). W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że K. K. nie zaliczyła IV roku studiów, wcześniej 14 listopada 2008 r. została skreślona z listy studentów z powodu niezaliczenia roku studiów, a następnie została ponownie wpisana na listę studentów ( reaktywacja ) na III rok studiów. Trzykrotnie powtarzała trzeci rok studiów oraz czterokrotnie udzielany był jej urlop zdrowotny, a także raz urlop dziekański. Organ zaznaczył, że K. K. rozpoczęła studia 1.10.1998 r. a powyżej wskazane fakty świadczą o braku postępów w nauce oraz nie rokują terminowego i pomyślnego ukończenia studiów. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia złożyła K. K., wnosząc o zmianę decyzji Dziekana o skreśleniu jej z listy studentów. W uzasadnieniu swojego odwołania powołała się na swoją trudną sytuację życiową, związaną z długotrwałym leczeniem ( 2002-2009), konkludując, iż niezaliczenie roku studiów było spowodowane właśnie chorobą a nie niedostatecznymi ocenami na studiach. Skarżąca zaznaczyła, że czuje się zdrowa i od ponad roku nie przyjmuje leków, a wizyty u lekarza mają formę psychoterapii. Jednak długoletnia przerwa w nauce utrudniła jej wdrożenie się do nauki i dlatego prosiła o przeniesienie jednego przedmiotu na następny semestr. Dziekan nie wyraził na to zgody więc uczestniczyła we wszystkich zajęciach, co obciążyło ją na tyle, że nie była w stanie przygotować się do egzaminów. Do odwołania strona załączyła zaświadczenie lekarskie z 14 listopada 2011r., w którym potwierdzono, że "w trakcie leczenia (...) pojawiały się okresy złego samopoczucia, które utrudniały jej w sposób znaczący uczenie się" oraz kolejne, z którego wynikało, że stan psychiczny pacjentki nie wymaga stosowania leków, a pacjentka jest zdolna do kontynuowania nauki. Po rozpatrzeniu odwołania Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...]. Organ odwoławczy wskazał na art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku stwierdzenia braku postępów w nauce oraz § 19 ust. 8 lit. b Regulaminu studiów UM, który stanowi, że dziekan po zasięgnięciu opinii kolegium dziekańskiego może podjąć decyzję o skreśleniu studenta z listy studentów w przypadku niezaliczenia roku. Dalej organ odwoławczy wskazał na przebieg studiów skarżącej, wskazując w szczególności na okresy udzielanych urlopów zdrowotnych i urlopu dziekańskiego. Podniósł również, że K. K. w dniu 29 września 2011 r. złożyła podanie o przedłużenie poprawkowej sesji egzaminacyjnej i otrzymała zgodę na przedłużenie sesji do 28 października 2011 r. W dniu 7 listopada 2011 r. wystąpiła natomiast o zgodę na powtarzanie trzech przedmiotów w roku akademickim 2011/2012. Prodziekan d.s. Dydaktyki nie wyraził zgody na kolejne powtarzanie roku, ze względu na kilkakrotne wykorzystanie tej możliwości w czasie trwania studiów. W związku z powyższym Dziekan Wydziału Farmaceutycznego podjęła decyzję o skreśleniu jej z listy studentów. Argumentując zasadność odmowy wyrażenia zgody na powtarzanie roku studiów, a co za tym idzie skreślenia z listy studentów organ odwoławczy wskazał, iż w świetle § 19 Regulaminu Studiów UM student może uzyskać tylko raz zezwolenie dziekana na powtarzanie roku studiów, chyba że przyczyną powtórnego niezaliczenia roku była długotrwała choroba lub inny udokumentowany wypadek losowy. Jak w związku z tym podniósł organ, w toku dotychczasowego przebiegu studiów K. K. już czterokrotnie powtarzała rok studiów. Wyrażenie zgody na wskazane powtarzania lat studiów było uzasadnione, ponieważ spowodowane długotrwałą chorobą. Natomiast – zdaniem organu odwoławczego – obecnie problemy zdrowotne skarżącej nie uzasadniają kolejnego powtarzania roku. Dodatkowo organ podniósł, że dotychczasowe średnie ocen z poszczególnych lat studiów, które wynosiły: za I rok - 2,55, za II rok - 2,81, za III rok - 3,90 oraz kilkakrotne powtarzanie II i III roku nie rokują terminowego i pomyślnego ukończenia studiów. Reasumując, zdaniem organu odwoławczego, w świetle powyższego sytuacja K. K. wypełnia dyspozycję art. 190 ust. 2 pkt. 1 oraz § 19 ust. 8 lit. b Regulaminu Studiów, a przedstawione przez skarżącą w odwołaniu okoliczności nie uzasadniają nienależytego przygotowania się do egzaminów, potrzeby ponownego powtarzania roku oraz uchylenia decyzji Dziekana Wydziału Farmaceutycznego o skreśleniu z listy studentów. Na powyższą decyzję K. K., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wydziału Farmaceutycznego Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...], stwierdzenie, że nie podlega ona wykonaniu, przeprowadzenie dowodów z dokumentów powołanych w uzasadnieniu skargi na okoliczności tam wskazane oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji tej zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez: niedostateczne i niedokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy w szczególności pominięcie, nie uwzględnienie, nie zbadanie aktualnego stanu zdrowia skarżącej stanowiącego zasadniczy powód nie zaliczenia roku akademickiego w terminie mimo składania w tym przedmiocie oświadczeń przez skarżącą; b) art. 80 k.p.a. poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodów i przyjęcie iż skarżąca nie czyniła postępów w nauce w sytuacji gdy średnia jej ocen z kolejnych lat studiów była coraz wyższa oraz poprzez przyjęcie iż powtarzanie przez skarżącą lat studiów, przebywanie na urlopie zdrowotnym i dziekańskim stanowi o brakach w postępach w nauce skarżącej w sytuacji gdy wydłużony w ten sposób czas studiowania przez skarżącą był wywołany jej złym stanem zdrowia; c) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie w decyzjach przez organ I i II instancji właściwej podstawy prawnej skreślenia skarżącej z listy studentów (tj. powołanego w sentencji decyzji niezaliczenia roku akademickiego 2010/2011 w terminie) i nie wyjaśnienie podstawy prawnej wydanych decyzji w ich uzasadnieniu (pkt I uzasadnienia skargi) oraz lakoniczność uzasadnienia organu I i II instancji, nie wskazanie faktów, które organy uznały za udowodnione, dowodów na których oparły się, przyczyn z powodu których innym dowodom odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej w szczególności nie ustosunkowanie się przez organ I instancji i jedynie lakoniczne jednozdaniowe odniesienie się przez organ II instancji do powoływanej przez skarżącą przyczyny niezaliczenia roku akademickiego w terminie, tj. jej stanu zdrowia. 2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w skutek przyjęcia, iż skarżąca nie uczyniła postępów w nauce w sytuacji gdy średnia jej ocen z kolejnych lat studiów, była coraz wyższa. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl art. 145 § 1 powoływanej powyżej ustawy, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie sąd nie stwierdził naruszeń przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu skutkującym koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest skreślenie z listy studentów. Materialnoprawną podstawę niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) [dalej ustawa – Prawo o szkolnictwie wyższym] oraz przepisy Regulaminu studiów Uniwersytetu Medycznego w Ł. w brzmieniu obowiązujący w roku akademickim 2010/2011 ( załącznik do uchwały Senatu UM nr 267/2010 z dnia 27 maja 2010 r.) Kwestię skreślenia z listy studentów reguluje art. 190 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, rozróżniając przypadki, w których skreślenie z listy studentów jest obligatoryjne (ust. 1) i te, w których skreślenie jest fakultatywne (ust. 2). W rozpatrywanej sprawie nie zachodzi niewątpliwie żaden z przypadków obligatoryjnego skreślenia z listy studentów. Natomiast zgodnie z unormowaniem zawartym art. 190 ust. 2, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może skreślić studenta z listy studentów, w przypadku: 1) stwierdzenia braku postępów w nauce; 2) nieuzyskania zaliczenia semestru lub roku w określonym terminie; 3) niewniesienia opłat związanych z odbywaniem studiów. Od decyzji o skreśleniu z listy studentów przysługuje odwołanie do rektora. Decyzja rektora jest ostateczna (art. 190 ust. 3). Wskazać także należy, iż zgodnie z art. 207 ustawy ( w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) do decyzji, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz art. 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisy o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego. Przewidziane przez ustawodawcę odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. przesądza o szczególnym charakterze postępowania przed organami szkoły wyższej i o dopuszczalności jedynie pewnych odstępstw od zasad zawartych w k.p.a. W orzecznictwie przyjmuje się, że odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oznacza koniczność zachowania przez organ minimum procedury administracyjnej, niezbędnej do załatwienia spraw i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony, przy jednoczesnym zachowaniu autonomii szkoły wyższej ( wyrok TK z 8 .11. 2000 r SK 19/99 – OTK nr 7 , poz. 258). Oznacza to, że organy orzekające w sprawie były związane rygorami procedury administracyjnej ale reguł tych, zdaniem Sądu, wbrew zarzutom podniesionym w skardze, nie naruszyły w takim stopniu, aby miało to wpływ na rozstrzygnięcie. Decyzja o skreśleniu z listy studentów wydawana na podstawie art. 190 ust. 2 ustawy jest decyzją uznaniową, co nie oznacza jednak dowolności przy jej podejmowaniu. Organ zobowiązany jest do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności oraz przeprowadzenia postępowania zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. i przekonującego uzasadnienia swego stanowiska, stosownie do wymogów art. 107 § 3 k.p.a. W orzecznictwie i literaturze prawniczej utrwalony jest pogląd, że uznanie oznacza przyznanie organowi administracji pewnego stopnia swobody przy podejmowaniu decyzji, pozwalającej na wybór spośród kilku prawnie dopuszczalnych wariantów rozstrzygnięć tego, który organ uważa z najbardziej właściwy. O tym jaka ma być treść wydawanej decyzji decyduje wyobrażenie organu o celowości wydania decyzji konkretnej treści. Nie oznacza to jednak wyłączenia decyzji uznaniowych całkowicie spod kontroli sądowej. Obowiązujące przepisy nie przewidują bowiem swobodnego uznania organów administracji. Kontrola ta jest jednak ograniczona. Kontrola sądu dotyczy prawidłowości postępowania organu administracji, poprzedzającego wydanie decyzji. W szczególności polega ona na sprawdzeniu, czy wydanie decyzji poprzedzone zostało prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem dowodowym oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, zgodnie z regułami postępowania zawartymi w przepisach art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się więc do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych sprawy i rozważył należycie wszystkie istotne okoliczności oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. W świetle przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. organy administracji publicznej są zobowiązane do podjęcia wszelkich niezbędnych czynności proceduralnych w celu zebrania pełnego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy. Następnie zaś mają obowiązek dokonania jego oceny. Obowiązki te ciążą zarówno na organie pierwszej, jak i drugiej instancji. Stosownie bowiem do przepisu art. 136 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe, jest on bowiem obowiązany ponownie rozpatrzyć sprawę administracyjną. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie wskazane powyżej normy prawa nie zostały naruszone. Z akt administracyjnych wynika, że organy dysponowały pełną dokumentacją w sprawie przebiegu studiów skarżącej i analizowały wszystkie związane z tym okoliczności oraz rozważyły przedstawiane przez skarżącą dowody dotyczące jej stanu zdrowia. Nie są także sporne okoliczności faktyczne będące podstawą rozstrzygnięcia Nie jest w szczególności sporne, że skarżąca w toku studiów korzystała kilkakrotnie z urlopu zdrowotnego oraz z urlopu dziekańskiego jak również fakt, iż powtarzała III rok studiów. Z przedstawionych akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca rozpoczęła studia 14 lat temu, tj. w roku akademickim 1998/1999. W terminie zaliczyła pierwszy rok studiów, następnie w roku akademickim 1999-2000 na drugim roku przyznano jej urlop zdrowotny. W roku akademickim 2000/2001 powtarzała II rok studiów, który zaliczyła. Natomiast w latach akademickich 2001/2002, 2002/2003 i 2003/2004 przebywała na urlopie zdrowotnym, a w kolejnym roku akademickim 2004/2005 na urlopie dziekańskim, a w roku akademickim 2005/2006 na urlopie zdrowotnym. Po tych urlopach w roku akademickim 2006/2007 nie zaliczyła III roku studiów, który powtarzała w roku akademickim 2007/2008 i w konsekwencji została skreślona z listy studentów decyzją z dnia 14 listopada 2008 r. W roku akademickim 2009/2010 została następnie przywrócona w prawach studenta na III rok (reaktywacja).Trzeci rok studiów zaliczyła 12.10.2010 r. Jako studentka IV roku, w dniu 5 maja 2011 r. K. K. zwróciła się do Dziekana o wyrażenie zgody na przystąpienie do zajęć i egzaminu z toksykologii w semestrze letnim V roku , załączając zaświadczenie od lekarza , że jest to wskazane z przyczyn zdrowotnych. Nie uzyskała jednak zgody na przełożenie przedmiotu i egzaminu na następny rok studiów.. W dniu 29 września 2011 r. skarżąca wystąpiła do Dziekana Wydziału Farmaceutycznego z prośbą o przedłużenie całej sesji egzaminacyjnej do 10 listopada 2011r ( egzaminy z farmakologii i toksykologii oraz zaliczenie fakultetu " to ja Twój zegar biologiczny" ) i uzyskała przedłużenie do 28 października 2011 r. Nie zaliczyła jednak tych przedmiotów i w dniu 7 listopada 2011 r. złożyła podanie o zgodę na możliwość powtarzania 3 przedmiotów w roku akademickim 2011/2012. Powołała się na swoją wieloletnią chorobę i potrzebę dłuższego okresu rekonwalescencji. Na powtarzanie IV roku studiów nie wyraził zgody Prodziekan Wydziału Farmaceutycznego ds. Dydaktyki. W tych to okolicznościach organ I instancji – Dziekan Wydziału Farmaceutycznego 15 listopada 2011 r. wydał decyzję o skreśleniu skarżącej z listy studentów. Odnosząc się do zarzutów dotyczących niewyjaśnienia przez organ sytuacji zdrowotnej skarżącej i tym samym naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. stwierdzić należy, że nie jest on uzasadniony. Przez cały okres studiów, gdy udokumentowany stan zdrowia uzasadniał taką decyzję, skarżącej udzielany był urlop zdrowotny bądź dziekański. Na IV roku studiów w roku akademickim 2010/2011 skarżąca nie przedstawiała żadnych zaświadczeń, które wskazywałyby na przeciwwskazania zdrowotne do kontynuowania nauki, choć doskonale zdawała sobie sprawę z takiej możliwości. Na względy zdrowotne powołała się prosząc o przełożenie jednego przedmiotu i egzaminu na rok V, ale po odmowie przystąpiła do sesji egzaminacyjnej i nie występowała o kolejny urlop zdrowotny, ani nie przedstawiała żadnych zaświadczeń. Jej wniosek o przedłużenie sesji, w którym powołała się na swoją chorobę został załatwiony pozytywnie. Ponadto nawet z zaświadczeń lekarskich załączonych do odwołania od decyzji o skreśleniu z listy studentów nie wynika aby w tym czasie choroba uniemożliwiała jej naukę. Zaświadczenie z 14 listopada 2011 r. lek. C. B. jednoznacznie stwierdza, że "pacjentka jest zdolna do kontynuowania nauki". Trudno w takiej sytuacji czynić zarzut organom, że nie zbadały aktualnego stanu zdrowia skarżącej i zastosowały wobec niej reguły obowiązujące wszystkich studentów. W ocenie sądu to skarżąca powinna w każdym przypadku, w którym nie mogła wywiązywać się ze swoich obowiązków studenta, usprawiedliwić i wykazać ten fakt stosownym zaświadczeniem lekarskim. Przyczyną skreślenia z listy studentów wskazaną przez Dziekana Wydziału Farmaceutycznego UM w podstawie prawnej decyzji był brak postępów w nauce, a zatem przyczyna wskazana w art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, a także niezaliczenie przez skarżącą roku, o czym stanowi powołany przez organ § 19 ust. 8 lit.b) Regulaminu studiów UM w Ł. W sentencji decyzji wskazano zaś, że powodem skreślenia jest niezaliczenie w terminie roku akademickiego 2010/2011., a więc przyczyna wskazana w art. 190 ust. 2 pkt. 2 ustawy. Nie wskazanie w podstawie prawnej art. 190 ust. 2 pkt. 2 ustawy nie zmienia faktu, że organ w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia rozważał obie te przesłanki i uznał, że obie zostały spełnione. Organ błędnie odwołał się przy tym do Regulaminu uchwalonego uchwałą Senatu 21 kwietnia 2011 r., gdyż do skarżącej zastosowanie miał Regulamin studiów na rok 2010/2011 stanowiący załącznik do uchwały Senatu nr 267/2010 z dnia 27 maja 2010 r.( dostępne na stronach internetowych uczelni), jednak nie ma to istotnego znaczenia, ponieważ brzmienie § 19 ust. 8 pkt b Regulaminu studiów w obu przypadkach jest takie samo. Przepis ten stanowi, że dziekan po zasięgnięciu opinii kolegium dziekańskiego może podjąć decyzję o skreśleniu studenta z listy studentów w przypadku nie zaliczenia roku. Wprawdzie uzasadnienie decyzji organu I instancji było nieco lakoniczne i nie dość precyzyjnie wskazało przepisy, będące podstawą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie, to jednak - w ocenie Sądu – decyzja Rektora UM w Ł. odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Wskazuje ona niesporne i nie kwestionowane przez skarżącą okoliczności sprawy i dokonuje ich oceny. Ocena ta znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym, gdyż istotnie na IV roku studiów organy uczelni nie miały podstaw do przyjęcia, że stan zdrowia skarżącej usprawiedliwia nienależyte przygotowanie do egzaminów i nie uzyskanie zaliczenia roku. Potwierdziło to także zaświadczenie lekarskie załączone do odwołania. Dlatego ocena, że dotychczasowy przebieg studiów skarżącej nie rokuje terminowego i pomyślnego zakończenia studiów i nie uzasadnia ponownego powtarzania roku, a tym samym uchylenia decyzji o skreśleniu z listy studentów, nie jest oceną dowolną i mieści się w granicach uznania administracyjnego. Cechą specyficzną uznania jest bowiem to, że decyzja uznaniowa nie podlega kontroli sądowej z punktu widzenia celowości. W okolicznościach rozstrzyganej sprawy organ odwoławczy trafnie przyjął, jako podstawę skreślenia z listy studentów art.190 ust. 2 pkt 1 ustawy ,to jest stwierdzenie braku postępów w nauce, która to podstawa jest pojęciowo szersza i w tym przypadku obejmuje także fakt niezaliczenia roku, co stanowi podstawę skreślenia w myśl Regulaminu studiów UM . W tym miejscu odwołać się także należy do art. 160 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, zgodnie z którym, organizacja i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. Studia w uczelni są prowadzone według planów studiów i programów nauczania. (art. 160 ust. 2) Z kolei zawarty w Rozdziale 2, Działu IV, dotyczącym praw i obowiązków studentów przepis art. 189 ust. 1 stanowi, że student obowiązany jest postępować zgodnie z treścią ślubowania i regulaminem studiów. Do przykładowo wymienionych w ust. 2 obowiązków studenta ustawa zalicza m.in. uczestniczenie w zajęciach dydaktycznych i organizacyjnych zgodnie z regulaminem studiów (pkt 1), składanie egzaminów i odbywanie praktyk i spełnienie innych wymogów przewidzianych w planie studiów (pkt 2). Zawarte w przepisach art. 160 ust. 1 i art. 189 ust. 1 regulacje wskazują zatem, że podstawowym – poza ustawą – aktem określającym prawa i obowiązki studenta jest regulamin studiów uchwalony przez senat uczelni. Jest to zrozumiałe jeżeli się zważy, że art. 4 ust. 1 ustawy przydaje uczelni przymiot autonomiczności we wszystkich obszarach jej działania na zasadach określonych w ustawie. Sama zasada autonomii szkół wyższych jest zasadą konstytucyjną (art. 76 ust. 4 Konstytucji RP). Przypomnienie tych zasad jest o tyle istotne, że argumentując swoją odmowę organy wskazywały na treść § 19 Regulaminu studiów UM, zgodnie z którym student może jedynie raz uzyskać zezwolenie dziekana na powtarzanie roku studiów, chyba że przyczyną powtórnego niezaliczenia roku była długotrwała choroba lub inny udokumentowany wypadek losowy. Niewątpliwie natomiast skarżąca w toku całych studiów korzystała już niejednokrotnie z tego uprawnienia, za każdym razem wskazując na przyczyny zdrowotne, mające lec u podstaw zgody na zastosowanie nadzwyczajnego trybu zaliczania roku. Występując po raz kolejny z wnioskiem o zastosowanie wobec niej szczególnego trybu i wyrażenia zgody po raz kolejny na repetowanie roku skarżąca ponownie powoływała się na okoliczność złego stanu zdrowia. W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że po pierwsze ewentualne wyrażenie zgody na repetowanie roku nie ma charakteru obligatoryjnego, a więc organ działa w tym przypadku w granicach uznania administracyjnego. Po drugie zaś, ponowie zauważyć należy, iż jak wyjaśniła sama skarżąca – na etapie postępowania odwoławczego – "obecnie czuje się zdrowa i od roku nie przyjmuje leków". Także zaświadczenie lekarskie przedstawione przez skarżącą wskazuje, iż nie wymaga ona przyjmowania leków, jest zdolna do kontynuowania nauki, a wizyty w gabinecie lekarskim ograniczają się do "rozmów psychoterapeutycznych". Organom obu instancji znany był zatem stan zdrowia skarżącej. Organy znały zatem sytuację zdrowotną skarżącej, brały ją pod uwagę przy ocenie zasadności odmowy wyrażenia zgody na kolejną repetę roku akademickiego wskazując słusznie, że skarżąca sama wykazywała poprawę swojego stanu zdrowia, umożliwiającego przygotowywanie się do zajęć i egzaminów. Biorąc więc pod uwagę, iż – zgodnie z Regulaminem studiów UM ( § 19 ust. 2 pkt b) – organ tylko raz mógł wyrazić zgodę na powtarzanie roku i skarżąca już z takiej możliwości korzystała, organy mogły uznać brak spełnienia przesłanek do wyrażenia zgody na kolejne powtarzanie roku, a tym samym zaistnienie przesłanek do skreślenia skarżącej z listy studentów. Nie sposób zgodzić się również z argumentacją skarżącej wskazującą na naruszenie art. 190 ust. 2 pkt 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym w związku z jego niewłaściwym zastosowaniem w skutek przyjęcia, że skarżąca nie poczyniła w postępów w nauce, w sytuacji gdy średnia jej ocen z kolejnych lat studiów była coraz wyższa: I rok 2,55, II rok 2,81, III rok 3,9 . Stwierdzenie organu wydaje się oczywiste w świetle faktów przytoczonych w uzasadnieniu decyzji. Faktem jest bowiem, że skarżąca studiowała 14 lat , w tym na III roku 3 lata ( nie licząc urlopów zdrowotnych i dziekańskiego) i zaliczyła ten rok dopiero 12.10.2010 r. Niezależnie od przyczyn takiego stanu rzeczy, niewątpliwie niezawinionych przez skarżącą, trudno takie wyniki w nauce oceniać jako wystarczające postępy w nauce, rokujące terminowe i pomyślne zakończenie studiów. Należy także pamiętać, że wyniki na IV roku studiów ponownie wykazywały tendencję spadkową, skarżąca nie zaliczyła większości przedmiotów i w efekcie nie uzyskała zaliczenia roku. W perspektywie całych studiów, wyniki uzyskiwane przez skarżącą generalnie oscylowały wokół średniej poniżej 3,0. W toku kształcenia na przestrzeni 14 lat otrzymywała bardzo dużą liczbę ocen niedostatecznych, wielokrotnie przedłużała sesje egzaminacyjne i zaliczyła zaledwie 6 semestrów studiów. Reasumując, decyzja organu odwoławczego, że zaistniały przesłanki do skreślenia skarżącej z listy studentów, a stan zdrowia skarżącej i dotychczasowy przebieg studiów, nie dają w aktualnym stanie sprawy podstaw do podjęcia –– decyzji innej niż skreślenie z listy studentów, znajduje oparcie w zebranym materiale dowodowym i mieści się w ramach uznania administracyjnego Skarżąca nie zdała wymaganych egzaminów i nie zaliczyła po raz kolejny roku, czego nie kwestionuje, zatem decyzja o skreśleniu z listy studentów znajduje swoje podstawy w przepisie art. 190 ust. 2 pkt 1 jak i art. 190 ust. 2 pkt 2 ustawy oraz Regulaminie studiów. Z przytoczonych względów brak podstaw do uwzględnienia skargi. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. R.A.