III SA/Łd 292/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik-Appel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 października 2006 roku sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Produkcyjno – Handlowo - Usługowego A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oraz piwa po wznowieniu postępowania stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. III SA/Łd 292/06 Uzasadnienie Postanowieniem z dnia [...] Nr [...], wydanym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) w związku z art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ), Prezydent Miasta Ł. wznowił postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w zakładzie gastronomicznym, usytuowanym na terenie nieruchomości przy ul. A w Ł., prowadzonym przez spółkę z o.o. A. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż przedsiębiorca otrzymał przedmiotowe zezwolenie na podstawie promesy decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł. o spełnieniu wymogów sanitarnych w zakresie sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, a następnie zaświadczenia o spełnieniu tych wymagań. Zarówno promesa, jak również zaświadczenie dotyczyły sezonowego ogródka gastronomicznego. Przedsiębiorca prowadzi jednak całoroczną działalność w zakresie sprzedaży i podawania napojów alkoholowych, zaświadczenie nie może więc stanowić podstawy do uznania, iż przedsiębiorca może w dalszym ciągu prowadzić działalność na podstawie zezwolenia Nr [...]. W trakcie postępowania wnioskodawca powinien przedstawić decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego o spełnieniu wymogów określonych przepisem art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 18 ust. 6 pkt 4 i art. 18 ust. 7 pkt 9 powołanej ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Prezydent Miasta Ł. w punkcie 1: uchylił zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym przy ul. A, na działce gruntu Nr 27/134, oznaczone Nr [...] i wydane w dniu [...] spółce z o.o. A, w punkcie 2: odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym zlokalizowanym przy ul. A, na działce Nr 27/134 w Ł. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podniesiono, iż w dniu 10 marca 2005 r. R. N. Prezes Zarządu A spółki z o.o. w Ł. złożył wniosek o wydanie zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa w ogródku gastronomicznym przy ul. A, na działce Nr 27/134 w Ł. W dniu 18 kwietnia 2005 r. organ zezwalający na wniosek strony zawiesił postępowanie w sprawie. W dniu 5 maja 2005 r. postępowanie zostało podjęte. Przedsiębiorca przedstawił w trakcie postępowania promesę pozytywnej opinii Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Ł., a następnie opinię o spełnieniu wymagań sanitarnohigienicznych. W dniu 10 maja 2005 r. wydano przedmiotowe zezwolenie, w treści którego określono, iż sprzedaż napojów alkoholowych może odbywać się wyłącznie w ogródku gastronomicznym. Jednakże zarówno promesa, jak również opinia Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczyły sezonowego ogródka gastronomicznego. Ponieważ, jak stwierdzono, strona prowadzi całoroczną sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, brak jest podstaw do uznania, iż wskazany punkt spełnia wymogi sanitarne określone dla stacjonarnych zakładów gastronomicznych. Takie stanowisko przedstawił organowi zezwalającemu Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. pismem Nr [...] z dnia [...]. Mając na względzie powyższe, organ zezwalający wznowił postępowanie w omawianej sprawie. Organ wskazał, iż wznowienie postępowania znajduje uzasadnienie w treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Przepis ten stanowi, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi warunkiem prowadzenia sprzedaży napojów alkoholowych jest przedłożenie organowi decyzji Powiatowego Inspektora Sanitarnego, potwierdzającej spełnienie wymogów sanitarnych przez punkt sprzedaży. Strona nie przedłożyła takiego dokumentu, pomimo prawidłowego zawiadomienia w dniu 18 czerwca 2005 roku, jak również po wznowieniu postępowania w dniu 26 stycznia 2006 r. Organ pierwszej instancji uznał, iż strona nie może prowadzić sprzedaży i podawania napojów alkoholowych w sezonowym ogródku gastronomicznym na podstawie zezwolenia Nr [...], ponieważ jest to sprzeczne z powołanymi na wstępie przepisami ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Od powyższej decyzji odwołało się Przedsiębiorstwa Produkcyjno - Handlowo - Usługowego A spółka z o.o. z siedzibą w Ł. Spółka podniosła, że Wydział Edukacji powołał się na to, iż zezwolenie wydane zostało na ogródek sezonowy, co nie jest zgodne z prawdą, ponieważ zezwolenie wydane zostało na czas od 10 maja 2005 r. do 31 maja 2010 r. Decyzją z dnia [...] Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. z 2001r. Dz. U. Nr 79, poz. 856 ze zm.), art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydawanego przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), właściwego ze względu na lokalizację punktu sprzedaży. Zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, wydaje się na podstawie pisemnego wniosku przedsiębiorcy ( ust. 2 art. 18 ). Do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć następujące dokumenty ( art. 18 ust. 6) : 1) zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej lub odpis z rejestru przedsiębiorców, 2) dokument potwierdzający tytuł prawny wnioskodawcy do lokalu stanowiącego punkt sprzedaży napojów alkoholowych, 3) pisemną zgodę właściciela, użytkownika, zarządcy lub administratora budynku, jeżeli punkt sprzedaży będzie zlokalizowany w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, 4) decyzję właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego potwierdzającą spełnienie warunków sanitarnych przez punkt sprzedaży. Organ odwoławczy wskazał, iż PPHU A Sp. z o.o. otrzymała zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w ogródku gastronomicznym, położonym przy ul. A w Ł., w dniu 10 maja 2005 r. Decyzja ( zezwolenie) stało się ostateczne w dniu 24 maja 2005 r. W dniu wydania zezwolenia brak było załączonej do wniosku o wydanie zezwolenia decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, potwierdzającej spełnienie warunków sanitarnych przez punkt sprzedaży. Nie zmienia tych ustaleń wydana w późniejszym terminie opinia sanitarna z dnia [...], którą Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Ł. w piśmie z dnia 31 stycznia 2006 r. określił jako opinię wstępną w przedmiotowej sprawie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. uznało za racjonalne działanie organu I instancji, który wszczął postępowanie wznowieniowe w celu wyeliminowania z obiegu prawnego zezwolenia, wydanego z naruszeniem art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Skutkiem tego postępowania było wydanie zaskarżonej decyzji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż organ I instancji nie ustrzegł się przy prowadzeniu sprawy błędów procesowych, nie miały jednak one wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, którego efektem miało być wyeliminowanie spornego zezwolenia. Zdaniem Kolegium procesową podstawą prawną zarówno postępowania wznowieniowego, jak i wydanej decyzji winien być art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., który stanowi, iż decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, o którym mowa w art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wskazuje na to wprost prowadzone przez organ I instancji postępowanie. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż w postępowaniu odwoławczym konwalidowało wskazane wyżej błędy organu I instancji. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, uchylenie decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] [...], wstrzymanie przez Sąd wykonania zaskarżonych decyzji. Skarżąca spółka zarzuciła naruszenie art. 18 ust. 6 pkt 4 w związku z art. 18 ust. 10 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, art. 27 ust. 3 ustawy z dnia 11 maja 2001 r. o warunkach zdrowotnych żywności i żywienia, art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca Spółka podniosła, iż uzasadnienie Kolegium stanowi nadinterpretację obowiązujących przepisów, jak również nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym sprawy, gdyż na etapie uzyskiwania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% alkoholu oraz piwa, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży, załączona została promesa Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w Ł. z dnia 8 marca 2005 r., określająca warunki do spełnienia w celu uzyskania stosownego poświadczenia. W dniu 24 czerwca 2005 r. wydana została pozytywna opinia sanitarna przez PPIS w Ł. znak [...]. Powyższe dokumenty stanowiły podstawę wydania zezwolenia i treść tych dokumentów znana była Prezydentowi Miasta Ł. Skarżąca Spółka podała, iż w dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wydał decyzję znak [...] o cofnięciu zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. W wyniku zaskarżenia tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w dniu [...] decyzją znak [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium wskazało na naruszenie powszechnie obowiązujących przepisów, w tym ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi oraz fundamentalnej zasady dotyczącej praw nabytych przez Spółkę w zakresie uzyskanego zezwolenia. Prezydent Miasta Ł. ponownie uchylił zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, jak również odmówił wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych decyzją z dnia [...], która została utrzymana w mocy decyzją SKO z [...]. Zdaniem strony skarżącej uzasadnienia zawarte w zaskarżonych decyzjach naruszają podstawową zasadę swobody działalności gospodarczej w ramach obowiązujących przepisów prawa. Spółka podniosła, iż w terminie wystąpiła do Powiatowej Stacji Sanitarno - Epidemiologicznej w Ł. o wydanie stosownych dokumentów niezbędnych do uzyskania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Wydana promesa i opinia sanitarna doręczone zostały organowi I instancji w ramach postępowania administracyjnego o wydanie zezwolenia. Tym samym brak było przesłanek do zastosowania art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż żadne nowe okoliczności istotne dla sprawy nie znane Prezydentowi Miasta Ł. w momencie wydawania zezwolenia nie wyszły na jaw. Wydana decyzja oparta była na wymaganym prawem stanowisku innego organu, bowiem organ nadzoru sanitarnego zajął stanowisko w sprawie, pomimo że nie wydał do dnia dzisiejszego żadnej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: l/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji wydana została na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. po wznowieniu postępowania. Kodeks postępowania administracyjnego, w drodze wyjątku od zasady trwałości decyzji administracyjnych, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy administracji wydanych przez nie decyzji. Wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z nadzwyczajnych trybów postępowania, którego przedmiotem jest weryfikacja prawidłowości decyzji ostatecznej wydanej w zwykłym postępowaniu administracyjnym. W wyroku NSA z dnia 9 czerwca 1992 r. sygn. akt SA/Wr 534/92 (ONSA 1993, z. 4, poz. 92) wskazano, że granica postępowania w sprawie wznowienia postępowania jest wyznaczona zakresem sprawy administracyjnej rozstrzygniętej decyzją ostateczną. Celem wznowieniowego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie, czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej, oraz – w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a.). Decyzje wydane po wznowieniu postępowania zatem dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w trybie zwykłym (por. uchwała NSA z dnia 2 grudnia 2002 r. sygn. akt OPS 11/02, ONSA 2003/3/86). Stosownie do art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania następuje z urzędu lub na żądanie strony. Uchylenie decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. może nastąpić tylko wówczas, gdy organ wykaże i uzasadni, iż zaistniała przynajmniej jedna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji wznowił postępowanie z urzędu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Stosownie do tego przepisu wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Przyczyna wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. wymaga stwierdzenia sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu, chyba że sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego, albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Akta sprawy nie wskazują, by w sprawie miała miejsce opisana sytuacja, a organ nie prowadził w ogóle postępowanie w tej kwestii. Dodatkowo zauważyć należy, iż powoływanie jako podstawy wznowienia wyłącznie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. przy braku stwierdzenia prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu sfałszowania dowodu nakazuje stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji wydanych w postępowaniu wznowieniowym w oparciu o art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 1999 r. sygn. akt I SA 989/99, Lex nr 48571). W decyzji z dnia [...], wydanej po wznowieniu postępowania powyższym postanowieniem, organ pierwszej instancji jako przyczynę wznowienia wskazał przepis art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Z akt sprawy wynika, że nie wykazano, aby wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał zezwolenie na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych oraz piwa w dniu [...]. Organ administracji dysponował bowiem pismem Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Ł. z dnia 8 marca 2005 r. dotyczącym warunków sanitarnych ogródka gastronomicznego przy ul. A w Ł. i uznał, że jest ono wystarczające do wydania zezwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 – 3a ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2002 r. Nr 147, poz. 1231 ze zm.). Nie można przyjąć, że dana okoliczność faktyczna nie była znana organowi, który wydał decyzję, jeśli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Organ administracji publicznej dopiero po wznowieniu postępowania przyjął, odmiennie niż w decyzji ostatecznej, że powyższe pismo Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w Ł. nie jest wystarczające do wydania zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, a konieczne jest dołączenie przez stronę dokumentu tj. decyzji właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, potwierdzającej spełnienie warunków sanitarnych przez punkt sprzedaży. Zaniedbania w tej sprawie nie dotyczyły bezpośrednio wyjaśnienia stanu faktycznego, ale błędnej oceny posiadanego i znanego organowi dowodu, która to ocena dopiero mogła mieć wpływ na ustalenie stanu faktycznego. Zauważyć należy, iż dokonaną oceną organ jest związany i zmiana tej oceny, ani odmienna ocena przez stronę faktów, które istniały w dniu wydania decyzji i były znane organowi wydającemu decyzję, nie uzasadnia wznowienia postępowania (patrz B. Adamiak, J. Borkowski " Kodeks postępowania administracyjnego - Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck 2004, str. 642). Warunkiem sine qua non uchylenia decyzji w trybie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. jest zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 k.p.a. ( w tym wypadku określonych w pkt 5), a dopiero potem wyniki postępowania co do istoty sprawy. W wyroku z dnia 9 stycznia 2001 r. sygn. akt I SA 1788/99 NSA przyjął, że uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia z wynikiem negatywnym – rażąco narusza zasadę trwałości decyzji oraz przepisy regulujące ten tryb postępowania – co prowadzi do wady takiej decyzji określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. (Lex nr 75514). Sąd, w tym składzie, podzielił pogląd wyrażony w powyższym wyroku i uznał, iż decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] rażąco naruszała wskazane przepisy prawa. Utrzymanie takiej decyzji w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., przy uwzględnieniu przez ten organ, iż zapadała ona bez ustalenia przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz przy powołaniu podstawy wznowienia określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., również rażąco naruszało prawo, skutkując stwierdzeniem nieważności obu decyzji. Organ odwoławczy, jako podstawę wznowienia powołał art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., stanowiący, że wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu. W art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. jest mowa o wydaniu decyzji bez wymaganego stanowiska innego organu, a więc organu, o jakim mowa w art. 106 § 1 k.p.a. W myśl art. 106 § 1 k.p.a., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ, co stosownie do § 5 następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Przepis art. 106 § 1 k.p.a. dotyczy prawa materialnego. W niniejszej sprawie z uzasadnienia decyzji organu drugiej instancji wynika, iż powyższy przepis dotyczy art. 18 ust. 6 pkt 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z art. 18 ust. 6 pkt 4 powołanej ustawy do wniosku o wydanie zezwolenia należy dołączyć decyzję właściwego państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, potwierdzającą spełnienie warunków sanitarnych przez punkt sprzedaży. Z przepisu tego nie wynika, że organ wydający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych (wójt lub burmistrz (prezydent) obowiązany jest współdziałać z państwowym powiatowym inspektorem sanitarnym przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 k.p.a. Przewidziany w art. 18 ust. 6 pkt 4 powołanej ustawy obowiązek dołączenia przez stronę do wniosku o wydanie zezwolenia decyzji państwowego powiatowego inspektora sanitarnego nie ma nic wspólnego z zajęciem stanowiska przez inny organ, o jakim mowa w art. 106 k.p.a. Zauważyć jednak należy, iż organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest sprawdzić kompletność dokumentów załączonych do wniosku i dokonać prawidłowej ich oceny. Skoro nie zaistniała przesłanka określona w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., to uchylenie decyzji ostatecznej na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. rażąco naruszyło prawo. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.