III SA/Łd 294/13

Dnia 17 kwietnia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia NSA Janusz Nowacki, , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2013 roku sprawy ze skargi T. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] r. T. W. został uznany za osobę bezrobotną od dnia rejestracji, tj. od dnia 2 kwietnia 2009 r., z prawem do zasiłku dla bezrobotnego w wysokości 100% zasiłku podstawowego określonego w art. 72 ust. 1, od dnia 3 kwietnia 2009 r., z możliwością pobierania zasiłku przez okres uzupełniający, tj. 160 dni o ile wcześniej nie zaistnieją okoliczności powodujące utratę statusu bezrobotnego lub utratę prawa do zasiłku. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] organ I instancji orzekł o utracie przez T. W. prawa do zasiłku dla bezrobotnego od dnia 10 września 2009 r. z powodu upływu okresu pobierania zasiłku. Kolejną decyzją Prezydent Miasta Ł. kierując się treścią art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia [...] r., nr [...] pozbawił T. W. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 listopada 2012 r. Organ wskazał, że w dniu 6 listopada 2012 r. na skarżącym spoczywał obowiązek zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. i potwierdzenia gotowości do pracy. Skarżący nie stawił się w tym dniu w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł.. W odwołaniu skarżący wyjaśnił, iż nie zgłosił się do Urzędu Pracy z powodu przeoczenia terminu wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł., gdyż był przekonany, iż kolejny termin wizyty został mu wyznaczony na dzień 16 listopada 2012r. Podkreślił, że status osoby bezrobotnej jest mu niezbędny ze względu na stały dostęp do ofert pracy. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ powołał się na treść art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wskazując, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ww. ustawy, pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw, tj. na okres: 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa wraz z utratą statusu osoby bezrobotnej, bezrobotny traci wszelkie inne uprawnienia przysługujące na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewoda wyjaśnił, że z treści przytoczonych powyżej przepisów wyraźnie wynika, że niestawiennictwo w wyznaczonym terminie tylko wówczas nie skutkuje utratą statusu bezrobotnego, jeżeli bezrobotny łącznie spełni dwa warunki: powiadomi powiatowy urząd pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz przyczyna niestawiennictwa będzie uzasadniona. Po analizie akt administracyjnych organ odwoławczy wskazał, że T.W. nie stawił się w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ł. w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 6 listopada 2012 r. Termin ten znany był skarżącemu od dnia 16 lipca 2012 r. Został on wpisany w karcie rejestracyjnej bezrobotnego, w części D zatytułowanej stawiennictwo w urzędzie pracy i propozycje przedłożone bezrobotnemu, a obok wskazanej daty, skarżący złożył własnoręczny podpis. Organ zaznaczył, że w dniu 7 marca 2011 r. skarżący otrzymał pouczenie o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej zarejestrowanej w powiatowym urzędzie pracy. Pod tym pouczeniem, pod zdaniem "Potwierdzam własnoręcznym podpisem przyjęcie do wiadomości powyższego pouczenia i kwituję jego odbiór" widnieje czytelny podpis. Zdaniem Wojewody [...] skarżący przyjął do wiadomości termin kolejnej wizyty w PUP w Ł. i był poinformowany o zasadach usprawiedliwiania nieobecności i konsekwencjach niezgłoszenia się na wyznaczoną przez urząd pracy wizytę. Dodatkowo organ zauważył, że skarżący nie skorzystał z możliwości wskazanej przez ustawodawcę w art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a o której również został pouczony. Przepis ten stanowi, że bezrobotny, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni, przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia, nie zostaje pozbawiony statusu bezrobotnego, jeżeli o zamierzonym pobycie lub pozostawaniu w sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia zawiadomił powiatowy urząd pracy. Zasiłek za ten okres nie przysługuje. Całkowity okres zgłoszonego pobytu za granicą oraz braku gotowości do pracy z innego powodu nie może przekroczyć łącznie 10 dni w okresie jednego roku kalendarzowego. Skarżący jako przyczynę swojej nieobecności w Urzędzie Pracy wskazał na fakt, iż pomylił termin wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy. W ocenie organu odwoławczego wskazana przez stronę przyczyna niezgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy w Ł. w dniu 6 listopada 2012 r. nie może stanowić podstawy do usprawiedliwienia nieobecności w ww. dniu. Wojewoda uznał, że termin wizyty w Urzędzie Pracy jest czytelny i nie budzi żadnych zastrzeżeń. W skardze z dnia 11 lutego 2013 r. T. W. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj.: art. 61 § 4 k.p.a., art. 73 § 1 k.p.a. przez bezprawne ograniczenie stronie dostępu do akt sprawy, art. 35 § 3 k.p.a. poprzez bezprawne przedłużenie o miesiąc terminu rozpatrzenia sprawy. Skarżący wskazał, ze uzasadnienie decyzji jest jednostronne, tendencyjne i niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, a decyzje organów I i II instancji są niezgodne z Konstytucją RP. Zdaniem skarżącego przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest niezgodny z art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 2 Konstytucji RP. Niezgodność z art. 32 ust. 1 Konstytucji zachodzi w zakresie w jakim przepis ten dopuszcza interpretację pozwalającą urzędnikowi na automatyczne i bezwzględne pozbawienie statusu bezrobotnego wyłącznie na podstawie przekroczenia 7-dniowego terminu do powiadomienia urzędu o przyczynach niestawiennictwa. Konstrukcja przepisu wyklucza możliwość przywrócenia tego terminu. W zakresie niezgodności z ust. 2 art. 32 Konstytucji skarżący wskazał, że przewiduje on stosowanie sankcji niewspółmiernych do przewinienia i nie odpuszcza zastosowania znanego z innych stosunków prawnych poprzez zawieszenie, złagodzenia czy odstąpienie od wymierzenia sankcji ze względu na skruchę, wybaczenie czy szczególną sytuację osoby. Skarżący wniósł o zwrócenie się w tym zakresie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko wyrażone w sprawie. W zakresie przedłużenia terminu załatwienia sprawy organ wyjaśnił, że spowodowane to było zapewnieniem stronie czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwością wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest utrata przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej . Zgodnie z treścią art. 33 ust. 4 pkt. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz. U. z 2008 r. nr 69 poz. 415 ze zm. ) starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ww. ustawy pozbawia statusu bezrobotnego, bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa ; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt. 3 w zależności od liczby niestawiennictw tj. na okres : a/ 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa b/ 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa c/ 270 dni w przypadku trzeciego i każdego kolejnego niestawiennictwa. Z powyższego wynika, iż skarżący tylko wtedy nie utraciłby statusu osoby bezrobotnej jeżeli łącznie spełniłby dwa warunki – powiadomił powiatowy urząd pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz przyczyna niestawiennictwa byłaby uzasadniona. Bezsporne jest w przedmiotowej sprawie, iż skarżący nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym dniu, to jest w dniu 6 listopada 2012r. Termin ten był znany skarżącemu, o czym świadczy własnoręczny podpis skarżącego złożony w dniu 16 lipca 2012 r. Bezsporne jest także i to, że skarżący nie powiadomił powiatowego urzędu pracy w ciągu 7 dni o przyczynie niestawiennictwa i nie uzasadnił tego niestawiennictwa. Skarżący wyjaśnił jedynie iż pomylił dni, gdyż był przekonany że termin kolejnego stawiennictwa to dzień 16 listopada 2012 r. Przyczyny takiej nie można uznać za uzasadnioną. Skarżący był pouczony o prawach i obowiązkach bezrobotnego i pouczenie to pokwitował własnoręcznym podpisem w dniu 7 marca 2011 r. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż pozbawienie skarżącego statusu osoby bezrobotnej było zasadne i zgodne z obowiązującymi przepisami .Organ działając na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 w związku z art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy nie działa w ramach uznania. Jest zobowiązany do wydania decyzji pozbawiającej statusu osoby bezrobotnej w sytuacji stwierdzenia zaistnienia opisanych w nim przesłanek. Zarzuty skarżącego nie są zasadne. W powoływanym przez skarżącego wyroku WSA w Gdańsku był inny stan faktyczny, niż w niniejszej sprawie. Wprawdzie organ rozpoznając sprawę nie wydał postanowienia o wszczęciu postępowania i nie załatwił sprawy w terminie ustawowym, lecz nie miało to wpływu na wynik sprawy. Pozostałe zarzuty skarżącego nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. W zakresie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego Sąd nie znalazł podstaw do jego skierowania z uwagi na jasną i zgodną z przepisami Konstytucji RP redakcję art. 33 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. e.o.