III SA/Łd 301/08

Dnia 29 października 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 29 października 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi S.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] roku Nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę. bg III SA/Łd 301/08 Uzasadnienie Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 34 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 100, poz. 1086 ze zm.), Wójt Gminy Z., działając z urzędu, umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia pomiędzy drogami gminnymi we wsi M., w tym: działką oznaczoną nr [...] z gruntami przyległymi - działkami oznaczonymi numerami [...] i [...], stanowiącymi własność S. B., dla których jest prowadzona w Sądzie w Z. księga wieczysta nr [...] oraz działką oznaczoną [...] z gruntami przyległymi – działkami oznaczonymi numerami [...], [...], [...] i [...], stanowiącymi własność S. B., mającymi uregulowany stan prawny w [...] i [...] oraz przekazał sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Zduńskiej Woli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po rozpatrzeniu odwołania S. B. od powyższej decyzji, decyzją z dnia [...] znak [...], uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i umorzyło postępowanie organu I instancji. W dniu 19 stycznia 2006 r. K. B., działając z upoważnienia S. B., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] znak [...]. WSA w Łodzi postanowieniem z dnia [...] odrzucił skargę. W dniu 12 lutego 2008 r. S. B., reprezentowany przez K. B., wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], znak: [...]. Powyższej decyzji zarzucił, że jest dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 k.p.a., gdyż została wydana z rażącym naruszeniem prawa, a także z naruszeniem przepisów o właściwości organów administracji publicznej przez przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia założenia, że Wójt Gminy Z. jako pracownik gminy nie mógł orzekać w sprawie, której stroną była gmina Z., gdyż podlegał wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Według wnioskodawcy wyłączenie organu od załatwienia sprawy może nastąpić na podstawie art. 25 k.p.a., co nie przynosi skutków prawnych dla właściwości tegoż organu do wszczęcia postępowania, a tym samym nie daje podstaw prawnych do stwierdzenia bezprzedmiotowości postępowania organu I instancji i umorzenia postępowania organu właściwego w sprawie. Natomiast potrzeba wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu lub organu od załatwienia sprawy ma wynikać z możliwości działania na niekorzyść interesu publicznego, kiedy istnieje możliwość przedkładania korzyści osobistych nad interes publiczny. Zdaniem strony wyłączenie Wójta Gminy Z. od rozpoznania sprawy rozgraniczenia gruntów należących do strony i Gminy Z. mogło się odbyć tylko w trybie art. 25 k.p.a. Niezastosowanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. przy wyznaczaniu organu trybu z art. 25 k.p.a. narusza przepisy o właściwości organów administracji publicznej Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. — Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. odmówiło stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu powyższej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że rozstrzygając sprawę kierowało się treścią i wykładnią przepisów rozdziału 5 Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących wyłączenia pracownika i organu, opierając się na orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym wójt gminy, będący jednocześnie przedstawicielem gminy i reprezentujący ją na zewnątrz, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu, w którym jedną ze stron jest gmina, na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ wyjaśnił, iż z powyższych względów, w wyniku rozpatrzenia odwołania S. B. od decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak: [...] w sprawie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczacego rozgraniczenia mogło wydać decyzję zgodną z linią orzeczniczą sądów administracyjnych, sprawujących kontrolę nad orzecznictwem kolegiów odwoławczych. Przedmiotowa decyzja, zawierająca wyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne, a także wydane w jej wyniku postanowienie wyznaczające do załatwienia sprawy organ innej gminy (Burmistrza Gminy i Miasta S.) nie naruszyły prawa. Zapewniły natomiast rozpatrzenie sprawy z zachowaniem bezstronności organu, co powinno być odebrane pozytywnie przez S. B., jako stronę tego postępowania. S. B. wnioskiem z dnia 18 marca 2008 r. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. o ponowne rozpatrzenie sprawy. Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że instytucja wyłączenia pracownika i organu od załatwienia sprawy ma na celu zapewnienie bezstronności podczas załatwiania sprawy administracyjnej i służy realizacji dwóch ogólnych zasad postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwowych (art. 8 k.p.a.). Decyzja z dnia [...], znak [...] uchylająca decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...], znak: [...] i umarzająca postępowanie rozgraniczeniowe oraz postanowienie z dnia [...], znak: [...] o wyznaczeniu Burmistrza Gminy i Miasta S., jako organu właściwego do załatwienia sprawy, w istocie realizuje wskazane wyżej zasady, zapewniając bezstronność organu w załatwieniu sprawy. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący podał, powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 7 czerwca 2001 r. III RN 104/00, OSNP 202/1/42002, że nie w każdej sprawie należy obligatoryjnie wyłączyć organ od załatwienia sprawy na podstawie art. 24 k.p.a. Skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie zważył, iż obligatoryjne wyłącznie organu może nastąpić na podstawie art. 25 k.p.a. Ponadto podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. nie rozważyło, iż wydając decyzję w dniu [...] nie rozpatrzyło zarzutów merytorycznych przedstawionych w odwołaniu i nie miało podstaw do wyłączenia organu od załatwienia sprawy. Zdaniem skarżącego organ nie przedstawił dotychczas uzasadnienia prawnego i faktycznego dla wydania decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wnosiło o jej oddalenie. W piśmie z dnia 24 października 2008 r. S. B. podał, że organ wyznaczony w sprawie o rozgraniczenie nie przeprowadził żadnych czynności zmierzających do rozpatrzenia zarzutów i ustalenia stanu faktycznego. W sytuacji, gdy rów melioracyjny, według ewidencji gruntów, znajduje się na jego gruntach, jego likwidacja, na podstawie dokumentacji geodezyjnej w sprawie rozgraniczenia, daje podstawę do nałożenia obowiązku przeprowadzenia wód gruntowych przez jego grunt i wymaga wybudowania od początku rowu melioracyjnego, a w przypadku stwierdzenia zanieczyszczenia wód gruntowych ponad ustaloną normę również zainstalowania urządzeń oczyszczających. Właśnie z powodu dających się przewidzieć olbrzymich kosztów dodatkowych inwestor wybudował tylko 100 m odcinek drogi 167. Zdaniem skarżącego przeprowadzone postępowanie przenosi ciężar finansowy z inwestora na niego, co oznacza, że organ odwoławczy również godzi się na zajęcie jego majątku (około 10 ha gruntów) na pokrycie kosztów niezbędnej inwestycji. Skarżący wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 29 października 2008 r. i przeprowadzenie postępowania dowodowego z udziałem geodety R. K. oraz o załączenie akt sprawy zakończonej decyzją [...] z dnia z [...]. Na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. Sąd postanowił oddalić wnioski skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie organ administracji prawidłowo odmówił stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...], znak:[...]. Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest jednym z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji ostatecznej. Ochrona takich decyzji została wyrażona w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zasadą ogólnej trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Właściwy do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach określonych w art. 156 § 1 k.p.a. jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja wydana została przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze – ten organ. Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która: 1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości, 2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, 3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, 4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, 5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, 6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą, 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. Skoro stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji, zatem wymaga bezspornego ustalenia, że decyzja jest dotknięta jedną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Należy zauważyć, że postępowanie prowadzone w trybie nadzwyczajnym, w tym postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, ma ograniczony zakres, albowiem w jego trakcie nie następuje ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy i nie ma możliwości rozstrzygania w tym przedmiocie, którego dotyczyła istota sprawy. Tryb nadzwyczajny ma na celu weryfikację rozstrzygnięcia tylko z punktu widzenia ściśle określonych przesłanek, które w przypadku postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wymienione zostały w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a. Rozstrzygnięcie zarzutów skargi sprowadzało się w niniejszej sprawie do odpowiedzi na pytanie, czy Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. prawidłowo oceniło, iż decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] uchylająca decyzję Wójta Gminy Z. z dnia [...] znak [...] i umarzająca postępowanie organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości i z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. lub z naruszeniem pozostałych przesłanek stwierdzenia nieważności wskazanych w art. 156 § 1 k.p.a. Podstawą stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie organu I instancji miało być, w ocenie skarżącego, naruszenie przepisów o właściwości polegające na naruszeniu art. 24 k.p.a. oraz rażące naruszenie prawa. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych niedopuszczalne jest prowadzenie i wydanie decyzji administracyjnej przez organ administracji w przypadku, gdy stroną tego postępowania jest gmina. Pozostawanie ze stroną – gminą w stosunku zatrudnienia, a ponadto sprawowanie funkcji organu wykonawczego gminy i pełnienie funkcji jego ustawowego przedstawiciela, można uznać za pozostawanie ze stroną w takim stosunku prawnym, że wynik sprawy może mieć chociażby pośredni wpływ na prawa i obowiązki wójta (w tym wypadku Wójta Gminy Z.). Wójt nie może jednocześnie występować w imieniu gminy jako strona w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę (por. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. OPS 1/03, ONSA 2003/4/115, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2006 r. VII S.A./Wa 276/06). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, Wójt Gminy Z., działając z urzędu, umorzył postępowanie w sprawie rozgraniczenia pomiędzy drogami gminnymi a gruntami przyległymi stanowiącymi własność S. B. oraz przekazał sprawę do rozpatrzenia Sądowi Rejonowemu w Zduńskiej Woli. Oznacza to, że stroną postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczenia ww. nieruchomości jest Gmina Z., a Wójt Gminy Z., reprezentujący ją na zewnątrz, wydał w tej sprawie decyzję administracyjną. W takiej sytuacji było to niedopuszczalne. Wójt Gminy Z. nie mógł jednocześnie występować w imieniu gminy jako strona w tej sprawie i jako organ rozpoznający sprawę. Organ orzekający w sprawie nie mógł zatem uwzględnić jako przesłanki skutkującej stwierdzeniem nieważności decyzji okoliczności naruszenia art. 24 k.p.a. Wyłącznie osoby Wójta Gminy Z. od udziału w postępowaniu czyni bowiem organ wykonawczy gminy niewładny do działania. Jako organ administracji publicznej staje się on niezdolny do załatwienia sprawy (art. 26 k.p.a.). W takim przypadku ma odpowiednie zastosowanie art. 26 § 2 k.p.a. (por. powołaną uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003 r. ). Sprawa podlega załatwieniu przez organ wyższego stopnia nad wójtem, w tym wypadku przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., przy czym organ ten może wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ A zatem SKO w S. uchylając przedmiotową decyzję Wójta Gminy Z. i umarzając postępowanie oraz wyznaczając do załatwienia sprawy, postanowieniem z dnia [...], Burmistrza Gminy i Miasta S. nie naruszyło prawa. Ustawodawca wprowadzając sankcję nieważności decyzji w razie wydania z rażącym naruszeniem prawa, nie definiuje pojęcia rażącego naruszenie prawa. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., na które skarżący się powołuje, zachodzi wtedy, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości, co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Zauważono również, iż o rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, gdy na gruncie określonej regulacji prawnej możliwe są odmienne wykładnie. Przy ustaleniu cech rażącego naruszenie prawa należy uwzględnić obowiązującą zasadę ogólną trwałości decyzji administracyjnej oraz istotę zastosowania sankcji nieważności decyzji administracyjnej, której zastosowanie powoduje pozbawienie mocy prawnej decyzji ze skutkiem ex tunc. Nie każde naruszenie przepisów prawa jest naruszeniem rażącym. Rażące naruszenie prawa to naruszenie normy prawnej, która nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. W przypadku zatem, gdy norma prawna wymaga wykładni, a wynik tej wykładni może być różny, przyjęcie określonej wykładni nie może zostać zakwalifikowane do rażącego naruszenia prawa. Zgodnie z jednolitym kierunkiem orzecznictwa sądowego i poglądów doktryny stwierdzenie nieważności decyzji z powodu rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy organ ustali, że decyzja w sposób oczywisty i bezsporny narusza konkretny przepis prawa, a ponadto jej obowiązywanie wywołuje skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Z uwagi na to, że konsekwencją stwierdzenia nieważności decyzji jest jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem od daty wydania, wskazanie przez organ konkretnego, naruszonego przepisu prawa powinno być jednoznaczne, nie może budzić wątpliwości, a organ powinien podać, na czym dokładnie to rażące naruszenie prawa polega (wyrok NSA z dnia 22 października 1999 r. w sprawie sygn. akt IV SA 1705/97, LEX nr 47858, wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2000 r. w sprawie sygn. akt I SA/Wr 914/98, LEX nr 187879 oraz B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", wyd. 6 Wydawnictwo C.H.Beck, s. 729 i n.). Wadliwości wskazane w art. 156 § 1 k.p.a., w tym w pkt 2 tego przepisu, dotyczą treści samej decyzji bądź też rażącego naruszenia procedury administracyjnej na etapie poprzedzającym jej wydanie, nie dotyczą zaś uchybień przepisom prawa, które miały miejsce później. Wydanie decyzji należy tutaj rozumieć, jako czynność procesową organu administracji publicznej polegającą na podpisaniu rozstrzygnięcia zawierającego wymagane prawem elementy. Uprawnia to do wniosku, iż wadliwości czynności procesowych następujące po wydaniu decyzji nie mogą być powodem stwierdzenia jej nieważności na podstawie przepisu art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jedynie należy, że w odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy w szczególności uważać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie przepisów zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 6 - 11 k.p.a. - w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień strony w postępowaniu, z wyjątkiem naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, jak też mającym wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego stosownie do dyspozycji przepisu stanowiącego podstawę orzeczenia (wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1983 r., I SA 355/83, GAP z 1984 r., nr 5). Przyjmuje się w orzecznictwie, że rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Przepis ten ma służyć wyeliminowaniu z obrotu prawnego wadliwych rozstrzygnięć nie tylko z powodu, że naruszają one w sposób oczywisty regulacje w przepisie powołanym jako podstawa prawna tych rozstrzygnięć, lecz dlatego, że nie dają się pogodzić z systemem obowiązujących norm. Okoliczności, na które powołuje się skarżący, zwłaszcza dotyczące związania sądu dokumentacją geodezyjną sporządzoną przez geodetę i umorzenia przez organ postępowania bez badania jakichkolwiek istotnych okoliczności sprawy nie przesądzają o ważności samej decyzji, gdyż tylko kwalifikowane wady wskazywać mogą na istnienie podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji. Czynności procesowe dotyczące rozgraniczenia nieruchomości nie mogą być utożsamiane z wydaniem przedmiotowej decyzji. Skarżący kwestionuje czynności jakie mogą mieć miejsce w wyniku rozgraniczenia ww. nieruchomości, a jednocześnie nie podnosi innych zarzutów dotyczących samej treści decyzji i mających swoje oparcie w którymkolwiek z punktów 1 - 7 art. 156 § 1 k.p.a. Skarżący wobec powyższego nie mógł - w oparciu o powołaną wyżej podstawę prawną - doprowadzić do skutecznego wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] o uchyleniu decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji. Sąd oddalił wniosek dowodowy skarżącego zawarty w piśmie z dnia 24 października 2008 r. dotyczący przeprowadzenia rozprawy z udziałem geodety R. K. Stosownie bowiem do art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Oznacza to, że przed sądem administracyjnym możliwe jest jedynie uzupełniające postępowanie dowodowe, ograniczone do możliwości przeprowadzenia dowodu z dokumentu. Przeprowadzenie tego postępowania z innych środków dowodowych jest niedopuszczalne (patrz J.P. Tarno " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 165). Wobec powyższego niedopuszczalne było przeprowadzenie w niniejszym postępowaniu dowodu z przesłuchania geodety, o co wnioskował skarżący. W ocenie Sądu zarzuty skargi są niezasadne. Organ orzekający w sprawie nie mógł uwzględnić, jako przesłanki skutkującej stwierdzeniem nieważności decyzji, przyjętej przez skarżącego interpretacji postanowień art. 24 k.p.a. Zaskarżona decyzja nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., w tym wadliwością polegającą na rażącym naruszeniu prawa, czy też naruszeniu przepisów o właściwości. W sytuacji, w której organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uzna, iż nie zachodzą przesłanki nieważności decyzji określone w art. 156 § 1 k.p.a. powinien wydać decyzję o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji. Skoro w niniejszej sprawie takie przesłanki nie zaistniały, prawidłowo organ administracji odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji. Należy zaznaczyć, że skarżący złożył także wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję z dnia [...] wydaną przez wyznaczony organ, Burmistrza Gminy S., a skarga na wydane w tym postępowaniu rozstrzygnięcia została oddalona nieprawomocnym wyrokiem tutejszego sądu z dnia 29 października 2008 r. w sprawie sygn. akt II SA/Łd 414/08. Skarżący - jako podstawę faktyczną stwierdzenia nieważności wskazał naruszenie przepisów o właściwości poprzez naruszenie art. 24 k.p.a., a więc podstawę tożsamą z tą, w oparciu, o którą żądał stwierdzenia nieważności decyzji w niniejszej sprawie. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. d.r.