III SA/Łd 304/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – III Wydział w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant: Tomasz Porczyński, po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2008 roku na rozprawie sprawy ze skargi M. Z. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. oddala skargę; 2. przyznaje radcy prawnemu K. G. prowadzącemu Kancelarię Radcowską w Ł. przy ul. [...], kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącemu M. Z. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę radcy prawnemu K. G. z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. III Sa/Łd 304/08 UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. postanowieniami z dnia [...]. Nr [...]- po rozpoznaniu odwołania z dnia 5 lutego 2008 roku dotyczącego wskazanych wyżej pism stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez M. Z. W uzasadnieniu Kolegium wyjaśniło, że kwestie będące przedmiotem korespondencji miedzy stronami w w/w pismach, a dotyczące przyznania skarżącemu komórki, możliwości dostępu i korzystania ze strychu, stanu sanitarno-porządkowego posesji, w której zamieszkuje odwołujący się nie stanowią sprawy administracyjnej w rozumieniu art. 1 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Skierowane więc do M. Z. pisma, będące odpowiedzią na jego interwencje w powyższych kwestiach są jedynie informacjami, a nie decyzjami administracyjnymi. Tym samym odwołanie od pism zawierających informacje jest niedopuszczalne. Koniecznym bowiem warunkiem do wniesienia odwołania jest wydanie przez organ administracji decyzji administracyjnej. Kolegium powołując się na orzeczenie NSA z dnia 22 marca 1988r. w sprawie sygn. akt IV SA 1147/87 stwierdziło, że osoba żądająca od organu informacji nie staje się przez to żądanie stroną postępowania, a sprawa, w której żąda informacji, nie staje się przedmiotem rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, a więc władczego aktu organu administracji państwowej. Załatwienie sprawy w formie decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy z mocy przepisów prawa materialnego lub innych załatwienie sprawy powinno nastąpić w tej prawnej formie. W ocenie Kolegium opisane wyżej kwestie sporne w przedmiotowych sprawach nie kwalifikują się do rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej, bowiem noszą oczywiste znamiona sprawy cywilnej, nadto zaś żadna norma prawa nie daje podstaw do wydania przez organ administracji w tej kategorii spraw decyzji administracyjnej. Konsekwentnie wniesienie więc przez M. Z. odwołania od powyższych pism należało uznać za niedopuszczalne. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonych postanowień, jako niezgodnych z prawem. Dodatkowo podniósł, że nie otrzymał rozstrzygnięć dotyczących odwołań od pism nr ZGM II SA/1076/06, ZGM II SA/1196/06, ZGM II SA/416/2007 oraz BL.I. 71110/22/06/EK . Uzasadniając swoją skargę zaprezentował argumenty tożsame z podnoszonym w pismach kierowanych do organu administracji. Wskazał więc ponownie na okoliczność uniemożliwienia mu korzystania ze wspólnego strychu, braku pomieszczenia gospodarczego (komórki) - w sytuacji, gdy inny lokator bezprawnie zajmuje komórki hodując w nich gołębie, złego stanu sanitarnego posesji, a w szczególności wc, którego remont sfinansował sam i tylko on dba o jego czystość. Podniósł, że jest osobą niepełnosprawną. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skarg podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonych postanowieniach. Dodatkowo w odpowiedzi na zarzut braku rozstrzygnięcia w sprawach dotyczących pism nr [...] Kolegium wyjaśniło, że sprawy o nr [...] i nr [...] są w odwołaniu z dnia 5 lutego 2008 r. wymienione dwukrotnie, sprawa pisma nr [...] została zakończona wydaniem w dniu [...] postanowienia nr [...] stwierdzającego niedopuszczalność odwołania, zaś sprawa o nr [...] nie dotyczy skarżącego, bowiem pismo o tym numerze dotyczy posesji przy ul. W. w Ł. Postanowieniami z dnia [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi orzekł na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) o połączeniu spraw III SA/Łd 305-311/08 celem łącznego ich rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą oznaczoną sygnaturą III SA/Łd 304/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że jeżeli zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, sąd obowiązany jest skargę oddalić. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. prawidłowo stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. Z. od pism nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. Podstawę zaskarżonych postanowień stanowił przepis art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej k.p.a., nakazujący organowi odwoławczemu w razie niedopuszczalności odwołania stwierdzenie powyższego w drodze postanowienia. Rozpoznanie niniejszej sprawy przede wszystkim wymagało rozważenia, jaki charakter prawny mają pisma skierowane do skarżącego w przedmiocie przydzielenie komórki, korzystania ze wspólnego strychu, stanu sanitarno-porządkowego posesji . Ustalić zatem należało, czy powyższe pisma stanowią decyzję administracyjną. Tylko bowiem od decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji stronie służy odwołanie ( art. 127 § 1 k.p.a.). Zarówno nauka prawa administracyjnego, jak i orzecznictwo Sądu Najwyższego i Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowały pewien zespół cech składających się na materialne pojęcie decyzji. Przez decyzję administracyjną należy rozumieć indywidualny akt zewnętrzny stanowiący władcze działanie prawne organu administracji skierowane na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych. Podkreślić należy, że zarówno z konstytucyjnej zasady działania organów władzy publicznej na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP) i z zasady ogólnej wyrażonej w art. 6 k.p.a. wynika, że nie można domniemywać stosowania władczej i jednostronnej formy działania, jaką jest decyzja, tylko z okoliczności sprawy lub z samego art. 104 k.p.a., lecz podstawę do jej wydania należy wyprowadzić z powszechnie obowiązujących przepisów prawa materialnego (Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz B. Adamiak, J. Borkowski, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, Wydanie 8, str. 465). Przez decyzję należy rozumieć, jak wskazano w uchwale Sądu Najwyższego Izba Cywilna i Administracyjna z dnia 5 lutego 1988 r. III AZP 1/88 (OSPiKA 1989/3 poz. 59, także: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2006, Wydanie 8, str. 474-475), "(...) kwalifikowany akt administracyjny, stanowiący przejaw woli administracyjnych w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne". Sąd Najwyższy wskazał w wymienionej uchwale na trzy następujące cechy decyzji: po pierwsze, decyzja jest przejawem woli organu administracyjnego, co oznacza, iż organ ten rozstrzygając sprawę narzuca władczo swoje stanowisko; po drugie, decyzja musi wyraźnie wskazywać podstawę prawną w powszechnie obowiązujących przepisach prawa administracyjnego lub finansowego; chodzi tu zatem o ustawy, dekrety, akty wykonawcze wydane na podstawie upoważnienia ustawowego; po trzecie, decyzja rozstrzyga konkretną sprawę konkretnej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne: decyzja wyposażona jest w atrybut ważności, jej adresat może się odwołać tylko za pomocą środków przewidzianych w prawie, a w razie niewykonania decyzji stosuje się przymus państwowy. M. Z. zajmuje lokal nr 32 przy ul. W. 15 w Ł. na podstawie umowy najmu lokalu mieszkalnego z dnia 5 czerwca 2002 roku. Na podstawie tej umowy wraz ze wskazanym lokalem na czas trwania umowy najmu wynajmujący oddał najemcy do użytkowania komórkę oraz strych do wspólnego użytku z innymi mieszkańcami domu. Przenosząc więc powyższe rozważania dotyczące podstawowych (koniecznych) cech decyzji administracyjnej na grunt przedmiotowej sprawy stwierdzić należy, że pisma organu administracji informujące skarżącego o sposobie załatwienia jego sprawy lub podjętych krokach w celu jej wyjaśnienia, nie stanowią decyzji administracyjnej. Brak jest bowiem w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, w tym przepisach ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2005r. Nr 341 poz. 266 ze zm.), podstawy do takiej formy działania organu we wskazanym zakresie. Powyższa ustawa określając prawa i obowiązku najemców, nie przewidziała możliwości rozstrzygania ewentualnych kwestii spornych powstałych na tle umowy najmu w drodze decyzji administracyjnych. Do ochrony praw najemcy do używania lokalu stosuje się odpowiednio przepisy kodeksu cywilnego o ochronie własności. Zaznaczyć przy tym należy, że działania organu w formie decyzji nie można domniemywać, musi być ona wyraźnie przewidziana w przepisach prawa. W sytuacji, gdy nie została spełniona jedna z koniecznych przesłanek uznania określonego aktu, pisma za decyzję, stwierdzić należało, że pisma informujące nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] oraz nr [...]. wystosowane do M. Z., nie stanowią decyzji administracyjnej i nie służy od nich odwołanie. Odwołanie, w sytuacji gdy czynność, czy też akt organu administracji publicznej nie jest decyzją administracyjną, jest zatem niedopuszczalne z przyczyn przedmiotowych. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lipca 1992 r. sygn. akt SA/Gd 746/92/S stwierdził, że: "Jeżeli sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a strona wniosła odwołanie od informacji udzielonej jej przez organ I instancji, organ II instancji stwierdza niedopuszczalność odwołania ( art. 134 k.p.a.)" (ONSA 1993/2 poz. 48). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. stwierdzające niedopuszczalność odwołania M. Z. odpowiadają więc prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono stosownie do art. 250 w/w ustawy. a.ł.