III SA/Łd 311/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 22 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. N. na decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) nr (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. B.K. W dniu 30 marca 2018 r. M. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję o nr (...). Zarządzeniem z dnia 23 kwietnia 2018 r. skarżący został wezwany do sprezycowania w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi przedmiotu zaskarżenia wniesionej w dniu 30 marca 2018 r. skargi, tj. podania daty i nr zaskarżonej decyzji. Wskazano, że podany w skardze nr (...) dotyczy decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...), która w następstwie wniesionego przez skarżącego odwołania z dnia 10 maja 2017 r., decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) została uchylona w całości, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W wyniku ponownego rozpoznania sprawy, decyzją z dnia (...) , nr (...) M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wymierzył skarżącemu karę pieniężną za naruszenie przepisów transportu drogowego. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 26 października 2017r. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 26 kwietnia 2018 r. W dniu 7 maja 2018 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącego z dnia 29 kwietnia 2018 r., w którym wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...), nr (...). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. W tym kontekście należy wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 201 7r., poz. 1369 ze zm.), dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 p.p.s.a. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.). Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego. Od powyższej decyzji, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego za pośrednictwem M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Skarżący skorzystał z prawa wniesienia odwołania, tj. w dniu 10 maja 2017r. złożył odwołanie od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Po rozpoznaniu odwołania, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia (...) uchylił w całości decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji. Uchylenie przez organ odwoławczy decyzji M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...), która jak potwierdził skarżący w piśmie procesowym z dnia 29 kwietnia 2017 r. stanowi przedmiot zaskarżenia w niniejszej sprawie powoduje, że w przedmiotowej sprawie brak jest decyzji, która mogłaby być poddana kontroli sądu. Skutkiem prawnym bowiem decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) uchylającej decyzję organu pierwszej instancji jest brak (do czasu wydania nowej decyzji przez organ pierwszej instancji) istnienia w obrocie prawnym decyzji stanowiącej przedmiot postępowania administracyjnego. Reasumując, skoro zaskarżona decyzja została wyeliminowana z obrotu prawnego przez organ drugiej instancji, a sprawa powróciła do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, to nie mogła ona stanowić przedmiotu skargi. Skarga na decyzję organu pierwszej instancji, która została wyeliminowania z obrotu prawnego ostateczną decyzją organu odwoławczego i w następstwie której doszło do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy w postępowaniu administracyjnym oraz wydania już kolejnej decyzji administracyjnej i to przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. odrzucił skargę, jako niedopuszczalną. B.K.