III SA/Łd 314/06

Dnia 25 października 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak,, Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski, Protokolant Asystent sędziego Piotr Pietrasik, po rozpoznaniu w dniu 25 października 2006 roku na rozprawie sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz J. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. orzeka , że do dnia uprawomocnienia się wyroku zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. 1 UZASADNIENIE Decyzją nr [...] z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. działając na podstawie art. 138 § 1 punkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 roku, Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 140 ust. 1 punkt 4 w związku z art. 130 punkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J.P. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...], mocą której cofnięto J.P. uprawnienia do kierowania pojazdami oraz zobowiązano do zwrotu prawa jazdy kat. B nr [...] wydanego w dniu 19 marca 2003 roku – utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W sprawie ustalono, że w dniu 30 września 2005 roku do Urzędu Miasta Ł. Wydziału Prawa Jazdy i Rejestracji Pojazdów Oddziału Praw Jazdy wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień kierującego pojazdem J.P. w związku z uzyskaniem 32 punktów karnych za naruszenie przepisów i zasad ruchu drogowego. Pismem z dnia 4 października 2005 roku Urząd Miasta Ł. Wydział Prawa Jazdy i Rejestracji Pojazdów poinformował J.P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Jednocześnie zakreślił siedmiodniowy termin od dnia doręczenia zawiadomienia na ewentualne wyjaśnienia co do przedmiotu wszczętego postępowania. Powyższa przesyłka została uznana za doręczoną w trybie art. 44 k.p.a. W dniu 24 października 2005 roku Komenda Miejska Policji w Ł. nadesłała do UMŁ Wydziału Prawa Jazdy i Rejestracji Pojazdów również skierowanie z dnia [...], nr [...] na badania psychologiczne dla J.P. Decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] znak [...] skierowano J.P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień w trybie art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b w terminie do dnia 5 stycznia 2006 roku. Decyzja ta została doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Pismem z dnia 10 stycznia 2006 roku znak [...] Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w Ł. poinformował UMŁ Wydział Prawa Jazdy i Rejestracji Pojazdów o niezgłoszeniu się J.P. w wyznaczonym terminie na badanie kontrolne. Pismem z dnia 16 stycznia 2006 roku organ I instancji poinformował J.P. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami z uwagi na niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji w określonym terminie. Pismo doręczono stronie w trybie art. 44 k.p.a. Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 140 ust. 1 punkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 i 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego organ I instancji orzekł o cofnięciu J. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi, zobowiązał do zwrotu prawa jazdy kat. B nr [...] serii [...] wydanego w dniu 19 marca 2003 roku oraz w trybie art. 108 § 1 k.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na art. 140 ust. 1 punkt 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym zgodnie, z którym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 punkt 1. W związku z tym, że J. P. do dnia 5 stycznia 2006 r., nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, do czego był zobowiązany decyzją z dnia [...], została spełniona dyspozycja powołanego wyżej przepisu prawa co zobowiązywało organ I instancji do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień. Decyzja, o której mowa w art. 140 nie jest decyzją uznaniową i w przypadku zaistnienia przesłanek organ musi wydać taką decyzję. W dniu 17 marca 2006 roku do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. wpłynęło odwołanie J.P. od powyższej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji i przywrócenie w trybie natychmiastowym wykonalności uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Wyjaśnił, iż trzykrotnie nałożono na niego punkty karne w liczbie 18, 6 i 8, w związku z popełnieniem wykroczeń drogowych. Zdarzenia te miały miejsce w 2004 roku. W ocenie skarżącego z uwagi na niespełnienie wymogów art. 130 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym punkty te uległy przedawnieniu. Skarżący podniósł, że wszystkie pisma kierowane do niego na adres jego zameldowania, w związku z prowadzonym w powyższej sprawie postępowaniem, nie mogły zostać przez niego odebrane, ponieważ z uwagi na generalny remont domu skarżący nie zamieszkiwał pod wskazanym adresem. W ocenie skarżącego podpieranie się w tej sytuacji art. 44 k.p.a. jest nadużyciem. Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano, że nie można uznać argumentów odwołującego dotyczących naruszenia art. 130 punkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym za zasadne, bowiem artykuł ten jasno wskazuje, że punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 punkt 2 – 20 punktów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. stwierdziło, iż w sprawie J.P. taka sytuacja ma miejsce. Pierwsze wykroczenie drogowe miało miejsce w dniu 17 lutego 2004 roku (18 punktów karnych), drugie – w dniu 16 sierpnia 2004 roku, a trzecie 19 września 2004 roku. Zatem odwołujący w terminie nie przekraczającym roku popełnił wykroczenia skutkujące nałożeniem na niego 32 punktów karnych, które zostały wpisane do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Kolegium stwierdziło, że tym samym organ I instancji zobligowany został do wydania decyzji z dnia [...], nr [...]o skierowaniu J.P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie posiadanych uprawnień, w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit.b w terminie do 5 stycznia 2006r. Zasadna więc w opinii Kolegium jest argumentacja zawarta w decyzji organu I instancji dotyczącą art. 140 ust. 1, uznająca, że spełnione zostały przesłanki opisane w tym przepisie i skutkować to mogło jedynie wydaniem decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 140 ust. 2 powołanej ustawy cofnięte uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi może przywrócić starosta po ustaniu przyczyn, które spowodowały jego cofnięcie. W skardze z dnia 23 maja 2006 roku, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, J. P. wniósł o unieważnienie zaskarżonej decyzji i przywrócenie w trybie natychmiastowej wykonalności uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi. Skarżący nie zgodził się z interpretacją art. 130 punkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym prezentowaną przez organy, wskazując, że w jego przypadku nie miał on zastosowania i co za tym idzie decyzje wydane przez organy administracji są bezprawne i nieważne z mocy obowiązującego prawa. Do skargi skarżący załączył wniosek o przywrócenie cofniętego prawa jazdy z dnia 25 maja 2006 roku, orzeczenie psychologiczne z dnia 25 maja 2006 roku stwierdzające brak przeciwwskazań do kierowania pojazdami oraz dowód wpłaty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi. Organ odwoławczy podtrzymał argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W dniu 8 sierpnia 2006 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [... ] nr [...] wydana na podstawie art. 140 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym oraz art. 104 k.p.a. przywracająca J. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Na rozprawie w dniu 25 października 2006 roku pełnomocnik organu wniósł o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na fakt, iż decyzją z dnia [...] przywrócono skarżącemu uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. W przypadku nieuwzględnienia wniosku wniósł o oddalenie skargi. Skarżący wniósł o oddalenie wniosku o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych przyczyn aniżeli w niej podniesione. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola , o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 – dalej p.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, iż Sąd ocenia legalność zaskarżonej decyzji biorąc z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podniesionych w skardze. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]orzekającą o cofnięciu J. P. uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi oraz zobowiązującą do zwrotu prawa jazdy. Podstawę materialno-prawną decyzji organów I i II instancji stanowi art. 140 ust. 1 punkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 roku, Nr 108, poz. 908 ze zm.) Stosownie do treści art. 140 ust. 1 punkt 4 Prawo o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się: a/ sprawdzeniu kwalifikacji w trybie określonym w art. 114 ust. 1 punkt 1, b/ badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 punkt 3-5, c/ badaniu psychologicznemu w trybie określonym art. 124 ust. 1 punkt 3 lub 4. Przepis ten znajduje zastosowanie w sytuacji, gdy kierowca nie podporządkuje się wydanej wcześniej decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, badanie lekarskie, badanie psychologiczne. W niniejszej sprawie J. P. decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] został skierowany na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na podstawie art. 114 ust. 1 lit. b cytowanej ustawy po uwzględnieniu wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia 26 września 2005 roku, w związku z przekroczeniem 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W myśl bowiem art. 114 ust. 1 punkt 1b kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty, na wniosek komendanta wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust.1 tj. za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tym przypadku wielokrotne naruszenia przepisów ruchu drogowego skutkują utratą kwalifikacji i co za tym idzie taka osoba powinna być poddana ich kontrolnemu sprawdzeniu. Wskazana wyżej konstrukcja artykułu 140 ust. 1 pkt 4 lit. a będącego podstawą prawną rozstrzygnięć organów administracji w przedmiotowej sprawie, uzasadnia więc cofnięcię uprawnień do kierowania pojazdem silnikowym tylko w sytuacji, gdy osoba skierowana decyzją starosty na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji - nie poddała się sprawdzeniu kwalifikacji. Decyzja wydana na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a, jest więc konsekwencją niepoddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, na które osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem silnikowym została skierowana decyzją starosty. Organ I instancji przyjął, iż wydana przez niego decyzja z dnia [...] kierująca skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b została skarżącemu doręczona w trybie art. 44 k.p.a. Przepis ten normuje instytucję tzw. doręczenia zastępczego, którego zastosowanie możliwe jest w odniesieniu do pism, których adresatem jest osoba fizyczna jak i pism zaadresowanych do osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej. Przesłanką zastosowania doręczenia zastępczego jest niemożność doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a., wynikająca z okoliczności niezawinionych przez organ administracji. Przepis ten stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i art. 43 pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub urzędzie gminy (art. 44 § 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1,a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art.44 § 4). Doręczenie unormowane w tym przepisie zakłada więc możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia pisma stronie, tzn. dopuszcza powstanie skutku doręczenia pisma wtedy, gdy faktycznie pismo to do adresata nie dotarło. By doręczenie pisma adresatowi w omawianym trybie mogło być uznane za prawnie skuteczne muszą być bezwzględnie spełnione przesłanki określone w art. 44 k.p.a. Skuteczne zawiadomienie o złożeniu w placówce pocztowej pisma przesłanego za pośrednictwem poczty (awizo) następuje przez umieszczenie odpowiedniego zawiadomienia w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe doręczyciel pocztowy ma obowiązek umieścić zawiadomienie w jednym z miejsc wskazanych w art. 44 k.p.a. Ponieważ wzmiankowany przepis przewiduje możliwość przyjęcia fikcji doręczenia pisma, co może mieć doniosłe skutki dla strony postępowania administracyjnego, nie może budzić wątpliwości, że doręczyciel dochował wymogu dotyczącego sposobu zawiadomienia adresata o złożeniu przesyłki na określony czas w placówce pocztowej. Zatem o fakcie tym musi być dokonana stosowna adnotacja doręczyciela na dowodzie doręczenia przesyłki. Samo umieszczenie na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma stempla, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki nie może być dla organu wysyłającego pismo wystarczające do przyjęcia , że spełnione zostały przesłanki doręczenia pisma w trybie art. 44 k.p.a. Musi być wyraźnie zaznaczone, że doręczyciel powiadomił adresata o przesyłce w sposób wskazany w cyt. art. 44 k.p.a. Takie stanowisko zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku sygn. akt I OSK 528/05 (niepublikowany). Odnosząc powyższe rozważania prawne do stanu faktycznego sprawy, należy stwierdzić, że przesłanki wynikające z art. 44 k.p.a. nie zostały spełnione, brak jest bowiem adnotacji doręczyciela o miejscu (sposobie) powiadomienia adresata o złożeniu przesyłki w postaci - zawiadomienia organu I instancji z dnia 4 października 2005r. o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jak i decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...]kierującej J.P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w trybie art. 114 ust. 1 punkt 1 lit. b – na określony czas w placówce pocztowej. Jak wyżej wskazano, aby doręczenie w trybie art. 44 k.p.a. można było uznać za skuteczne koniecznym jego elementem jest adnotacja na dowodzie doręczenia o miejscu, w którym pozostawiona została przesyłka, dokonana przez doręczyciela. W niniejszej sprawie, jak wynika z kserokopii załączonych do akt dowodów potwierdzenia odbioru korespondencji żadne ze wskazanych doręczeń nie zostało prawidłowo dokonane. Na zwrotnych potwierdzeniach odbioru (ani na kopertach zawierających korespondencję) w ogóle nie ma adnotacji o miejscu pozostawienia przesyłek dla J. P.. Podnieść należy, że ścisłe przestrzeganie wymagań formalnych związanych z doręczaniem korespondencji należy do obowiązków organu administracji, ponieważ od skuteczności doręczenia zależą w wielu przypadkach uprawnienia procesowe lub materialnoprawne stron i innych uczestników postępowania, jak również od daty doręczenia określonych pism ciążyć na nich będą obowiązki, zaniechanie wykonania których, może pociągać za sobą zastosowanie określonych sankcji lub spowodować negatywne skutki prawne, jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Dopiero prawidłowe doręczenie decyzji i umożliwienie adresatowi zapoznania się z jej treścią kończy proces decyzyjny i załatwia sprawę w rozumieniu art. 104 k.p.a. Decyzja sporządzona zgodnie z wymogami art. 107 k.p.a., ale nie doręczona stronie nie wywiera skutków prawnych i tym samym nie wywołuje skutku związania jej treścią strony, jak również organu wydającego. Zatem decyzja Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kierująca J.P. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji wobec braku skutecznego jej doręczenia adresatowi nie mogła wywierać żadnych skutków dla skarżącego, ani nie mogła wiązać swoją treścią organu I i II instancji, które wydały w oparciu o powyższą decyzję, kolejne decyzje. W tym miejscu należy również wskazać, iż z takich samych powodów (naruszenia art. 44 k.p.a.) należy uznać za wadliwe doręczenie zawiadomienia z dnia 16 stycznia 2006r., w sprawie wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami. W tej sytuacji przyjęcie przez organy administracji do obrotu prawnego decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...](de facto niedoręczonej) spowodowało w konsekwencji naruszenie prawa materialnego art. 140 ust. 1 pkt 4 lit.a, mającego wpływ na wynik sprawy. Brak doręczenia przedmiotowej decyzji obala bowiem twierdzenie organów administracji , że spełnione zostały przesłanki cytowanego artykułu, bowiem J. P. nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, na które został skierowany decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], co upoważniałoby organy orzekające w sprawie do cofnięcia J. P. uprawnień do kierowania pojazdem. Brak doręczenia decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oznacza bowiem w istocie brak takiego skierowania. Sąd nie uwzględnił wniosku pełnomocnika organu o umorzenie postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na wydanie w dniu 26 lipca 2006r. przez Prezydenta Miasta Ł. decyzji w przedmiocie przywrócenia J. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi. Należy bowiem podnieść, iż Sąd przy ocenie legalności zaskarżonych do niego decyzji i aktów uwzględnia stan faktyczny i prawny sprawy obowiązujący w dacie wydania zaskarżonych decyzji. Fakt, iż skarżący ostatecznie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, a w konsekwencji odzyskał cofnięte uprawnienie do kierowania pojazdem, nie czyni bezprzedmiotowym postępowania przed sądem, zmierzającego do skontrolowania prawidłowości procedury administracyjnej jak i właściwego zastosowania przepisów prawa materialnego przez organy orzekające w sprawie i wydające decyzje o określonej treści, szczególnie, gdy decyzje są dla strony niekorzystne i powodują daleko idące konsekwencji w sferze uprawnień skarżącego. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] nr [...]. Na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do treści art. 200 cytowanej ustawy.