III SA/Łd 314/09

Dnia 24 lipca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi –Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. T. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia zezwoleń na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta Ł. stwierdził wygaśnięcie z dniem 31 stycznia 2009r. zezwoleń nr I[...] i nr [...] wydanych przez Prezydenta Miasta Ł. w dniu [...]r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych o zawartości powyżej 4,5% do 18% alkoholu i o zawartości powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w barze bistro przy ul. A. 4 dla A. T. - PPHU "B". Od wymienionej decyzji odwołanie złożył A. T. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu administracji I instancji. Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł A. T. W skardze zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, iż sprzedaż napojów alkoholowych stanowi dla niego znaczną część całego jego dochodu. Pozbawienie go dochodu ze sprzedaży alkoholu stanowiłoby dla niego niepowetowaną stratę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżącego zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast § 3 wymienionego przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z cytowanego przepisu wynika, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić tylko na wniosek strony skarżącej, w którym uprawdopodobnione zostanie istnienie przesłanek wymienionych w przywołanym przepisie. Sąd jest uprawniony do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo: 1) wyrządzenia znacznej szkody lub 2) spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy zaznaczyć, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania. Wykonanie aktu administracyjnego oznacza natomiast spowodowanie lub sprowadzenie takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Wykonanie aktu dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy lub zakazy określonego zachowania, aktów na podstawie których podmiot uzyskuje uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany a drugi wyłącznie uprawniony. Jeżeli chodzi o akty o charakterze deklaratoryjnym to mają one niejednolity charakter. Niektóre z nich(np. decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu) stwierdzają tylko istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego i nie wymagają wykonania. Inne z kolei mogą i powinny być wykonywane. Przykładowo dopuszczalne jest wstrzymanie wykonania decyzji o stwierdzeniu nieważności innej decyzji ostatecznej (art.158 § 1 kpa) czy decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji (art.162 § 1 kpa) gdyż oznaczają one zaprzestanie realizacji uprawnień lub obowiązków wynikających z decyzji pozbawionej w tym trybie bytu prawnego. Reasumując wstrzymanie wykonania aktów może dotyczyć tylko takich aktów, które kwalifikują się do dobrowolnego lub przymusowego wykonania. Poglądy takie zostały wyrażone w Komentarzu do prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi pod redakcją Tadeusza Wosia (wyd. LexisNexis, Warszawa 2005r. str.295 – 296). Dla oceny zasadności wniosku skarżącego istotne znaczenie ma wyjaśnienie charakteru prawnego zaskarżonej decyzji. Należy zaznaczyć, iż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji wydane zostały na podstawie art.18 ust.12 pkt.5 w z związku z art.111 ust.7 ustawy z 26 października 1982r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. nr 70 z 2007r. poz.473 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art.18 ust.12 pkt.5 wymienionej ustawy, zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych wygasa w przypadku niedokonania opłaty w wysokości określonej w art.111 ust.2 i 5 w terminach, o których mowa w art.111 ust.7. W myśl zaś art.111 ust.7 cytowanej ustawy, opłatę za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego. Analiza wymienionych przepisów wskazuje, iż niedokonanie opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych w trzech równych ratach(do 31 stycznia, 31 maja i 30 września danego roku kalendarzowego) powoduje wygaśnięcie takiego zezwolenia. Wygaśnięcie to następuje z upływem terminu do uiszczenia opłaty a dokładnie w dniu w którym upłynął ten termin. Przepisy ustawy z 26 października 1982r. przewidują zatem określony skutek nieuiszczenia opłaty przez podmiot posiadający zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych. W rozpoznawanej sprawie okolicznością niesporną jest, iż skarżący nie uiścił należnej opłaty w terminie do dnia 31 stycznia 2009r. Zaskarżona decyzja stwierdza jedynie skutek nieuiszczenia opłaty (tzn. wygaśnięcie zezwolenia) oraz datę powstania tego skutku (tzn. ostatni dzień terminu do uiszczenia opłaty – 31 stycznia 2009r.). Ma ona zatem charakter deklaratoryjny gdyż potwierdza fakt wygaśnięcia zezwolenia z mocy prawa tj. ustawy z 26 października 1982r. Jest to zatem decyzja potwierdzająca istnienie pewnego stanu faktycznego i prawnego czyli tego co przewiduje ustawa. Skoro zaskarżona decyzja ma charakter deklaratoryjny gdyż potwierdza skutek nieuiszczenia przez skarżącego należnej opłaty w wymaganym terminie, to nie wymaga ona wykonania. W przekonaniu sądu nie można wstrzymywać wykonania takiej decyzji gdyż oznaczałoby to uchylenie, wynikającego z ustawy, skutku prawnego nieuiszczenia należnej opłaty w terminie. Zaskarżona decyzja powtarza jedynie to co przewiduje ustawa i wstrzymanie jej wykonania niwelowałoby skutki prawne przepisów ustawowych. Wstrzymanie wykonania takiej decyzji oznaczałoby to, iż skarżący nadal mógłby sprzedawać napoje alkoholowe mimo, że wydane zezwolenie na taką sprzedaż, w świetle ustawy, już wygasło z dniem 31 stycznia 2009r. Można zatem uznać, iż zaskarżona decyzja, jako mająca charakter deklaratoryjny, nie podlega wykonaniu. Mając to na uwadze, na podstawie art.61 § 3 i 5 ustawy z 30 sierpnia 2002r., sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.