III SA/Łd 318/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. U. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi Z. U. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności zasądzonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia [...], sygn. akt [...] p o s t a n a w i a : pozostawić wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. a.ł. W dniu 16 marca 2015r. (data wpływu skargi do organu) Z. U. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności zasądzonej wyrokiem Sądu Wojewódzkiego z dnia [...], sygn. akt [...]. W skardze skarżący zawarł wniosek o zwolnienie od obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Zarządzeniem z dnia 30 marca 2015r. Przewodniczący Wydziału III WSA w Łodzi wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez wypełnienie urzędowego formularza (PPF) i zwrócenie go do sądu w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Powyższe wezwanie, wraz z urzędowym formularzem wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) i pouczeniem o skutkach jego niewykonania zostało doręczone skarżącemu w dniu 17 kwietnia 2015r. (k nr 12 akt sądowych). W zakreślonym terminie, jak i do dnia wydania zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania skarżący nie dopełnił powyższego wymogu, w związku z powyższym zarządzeniem z dnia 8 maja 2015r. Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Odpis powyższego zarządzenia wraz z uzasadnieniem i pouczeniem został doręczony skarżącemu w dniu 18 maja 2015r. W dniu 25 maja 2015r. skarżący wniósł sprzeciw od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 8 maja 2015r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Do sprzeciwu skarżący również nie załączył urzędowego formularza (PPF). Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Instytucja prawa pomocy jest wyjątkiem od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania przez stronę i ma zastosowanie w szczególnie uzasadnionych wypadkach. Zgodnie treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.)- dalej p.p.s.a., w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie do treści art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem zastosowania sankcji określonej w art. 257 p.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z treści powołanego przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008r., sygn. akt I OPS 1/08 (ONSAiWSA 2008r. z. 5, poz. 74), wskazał, że niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach niniejszej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. W niniejszej sprawie nie ulega wątpliwości, że skarżący został wezwany do wypełnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, w terminie 7 dniu, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie ulega też wątpliwości, że pomimo precyzyjnego wezwania sądu z wraz z drukiem urzędowego formularza PPF skarżący nie uzupełnił braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tej sytuacji, mając na uwadze okoliczności, jakie wystąpiły w niniejszej sprawie, wobec dyspozycji art. 257 p.p.s.a., sąd nie ma innej możliwości, jak tylko pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Podnieść należy, że postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 252 § 2 w zw. z art. 257 p.p.s.a. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. a.ł.