III SA/Łd 325/04

Dnia 28 stycznia 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Asesor WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant asystent sędziego Paweł Pijewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2005 r. sprawy ze skargi J.D. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda [...] odmówił J.D. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] nakazującej wstrzymanie działalności związanej z wydobywaniem kruszywa na działkach nr 115 i116 położonych w miejscowości J., gmina G. oraz dokonanie właściwego zabezpieczenia terenu poeksploatacyjnego, a także przeprowadzenie rekultywacji obszaru wyrobiska. W uzasadnieniu postanowienia wojewoda wskazał, iż decyzja organu I instancji została doręczona J.D. w dniu 7 października 2003 roku. Termin do wniesienia odwołania od wskazanej decyzji upłynął więc w dniu 21 października 2003 roku. W złożonym dnia 11 grudnia 2003 roku wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] wnioskodawca nie podał przyczyn uniemożliwiających złożenie odwołania w terminie. Organ odwoławczy za nieprzekonywującą uznał argumentacje wnioskodawcy oparta na twierdzeniu, iż na skutek jednoczesnego doręczenia, w jednej kopercie decyzji z dnia [...] oraz postanowienia Starosty [...] z dnia [...] o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty eksploatacyjnej za wydobywanie kopalin bez koncesji zawierającego błędne pouczenie o przysługującym prawie do złożenia zażalenia do organu II instancji, wniesione przez skarżącego w ustawowym terminie 7 dni zażalenia na to postanowienie dotyczyło obu doręczonych w dniu 7 października 2003 roku aktów administracyjnych. Zdaniem organu odwoławczego niewniesienie w ustawowym terminie przez J.D. odwołania od decyzji z [...] spowodowane było jedynie brakiem należytej uwagi poświeconej załatwieniu własnych spraw i roztargnieniem wnioskodawcy, które nie może usprawiedliwiać niedochowania ustawowego terminu do wniesienia odwołania. W złożonej w dniu 25 lutego 2004 roku skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] J.D. powtórzył , iż decyzję z dnia [...] oraz zawierające błędne pouczenie o przysługującym środku odwoławczym postanowienie z dnia [...] otrzymał w jednej kopercie, ponadto obydwa pisma opatrzone są tym samym numerem identyfikacyjnym wobec tego składając zażalenie skarżący odwoływał się zarówno od postanowienia jak i decyzji Starosty [...]. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Z niekwestionowanego przez strony stanu faktycznego w sprawie wynika, iż w dniu 7 października 2003 roku skarżącemu doręczona została decyzja Starosty [...] z dnia [...]. Powyższa decyzja stała się decyzją ostateczną wobec jej niezaskarżenia przez J.D. w terminie czternastu dni od jej doręczenia. Wnioskiem z dnia 11 grudnia 2003 roku skarżący zwrócił się o przywrócenie terminu do wniesienie odwołania od powyższej decyzji. Stosownie do treści art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. Nr 98 poz.1071 ), jeżeli zainteresowany nie dokonał w terminie czynności w postępowaniu administracyjnym bez swej winy, należy na jego prośbę termin ten przywrócić. W przepisie art. 58 § 1 i 2 kpa zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie. Należą do nich: uprawdopodobnienie przez stronę braku swojej winy w uchybieniu terminu, wniesienie przez stronę wniosku (prośby) o przywrócenie terminu, dochowanie terminu 7-dniowego (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu, liczonego od dnia ustania przeszkody oraz dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której termin ma zostać przywrócony. Jak z powyższego wynika jednym z warunków przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy osoby zainteresowanej w jego uchybieniu, przy czym jak wielokrotnie podnoszono w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pojęcie winy należy w tym wypadku ujmować w kategoriach obiektywnych tzn. wymagając od strony szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 października 1999 roku w sprawi o sygn. akt IV SA 1656/97 opubl. w systemie informacji prawniczej LEX pod nr 47891). Osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy czyli uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność w zachowaniu terminu. W ocenie sądu o dochowaniu przez skarżącego należytej staranności w rozstrzyganej sprawie nie może być mowy. Skarżący podnosi, iż decyzja z dnia [...] została mu doręczona wspólne – w jednej kopercie - z postanowieniem Starosty [...] z dnia [...] oraz że oba akty zaopatrzone były w identyczne numery identyfikacyjne i dlatego składając zażalenie na postanowienie miał na myśli oba skierowane do niego akty. Powyższe twierdzenie wskazuje, iż skarżący miał świadomość istnienia w obrocie prawnym dwóch oddzielnych aktów prawnych w postaci decyzji i postanowienia. J.D. sam dokonał wyboru aktu administracyjnego, który chciał kwestionować, a na obecnym etapie postępowania próbuje jedynie poprzez własną interpretację stanu faktycznego istniejącego w sprawie doprowadzić do wzruszenia ostatecznej decyzji z [...]. Prezentowana przez skarżącego teza nie znajduje także potwierdzenia w złożonym przez niego zażaleniu, które precyzyjnie z daty, numeru oraz nazwy wskazuje jako przedmiot zaskarżenia postanowienie Starosty [...]. Podnieść należy, iż doręczona skarżącemu w dniu 7 października 2003 roku decyzja Starosty [...] z [...] zawierała prawidłowe pouczenie o sposobie oraz terminie wniesienia odwołania, dlatego powoływane przez skarżącego argumenty dotyczące błędnego pouczenia zawartego w zaskarżonym zażaleniem postanowieniu należy uznać za niezwiązane z przedmiotem rozstrzyganej sprawy i z tego względu bez znaczenia dla oceny zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania w przedmiotowej sprawie. Podniesione przez skarżącego okoliczności odnoszące się do łącznego doręczenia skarżącemu decyzji oraz postanowienia opatrzonego identycznymi numerami, a także zawartego w postanowieniu błędnego pouczenia o przysługującym środku odwoławczym, nie mogą zostać zakwalifikowane jako obiektywnie istniejące przesłanki uniemożliwiające wniesienie odwołania w terminie, ani stanowić usprawiedliwienia braku elementarnej staranności skarżącego w zakresie dbałości o własne sprawy. Reasumując należy podkreślić, iż we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od decyzji skarżący nie przedstawił w zasadzie żadnych obiektywnych przyczyn uniemożliwiających mu podporządkowanie się pouczeniu zawartemu w decyzji i dlatego Wojewoda [...] postąpił prawidłowo odmawiając skarżącemu przywrócenia uchybionego terminu. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz.1270) oddalił skargę.