III SA/Łd 326/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.Z. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2012 r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. U.K. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł.z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za marzec 2012 r. w wysokości 51 745,00 zł. W skardze na powyższą decyzję A.Z. wniósł o wstrzymanie jej wykonania wskazując, że przedmiotem skargi jest jedna z czterech decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego. Na rozpoznanie przez organ drugiej instancji oczekują odwołania od decyzji w przedmiocie: podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r., podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za wrzesień – grudzień 2011 r. Przybliżona kwota zobowiązań podatkowych wraz z odsetkami określona w zaskarżonych decyzjach wynosi ponad 2 000 000 zł. Skarżący wyjaśnił, że jego działalność polega na prowadzeniu dwóch dzierżawionych stacji benzynowych. Do obsługi stacji zatrudnia 9 osób. Jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w Z. dokonał zabezpieczenia przyszłych należności na majątku skarżącego. Zajęty został rachunek bankowy. Skarżący nie posiada majątku, który mógłby spieniężyć i w ten sposób zaspokoić roszczenia. Wykonanie zaskarżonych decyzji wiązałoby się z nie tylko z likwidacją działalności, ale również likwidacją dorobku życia skarżącego i jego rodziny, pozbawieniem rodziny miejsca do zamieszkania i miejsca pracy nie tylko skarżącego, ale również 9 pracowników. Żona skarżącego, mimo że jest wspólnikiem spółki jawnej nie osiąga żadnych dochodów, a działalność jest likwidowana. Rodzina skarżącego składa się z pięciu osób. W zasadzie tylko działalność skarżącego przynosiła dochody, z których utrzymywał siebie, żonę i 3 córki (najmłodsza jest w I klasie liceum, średnia w klasie maturalnej, najstarsza studiuje w Warszawie). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż niebezpieczeństwo, o którym mowa w cytowanym przepisie, oznacza że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W szczególności będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne zaś do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przesłanki w postaci wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. należy wiązać z sytuacją, która może powstać, gdy zaskarżony do sądu akt administracyjny zostanie wykonany, a następnie na skutek uwzględnienia skargi akt ten zostanie wzruszony. Regulacja prawna wskazanego przepisu prowadzi również do wniosku, że wniesienie skargi nie pociąga za sobą skutku suspensywności i wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zależy od oceny sądu, czy istnieją przesłanki uzasadniające takie rozstrzygnięcie. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest zaś wykazanie przez stronę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zobowiązując stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakłada jednakże obowiązku ich udowodnienia, a jedynie uprawdopodobnienia. Uprawdopodobnienie zaistnienia tych przesłanek oznacza wykazanie, iż zachodzi duże prawdopodobieństwo – graniczące z pewnością – zmaterializowania się trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzenia znacznej szkody w następstwie wykonania zaskarżonego aktu. W ocenie sądu skarżący uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu wystąpienie okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawiona przez skarżącego argumentacja jest wystarczająca do uznania, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować utratę płynności finansowej, a w konsekwencji tego brak możliwości prowadzenia działalności gospodarczej i tym samym utratę możliwości dalszego zatrudniania pracowników oraz źródła dochodu nie tylko przez skarżącego i jego rodzinę, ale również przez jego pracowników. Wysokość zobowiązań określonych w zaskarżonych do sądu decyzjach jest znaczna. Tylko w niniejszej sprawie wynosi 51 745,00 zł. Wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby się zatem wiązać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, a także trudnych do odwrócenia skutków. Wobec powyższego sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w postanowieniu. U.K.