III SA/Łd 332/04
PostanowienieWSA w Łodzi2004-11-16
Skład orzekający: Irena Krzemieniewska, Janusz Nowacki, Czesława Nowak-Kolczyńska
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy cofnięcie skargi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed WSA jest dopuszczalne, jeśli nie zmierza do obejścia prawa i nie powoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności?Ratio decidendi
Sąd umorzył postępowanie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne. Zgodnie z art. 60 PPSA, cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że zmierza do obejścia prawa lub powoduje utrzymanie w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności. W niniejszej sprawie nie stwierdzono takich okoliczności.Stan faktyczny
Sprawa dotyczyła decyzji Wojewody utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. o wznowieniu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Skarżąca T. J. wniosła skargę do WSA, kwestionując sposób rozpatrzenia jej odwołania. Podczas rozprawy przed WSA skarżąca cofnęła skargę.Rozstrzygnięcie
Umorzono postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym.Pełny tekst orzeczenia
Dnia 16 listopada 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska /spr./, Sędziowie NSA Janusz Nowacki, WSA Czesława Nowak-Kolczyńska, Protokolant sekretarz sądowy Jarosław Szkudlarek, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2004 roku na rozprawie sprawy ze skargi T. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku przedemerytalnego p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym.
Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) i art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r., o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa (Dz. U. nr 154, poz. 1793) oraz art. 37 n ust. 2, art. 6 c ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. Nr 58, poz. 514 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania T. J. z dnia 8 grudnia 2003 r. od decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] w sprawie wznowienia prawa do zasiłku przedemerytalnego od dnia 13 listopada 2003 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu wyjaśniono, iż decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł., przyznał skarżącej T. J. prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 3 marca 2001 r. w kwocie 554, 30 zł tj. w wysokości 120 % zasiłku podstawowego.
W związku z podjęciem zatrudnienia Prezydent Miasta Ł., orzekł o wstrzymaniu wypłaty T. J. zasiłku przedemerytalnego od dnia 3 maja 2001 r., a następnie po ustaniu zatrudnienia decyzją z dnia [...] organ wznowił wypłatę T. J. zasiłku przedemerytalnego od dnia 13 listopada 2003 r. zgodnie z wnioskiem skarżącej.
Od powyższej decyzji T. J. złożyła odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, bądź uchylenie tej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu podniosła, iż w marcu 2001 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy nr 1 w Ł. i uzyskała prawo do zasiłku przedemerytalnego, bowiem spełniała warunki wymienione w przepisach. Następnie podjęła pracę i zawiesiła zasiłek przedemerytalny. W dniu 13 listopada 2003 r. poinformowała Powiatowy Urząd Pracy nr 1 w Ł., że już nie jest zatrudniona i otrzymała decyzję o wznowieniu prawa do zasiłku przedemerytalnego. Decyzję tę uważa za krzywdzącą, gdyż w swojej ocenie, spełnia warunki nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego, określone w art. 37 k ust. 1 pkt 3 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Podkreśliła, że w decyzji Prezydenta Miasta Ł., orzekającej o wznowieniu prawa do zasiłku przedemerytalnego brak jest jakiejkolwiek wzmianki o odmowie przyznania świadczenia przedemerytalnego.
Rozpatrując sprawę organ odwoławczy zważył co następuje:
Zgodnie z obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2001 r. brzmieniem przepisów art. 37 n ust. 2 ustawy z dnia o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, w związku z art. 11 ust. 2 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, prawo do zasiłku przedemerytalnego ulega zawieszeniu m. in. w przypadku podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli łączna kwota przychodów, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych, uzyskanych w danym miesiącu z tytułu zatrudnienia i innej pracy zarobkowej oraz otrzymywanego świadczenia przedemerytalnego byłaby wyższa od kwoty 200 % zasiłku, o którym mowa w art. 24 ust. 1.
W rozpatrywanej sprawie należało uznać za uzasadnione zawieszenie prawa do zasiłku przedemerytalnego w okresie od dnia 8 maja 2001 r. do dnia 12 listopada 2003 r. i podjęcie jego wypłaty od dnia w którym T. J. poinformowała Powiatowy Urząd Pracy nr 2 w Ł. o rozwiązaniu umowy o pracę.
Zgodnie z treścią przytoczonych powyżej przepisów art. 37 n ust. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, prawo do zasiłku przedemerytalnego nie ustało w dniu podjęcia przez T. J. pracy, lecz uległo jedynie zawieszeniu. Okoliczności, w których prawo do zasiłku przedemerytalnego ustaje określają przepisy art. 37 n ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Organ odwoławczy uznał, że nie mógł rozważać kwestii uprawnień T. J. do świadczenia przedemerytalnego, gdyż wykraczałoby to poza zakres orzeczenia decyzji organu I instancji i naruszałoby zasadę dwuinstancyjności.
Dlatego też w przedmiocie prawa do świadczenia przedemerytalnego organ I instancji winien wydać odrębną decyzję, po złożeniu przez T. J. stosownego wniosku.
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca T. J. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] oraz poprzedzającą ją decyzji organu I instancji podnosząc okoliczności wymienione w odwołaniu.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje twierdzenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca oświadczyła, iż cofa skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje :
Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270) skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
W niniejszej sprawie, uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne Wojewódzki Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 161 § 1 pkt. 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi umorzył postępowanie.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 20.07.2026. · Źródło