III SA/Łd 336/09

Dnia 5 sierpnia 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku A. M. o sprostowanie i uzupełnienie treści wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 maja 2010 roku sygn. akt III SA/Łd 336/09 w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu p o s t a n a w i a : 1. sprostować z urzędu oczywistą omyłkę na stronie 6 wiersz 3 uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 maja 2010 roku sygn. akt III SA/Łd 336/09 w ten sposób, że w miejsce słów "kiedy to wyrok WSA w Łodzi stał się prawomocny" wpisać słowa " po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Łodzi"; 2. w pozostałej części oddalić wniosek o sprostowanie treści uzasadnienia wyroku; 3. oddalić wniosek o uzupełnienie treści uzasadnienia wyroku. D.T. Wyrokiem z dnia 19 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]roku w przedmiocie oddalenia zarzutu. W dniu 28 czerwca 2010 r. doręczono skarżącemu odpis wyroku wraz z uzasadnieniem (zwrotne potwierdzenie odbioru). W dniu 7 lipca 2010 r. do Sądu wpłynął wniosek A. M. o sprostowanie i uzupełnienie treści wyroku z dnia 19 maja 2010 r. Skarżący wskazał, że w treści uzasadnienia na str. 2 zdanie trzecie jest: " W wyniku rozpoznania skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 24 października 2006 r. sygn. akt I SA/Łd 911/06 ją oddalił", natomiast w ocenie skarżącego powinno być: " ...oddalił skargę, wobec uchybienia terminu do wniesienia odwołania". Skarżący wskazał również, że na stronie 6 uzasadnienia wpisano, że " związała strony dopiero od dnia 12 grudnia 2005 r., kiedy to wyrok WSA w Łodzi stał się prawomocny, co skutkuje koniecznością uznania jej za nieważną od samego początku oraz usunięcia z obrotu prawnego". W ocenie A. M. w dniu [...] r. nie miało miejsce uprawomocnienie się wyroku w sprawie zabezpieczenia ani innej sprawie. Skarżący zaznaczył także, że na stronie 9 uzasadnienia wskazano, że "Kwestia zobowiązania podatkowego jest zatem niewątpliwie przedmiotem rozpatrzenia w odrębnych postępowaniach – podatkowym i sądowym". Wyjaśnił, że nigdy nie podnosił sprawy przedawnienia zobowiązania podatkowego w postępowaniu zabezpieczającym i oczekuje wyjaśnienia jaki to ma związek z art. 34 ust. 1a u.p.e.a. Podniósł także, że na stronie 10 uzasadnienia znajduje się zdanie: "W skardze skarżący podniósł również, że organy egzekucyjne umyślnie spowodowały przerwanie zbliżającego się terminu przedawnienia ciążącej na nim należności". W związku z powyższym wniósł o wskazanie jakiegokolwiek prawomocnego rozstrzygnięcia w tym zakresie. W dalszej części uzasadnienia skarżący wniósł o uzupełnienie treści uzasadnienia wyroku wskazując, że: 1. w prezentacji stanu faktycznego powielono jedynie stanowisko DIS, które stoi w kolizji z prawomocnym orzecznictwem wiążącym zarówno strony jak i Sąd. W ocenie skarżącego Sąd nie odniósł się do kwestii daty wszczęcia i prowadzenia poszczególnych czynności postępowania zabezpieczającego, podkreślił, że wyroki I SA/Łd 911/06, wyrok WSA w Warszawie III SA/Wa 632/08, III SA/Wa 633/08 oraz postanowienie Ministra Finansów z dnia 16 lutego 2009 r. jednoznacznie określają datę dostarczenia dokumentów zabezpieczających na dzień 12 grudnia 2005 r., co stoi w sprzeczności z rozstrzygnięciem; 2. skarżący domaga się również szczegółowego wyjaśnienia toku rozumowania składu orzekającego i wskazuje, że Sąd nie odniósł się do rażącego niespełnienia wymogu z art. 107 § 1 3 przez Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. poprzez brak wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa; 3. skarżący zarzucił także pominięcie w wyroku art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuznanie za niedopuszczalne oddalenie skargi wobec naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez uznanie za dopuszczalne złożenie zarzutu z uchybieniem terminu przez skarżących oraz niezastosowania przez organy podatkowe przepisu art. 33 pkt 3 u.p.e.a., wobec nieistnienia w dacie sporządzenia i wykonania zabezpieczenia w obrocie prawnym decyzji zabezpieczającej; 4. skarżący wniósł również o podanie powodów nieodniesienia się przez Sąd do argumentacji oraz dowodów przedstawionych w piśmie procesowym z dnia 14 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Przedmiotem sprostowania wyroku mogą być zatem niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki, przy czym nieprawidłowości te muszą mieć charakter oczywisty. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie podlega również sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2010 r., sygn. akt I OZ 490/10 Baza orzeczeń CBOIS). Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że wniosek A. M. o sprostowanie treści uzasadnienia na stronie 6 okazał się zasadny. Wpisanie słów "kiedy to wyrok WSA w Łodzi stał się prawomocny" stanowiło oczywistą omyłkę pisarską i podlega sprostowaniu. Natomiast w pozostałym zakresie przedmiotowy wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Żądane zmiany treści nie stanowią w ocenie Sądu oczywistych omyłek pisarskich, bowiem stanowią polemikę skarżącego z treścią uzasadnienia. W ocenie Sądu trudno tu mówić o nieprawidłowościach oczywistych i niebudzących wątpliwości. W związku z powyższym na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak punkcie 1 i 2 postanowienia. Wskazać również należy, że zgodnie z art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona może w terminie 14 dni od doręczenia wyroku z urzędu, a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Odnosząc się do wymienionego przepisu, po pierwsze zaznaczyć należy, że wniosek skarżącego z dnia 7 lipca 2010 r. został złożony w terminie, bowiem odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono w dniu 28 czerwca 2010 r. Po drugie, przyjąć należy, iż wykładnia językowa oraz systemowa wewnętrzna art. 157 § 1 p.p.s.a. nakazuje odnosić wniosek o uzupełnienie wyroku wyłącznie do jego sentencji, a nie uzasadnienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2005 r., II OZ 608/05, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2007 r. I OZ 431/07 niepubl.). Podkreślić należy, że strona może żądać uzupełnienia wyroku co do rozstrzygnięcia w przedmiocie wniesionej skargi lub dodatkowych orzeczeń, które powinny się znaleźć w wyroku, a których sąd nie zamieścił. Biorąc pod uwagę fakt, że sąd nie jest związany granicami skargi pierwszy przypadek będzie miał miejsce w sytuacji, kiedy sąd nie wydał rozstrzygnięcia w stosunku do wszystkich aktów lub czynności objętych zakresem skargi, nawet jeżeli skarga na ten akt lub czynność była bezzasadna. Natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, jeżeli sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze, np. żądania (na podstawie art. 135 p.p.s.a.) uchylenia wszystkich aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Natomiast w drugim przypadku uzasadniającym wniosek o uzupełnienie wyroku chodzi o dodatkowe rozstrzygnięcie, takie jak rozstrzygnięcie w sprawie określenia, czy i w jakim zakresie zaskarżony akt lub czynność nie mogą być wykonane (art. 152 p.p.s.a) lub rozstrzygnięcie o kosztach, jeżeli strona wystąpiła o zwrot kosztów (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Jan Paweł Tarno, LexisNexis Warszawa 2006 r. str. 343). W przypadku zarzutów podniesionych we wniosku A. M. z dnia 7 lipca 2010 r. wskazać należy, że odnoszą się one tylko i wyłącznie do treści uzasadnienia wyroku. Nie można wnioskować o uzupełnienie treści uzasadnienia rozstrzygnięcia. Stwierdzić bowiem należy, że przepis art. 157 p.p.s.a. dotyczy jedynie sentencji orzeczenia sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2008 r. sygn. akt I OSK 511/08 Lex nr 493733, postanowienie z dnia 10 marca 2008 r. sygn. akt II OZ 1361/07 Lex nr 348205). Skarżący zasadność wniosku o uzupełnienie wyroku upatruje w tym, że Sąd nie odniósł się do wszystkich zarzutów skargi oraz niewłaściwie ustalił stan faktyczny sprawy. Tego rodzaju wniosek wykracza poza instytucję uzupełnienia wyroku i zmierza w istocie do zakwestionowania treści jego uzasadnienia, co skarżący może podnosić w ramach środka zaskarżenia przysługującego od wyroku, a nie w trybie rektyfikacji orzeczenia. Na marginesie, odnosząc się do zarzutu skarżącego polegającego na nieodniesieniu się do pisma procesowego z dnia 14 maja 2010 r. należy wskazać, że Sąd orzeka na podstawie akt sprawy i sam w tym zakresie prowadzi postępowanie. Skarżący miał możliwość wypowiedzenia się na rozprawie w dniu 13 maja 2010 r. W sprawie natomiast nie pojawiły się żadne nowe okoliczności czy też dowody, więc nie zaistniała konieczność otworzenia zamkniętej rozprawy. Z tych względów na podstawie art. 157 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd orzekł jak w punkcie 2 postanowienia. D.T.