III SA/Łd 339/12

Dnia 21 czerwca 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.) Sędzia NSA Teresa Rutkowska Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 roku sprawy ze skargi S. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów dotyczących transportu drogowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz ustaleniami protokołu kontroli z dnia [...] r. nałożył karę pieniężną w wysokości 15000 złotych na S. B. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, brak aktualnych badań psychologicznych lub lekarskich oraz umieszczenie i używanie w pojeździe taksometru oraz umieszczenie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Ustaleń tych organ I instancji dokonał podczas kontroli drogowej pojazdu marki Ford o numerze rejestracyjnym [...], przeprowadzonej w dniu [...] r. w W. w Porcie Lotniczym O. W odwołaniu S. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. W ocenie strony zaskarżone rozstrzygnięcie zostało oparte na dowolnej ocenie materiału dowodowego oraz naruszono przepisy postępowania administracyjnego. Skarżący wskazał, że nie posiadał licencji na wykonywanie przewozu okazjonalnego, ponieważ wykonuje działalność jeżdżąc taksówką bagażową i nie mają do takiego przewozu zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym. Mając powyższe na uwadze skarżący wskazał, iż nie było podstaw do przyjęcia, że wykonuje przewóz okazjonalny, a tym bardziej, że wykonuje go z naruszeniem art. 18 ust. 5 lit a) i c) ustawy o transporcie drogowym. Skontrolowany pojazd był taksówką bagażową, posiadał stosowne oznaczenie oraz wyposażenie typowe dla taksówki bagażowej, co wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Zdaniem strony zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 kpa oraz przy błędnym zastosowaniu art. 5 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 i 4 w zw. z Ip. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Ponadto strona do pisma z dnia 3 stycznia 2011 r. dołączyła orzeczenia stwierdzające brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, a tym samym nie było podstaw do nałożenia kary w kwocie 500 zł. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1, art. 18 ust. 5 lit. a) i c), art. 39a, art. 39j, art. 39 k, art. 391, art. 87 ust. 1 pkt 1, art. 92 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołując się na treść art. 5 ust. 1, art. 8 , art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz 92 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym wskazał, że w trakcie kontroli stwierdzono, że strona wykonywała przewóz osób. Pasażer rozliczył się za odbyty kurs z kierowcą. Powyższe potwierdza notatka służbowa. Kierujący nie okazał podczas kontroli wypisu z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Organ I instancji ustalił w toku postępowania, iż strona nie posiada uprawnienia do wykonywania transportu drogowego osób, o czym świadczy pismo z Urzędu Miasta S. z dnia [...] r. Główny Inspektor Transportu Drogowego podzielił argumentację organu I instancji w zakresie zasadności nałożenia kary pieniężnej w wysokości 500 złotych za nieokazanie aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego stwierdzających brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: umieszczania i używania w pojeździe taksometru, umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Natomiast podczas kontroli stwierdzono, że w pojeździe zostało zamontowane urządzenie pomiarowe marki ALWI o nr fabrycznym [...], które jest zintegrowane z kasą fiskalną, co umożliwia automatyczne naliczenie kwoty za przejazd. Powyższe potwierdza dokumentacja fotograficzna. Stwierdzono również, że na dachu pojazdu zostało zamontowane urządzenie techniczne, na którym umieszczono napisy: "WAWA TAXI" oraz numer telefonu 19644. W ocenie organu odwoławczego zatrzymanym pojazdem wykonywany był zarobkowy przewóz osób, zatem organ I instancji prawidłowo określił charakter wykonywanego przewozu jako okazjonalny przewóz osób. Świadczą o tym m.in. wykonany wydruk z zamontowanej w pojeździe kasy fiskalnej, notatka służbowa znajdująca się w aktach sprawy, z której wynika, iż pojazd marki Ford o nr rej. [...] przywiózł dwóch pasażerów, protokół kontroli z dnia [...] r., protokoły przesłuchania świadków kontrolujących inspektorów transportu drogowego. Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji strony, że kierowca nie posiadał licencji na wykonywanie przewozu okazjonalnego, ponieważ wykonuje działalność jeżdżąc taksówką bagażową i nie mają do takiego przewozu zastosowania przepisy ustawy o transporcie drogowym. Z w/w materiału dowodowego bezspornie wynika, iż pojazdem marki Ford o nr rej. [...] przewożono dwóch pasażerów, którzy uiścili opłatę za przewóz oraz posiadali niewielkie osobiste teczki. Inspektor Transportu Drogowego wyjaśnił także, że w ustawie Prawo o ruchu drogowym wyraźnie rozróżniono oraz zdefiniowano taksówkę osobową oraz taksówkę bagażową. Przewóz rzeczy pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej nie przekraczającej 3,5 t został wyłączony z zakresu jej stosowania. Działalność taksówek bagażowych, o ile wykonywana jest pojazdami o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5t nie jest objęta reglamentacją ustawy o transporcie drogowym i co za tym idzie nie podlega ona kontroli przez Inspekcję Transportu Drogowego. W ocenie organu w przedmiotowym stanie faktycznym bezspornym jest, że przewożono w chwili kontroli zarobkowo osoby, które uiściły opłatę i wobec powyższego przewóz ten podlega ustawie o transporcie drogowym. Organ I instancji słusznie zważył, iż oprócz banneru z napisem TAXI na pojeździe nie znajdowały się żadne inne oznaczenie charakterystyczne dla taksówki osobowej np. herb miasta, szachownica. Analiza materiału dowodowego pozwala na stwierdzenie, iż w przedmiotowym przypadku wykonywany przewóz należało zakwalifikować jako okazjonalny przewóz osób i co za tym idzie zastosować przepisy odnoszące się do tego rodzaju przewozu, w tym przepis art. 18 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego kierowca powinien legitymować się licencją na wykonywanie transportu drogowego osób. Strona nie posiadała wymaganej licencji, co potwierdza pismo z Urzędu Miasta S. z dnia [...] r. Wobec powyższego organ I instancji słusznie nałożył na stronę karę pieniężną na podstawie Ip. 1.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek. W skardze z dnia 2 stycznia 2012 r. S. B. zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 4 ust. 11 ustawy o transporcie drogowym przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji poprzez przyjęcie na podstawie posiadanego materiału dowodowego, że skarżący wykonywał okazjonalny przewóz osób podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego materiału, a skarżący wykonywał transport drogowy taksówką. Strona zarzuciła również naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, skutkujący niewłaściwą oceną charakteru przewozu wykonywanego przez stronę w chwili kontroli. S. B. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie skarżącego zatrzymany do kontroli pojazd spełniał definicję taksówki określoną w art. 2 pkt 43 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Skarżący oznaczywszy swój pojazd w sposób charakterystyczny dla taksówki przedsięwziął kroki w celu wykonywania w sposób zorganizowany i ciągły swojej działalności, natomiast okoliczność, że w pojeździe podczas kontroli nie znajdował się typowy bagaż, nie może stanowić, że przedsiębiorca nie wykonuje działalności gospodarczej taksówką bagażową. Żaden przepis prawa nie nakazuje stanowczego rozróżnienia taksówki osobowej od bagażowej. Oznacza to, że przedsiębiorca prowadzący działalność taksówką bagażową nie jest zobowiązany wyłącznie do prowadzenia działalności w postaci przewozu bagażu, lecz może wykonywać usługi taksówki osobowej, pod warunkiem, iż jego pojazd spełnia wymogi konstrukcyjne w postaci odpowiedniej ilości miejsc dla pasażerów. W ocenie strony materiał dowodowy pozwala stwierdzić, że skarżący wykonuje transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, a organy błędnie zakwalifikowały wykonywanie okazjonalnego zarobkowego przewozu osób. Skoro skarżący nie spełniał wymogu określonego w art. 6 ustawy o transporcie drogowym, a przewoził pasażerów to powinno mu się wymierzyć karę za świadczenie usług przewozu osób taksówką bez wymaganej licencji. W odpowiedzi na skargę z dnia 3 lutego 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w uzasadnieniu decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. nr 270 t.j.) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek Wojewódzki Sąd Administracyjny nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania administracyjnego w sposób wpływający na wynik sprawy, co w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi mogłoby stanowić przesłankę do jej uchylenia. Przedmiotem rozpoznania Sądu była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. oraz poprzedzająca ją decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] r. w przedmiocie nałożenia na S. B. kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek, brak aktualnych badań psychologicznych lub lekarskich, umieszczenie i używanie w pojeździe taksometru oraz umieszczenie na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Jeżeli chodzi o pierwsze naruszenie to podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. nr 125 z 2007 r. poz. 874 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 wymienionej ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Według art. 87 § 1 tej ustawy, podczas przejazdu, wykonywania w ramach transportu drogowego, kierowca pojazdu samochodowego jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypis z licencji. W trakcie kontroli drogowej w dniu [...] r. przeprowadzonej w okolicy Portu Lotniczego "O." w W. stwierdzono, że skarżący wykonywał samochodem marki Ford o numerze rejestracyjnym [...] przewóz osób (k. 15-18 akt administracyjnych). Z zebranego materiału dowodowego wynika, że pasażerowie rozliczyli się za odbyty kurs z kierowcą, a S. B. nie posiadał w momencie kontroli licencji uprawniającej do wykonywania przewozu drogowego osób. W myśl art. 92 ust. 1 i ust. 2 ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej, a suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 15000 złotych. Organ I instancji ustalił, że strona nie posiada uprawnienia do wykonywania transportu drogowego (k. 32 akt administracyjnych). W ocenie Sądu organy inspekcji transportu drogowego zasadnie nałożyły karę pieniężną za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W zakresie drugiego naruszenia polegającego na braku aktualnych badań psychologicznych i lekarskich to Sąd również przychylił się do opinii organów administracji, że w czasie kontroli kierowca nie okazał orzeczenia lekarskiego i psychologicznego stwierdzającego brak przeciwwskazań do pracy na stanowisku kierowcy, a zatem zasadnym było wymierzenie kary pieniężnej. Należy tu wskazać na treść art. 92 ust 1 pkt 2 i 8 ustawy transporcie drogowym, z których wynika, że kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem,, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, przepisów wspólnotowych dotyczących przewozów drogowych lub przepisów ustawy o czasie pracy kierowców podlega karze pieniężnej (...). Odnosząc się do kolejnych stwierdzonych naruszeń podkreślić należy, że konsekwencją zróżnicowania przewozów okazjonalnych i przewozów wykonywanych na podstawie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką było wprowadzenie w ustawie o transporcie drogowym art. 18 ust. 5 lit. a) - c), zgodnie z którym przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: a) umieszczania i używania w pojeździe taksometru, b) umieszczania na pojeździe oznaczeń z nazwą, adresem oraz telefonem przedsiębiorcy, a także c) umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Dokonując nowelizacji powołanych przepisów w lipcu 2005 r. ustawodawca kierował się potrzebą wyraźnego odróżnienia pojazdów nie będących taksówką od taksówek, a zarazem potrzebą stosownej ochrony działających na rynku licencjonowanych przewoźników taksówkowych, działających w oparciu o licencje wydane na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym; szło tu wyraźnie o ochronę przed nieuczciwą konkurencją ze strony podmiotów działających bez licencji taksówkarskiej i wykonujących przewozy osób w sposób okazjonalny na podstawie posiadanych ogólnych licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, wydanych na podstawie art. 5 ust. 1 cyt. ustawy. Na gruncie powołanych przepisów ustawy sposób oznaczania pojazdu, wskazany w art. 18 ust. 5 lit. b) i c) ustawy o transporcie drogowym, należą ewidentnie do cech charakterystycznych pojazdów służących do świadczenia usług przewozu osób w ramach licencji taksówkowej. W tej sytuacji inni przedsiębiorcy, którzy nie posiadają licencji taksówkowej, nie mogą - zgodnie z powołanym przepisem ustawy - wykonywać usług pojazdem, który swymi cechami ewidentnie przypomina, czy też sugeruje transport drogowy osób taksówką. Biorąc pod uwagę istotne różnice występujące w zakresie wymagań dotyczących przedsiębiorców prowadzących przedsiębiorstwa taksówkowe w porównaniu z innymi przewoźnikami, działającymi na podstawie ogólnych licencji lub stosownych zezwoleń, należy stwierdzić, iż konsument korzystający z przewozu nie może być wprowadzany w błąd i musi mieć pewność, że wchodząc do samochodu oznaczonego jako taksówka, korzysta z usług przedsiębiorcy, który ma stosowną licencję na transport drogowy osób taksówką. Odnosząc powyższe do wyników przeprowadzonej w dniu [...] r. kontroli drogowej wyjaśnić należy, że w pojeździe skarżącego zostało zamontowane urządzenie pomiarowe marki ALWI o nr fabrycznym [...], które jest zintegrowane z kasą fiskalną, co umożliwia automatyczne naliczenie kwoty za przejazd. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, wypełnia dyspozycję art. 18 ust. 5 lit. a, z którego wynika, że przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania w pojeździe taksometru. Wskazać również należy, że na dachu pojazdu zostało zamontowane urządzenie techniczne, na którym umieszczono napisy "WAWA TAXI" oraz numer telefonu 19644, co stanowiło naruszenie przepisu art. 18 ust. 5 lit. c ustawy o transporcie drogowym, statuującym zakaz umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Zdaniem składu orzekającego organy administracji prawidłowo uznały, że kontrolowanego pojazdu nie można uznać za taksówkę, tak jak chciałby tego skarżący, gdyż oprócz banneru "WAWA TAXI" na pojeździe nie znajdowały się żadne oznaczenia charakterystyczne dla taksówki osobowej, jak np. herb miasta czy też szachownica. Stosownie natomiast do treści § 24 ust. 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. nr 32, poz. 262 ze zm.) dopuszcza się stosowanie dodatkowych oznaczeń zawierających nazwę miejscowości, herb miejscowości, numer boczny oraz inne oznaczenia identyfikujące miejscową taksówkę, pod warunkiem, że są one zgodne z ustaleniami obowiązującymi na obszarze danych gmin lub związku komunalnego. Wykonywanemu zatem przez skarżącego przewozowi osób należy przypisać cechę okazjonalnego, do którego zastosowanie mają przepisy ustawy o transporcie drogowym. Wyjaśnić również należy, że zgodnie z treścią załącznika 1 § 11 pkt 30 lit. d rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 27 września 2003 r. w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdów do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz. U. z 2007 r. nr 137, poz. 968 ze zm.) w dowodzie rejestracyjnym (...) w rubryce "adnotacje urzędowe" wpisuje się następujące skróty odpowiadające treści adnotacji: "taxi" – dotyczy to pojazdów przystosowanych jako taksówka. Tymczasem w przedmiotowej sprawie skarżący nie legitymował się takim wpisem w dowodzie rejestracyjnym (k. 12 akt administracyjnych). Biorąc pod uwagę powyższe, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skargi polegający na naruszeniu przepisu art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym. Zdaniem Sądu wykonywany przez skarżącego przewóz osób był przewozem okazjonalnym zarobkowym. Nakładając wskazane wyżej kary organ nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego wskazanych w skardze. W sprawie został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia ustalenia stanu faktycznego. W sprawach takich jak niniejsza najistotniejsze są ustalenia poczynione w trakcie kontroli. Z przeprowadzonej kontroli został sporządzony protokół, którego nie podpisał kontrolowany kierowca - było to jego uprawnienie. Niemniej na okoliczność tej kontroli został sporządzony protokół kontroli, zdjęcia fotograficzne, a nadto została sporządzona notatka urzędowa. Dowody te analizowane łącznie pozwoliły na ustalenie stanu faktycznego, który stanowił podstawę odpowiedzialności kierowcy, a w konsekwencji nałożenie kary pieniężnej. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż w rozpoznawanej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów prawa materialnego, jak również procesowego w stopniu, który miałby istotny wpływ na wynik sprawy i dlatego na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. A. B.