III SA/Łd 339/15

Dnia 3 czerwca 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, , Protokolant Sekretarz sądowy – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 roku sprawy ze skargi M. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzenie do obrotu środków zastępczych oddala skargę. Decyzją z dnia [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...], po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] o wymierzeniu M. P. kary pieniężnej w wysokości 20 000 zł za wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] na podstawie dokumentacji przekazanej przez Prokuraturę Rejonową [...] wszczął z urzędu w dniu [...] postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzania do obrotu przez M. P. środków zastępczych. Prokuratura Rejonowa [...] postanowieniem z dnia [...] przekazała materiały z akt śledztwa [...] dotyczące wprowadzania do obrotu środków zastępczych przez grupę młodych osób – w tym przez M. P. Wylegitymowane i przeszukane przez Policję osoby posiadały przy sobie środki odurzające, które wcześniej nabyty lub otrzymały od M. P. Zeznając w postępowaniu prowadzonym przez Policję M. P. oświadczył, że w marcu 2013 r. nabył 100 g tego wyrobu ("haszu") za kwotę 1 000 zł (po 10 zł za 1 gram). Z tego sprzedał jednej osobie 50 g i jednej osobie 10 g (po 20 zł za 1 gram). 10 gram rozdał na imprezach znajomym jako "poczęstunek" do spróbowania. Resztę, tzn. 30 g zabezpieczyła Policja. Dane te zawarte są w protokołach Policji z dnia 29 marca 2013 r. (protokół zatrzymania osoby, protokół przeszukania osoby, protokół przeszukania mieszkania, wykaz dowodów rzeczowych - tzn. zatrzymany środek zastępczy o gramaturze 30,6 g), 2 notatkach służbowych policjantów dokonujących tych czynności oraz w protokole przesłuchania strony po zatrzymaniu w dniu 30 marca 2013 r., sporządzonym w Komisariacie III Komendy Miejskiej Policji w [...]. Protokół z dnia 15 kwietnia 2013 r. Prokuratury Rejonowej [...] z przesłuchania M. P. - w pełni potwierdził ustalenia Policji. Protokół ten strona podpisał w obecności swojego obrońcy, nie wnosząc żadnych zmian lub zastrzeżeń. Zabezpieczone w mieszkaniu strony przez Policję w sprawie [...] dowody rzeczowe, w tym kulki koloru ciemnobrunatnego o wadze 30,6 grama, Prokuratura przekazała do Laboratorium w celu ich identyfikacji i uzyskania opinii kryminalistycznej. Ekspertyza kryminalistyczna wykonana w "A" w S. z dnia 9 lipca 2013 r. wykazała, że dostarczone do badania produkty zawierają syntetyczny kannabinoid AM2201, tzn. substancję wykazującą określone działanie psychoaktywne, ale nie wymienioną w załącznikach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.) jako środek odurzający lub substancja psychotropowa, co daje podstawy do ich klasyfikacji jako środka zastępczego - "dopalacza", która może stwarzać zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi po jego użyciu. Biorąc powyższe pod uwagę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] stwierdził, że produkt ten, używany jako środek zastępczy, stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi i decyzją z dnia [...] nakazał jego zniszczenie na koszt ww. Organ pierwszej instancji uznał także, że zebrany materiał dowodowy uzasadnia wymierzenie M. P. kary pieniężnej i zgodnie z art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wymierzył mu karę w kwocie 20 000,00 zł za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Jak wyżej wskazano organ II instancji decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję organ I instancji. W uzasadnieniu powyższej decyzji organ odwoławczy za prawidłowe uznał, że zatrzymany u strony produkt używany był jako środek zastępczy ("dopalacz") ze względu na działanie psychoaktywne zawartej w nim substancji AM2201. Wyniki badań laboratoryjnych produktu zatrzymanego w miejscu zamieszkania strony wykazały, że jest to środek zastępczy stanowiący zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Zeznania M. P. nie budzą wątpliwości, albowiem sam oświadczył, że nabył produkt w celu dalszej odsprzedaży z zyskiem. Sprzedał produkt 2 osobom – zatem udostępnił osobom trzecim odpłatnie ten środek, a 10g rozdał znajomym w formie "poczęstunku" (w różnych ilościach jednostkowych i mogło to być kilkanaście osób) – co odpowiada określeniu udostępniania nieodpłatnego. Strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze poprzez ich oferowanie i sprzedaż oraz poczęstunek. Oferowanie (proponowanie, zachęcanie do zakupu) oraz sprzedaż (uzyskanie odpłatności za oferowany towar w chwili przekazywania go osobie nabywającej), a także bezpośrednie poczęstowanie i zażycie – spełniają wymóg definicji wprowadzania do obrotu (art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). M. P. działalność taką prowadził głównie w celu ich sprzedaży i zysku, tym samym udostępniał je osobom nabywającym w celu odurzania się. Czyn skarżącego, zgodnie z art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, podlega karze pieniężnej i organ pierwszej instancji zgodnie z prawem wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości 20 000 zł, tj. w najniższej przewidzianej ustawą kwocie. Organ uwzględnił przy określeniu jej wysokości, m.in. przesłanki określone w art. 52a ust. 3, tj. ilość wprowadzonych do obrotu środków zastępczych, jak również fakt, iż wprowadzanie środków przez stronę do obrotu nastąpiło po raz pierwszy. Nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło na podstawie art. 52a ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i było obligatoryjne. Organ drugiej instancji za adekwatną do stopnia zawinienia i szkodliwości uznał wymierzoną karę w wysokości 20 000 zł. Organ wskazał także, że po przekazaniu materiałów przez Prokuraturę Rejonową [...] z akt śledztwa [...] – organ pierwszej instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie wprowadzania do obrotu środków zastępczych również przez A. D. Organ pierwszej instancji ustalił, że środek odurzający o nazwie "haszysz", jaki miał on przy sobie w chwili zatrzymania przez Policję (2 gramy) oraz posiadany w domu (28 gram), sprzedał mu M. P. Zatrzymanie A. D. nastąpiło w dniu 28 marca 2013 r., a "haszysz" (który po wykonanych badaniach laboratoryjnych zakwalifikowano do środków zastępczych) zakupił nieco wcześniej po uprzednich uzgodnieniach ceny i nakłanianiu do zakupu przez stronę na spotkaniu z okazji osiemnastych urodzin w dniu [...]. Pieniądze na zakup tych środków miał "z prezentów ze swojej osiemnastki" i skorzystał z rady strony, aby "zainwestować i sprzedać ten haszysz z zyskiem". A. D. dokonał zakupu "haszyszu" u strony dwukrotnie – w dniu 14 marca 2013 r. w ilości 20 gram i w dniu 27 marca 2013 r. w ilości 30 gram. Z pierwszej ilości nabytego produktu korzystał sam lub razem na spotkaniach z koleżankami i kolegami z klasy. Wyjątek stanowi 5 g produktu, jaki odstąpiony został po cenie zakupu (bez zysku) jednemu z kolegów na jego prośbę. Drugi zakup w całości zabezpieczyła Policja, gdy A. D. zatrzymany został następnego dnia po nabyciu tego środka u M. P. Zatrzymane przez Policję w sprawie [...] dowody rzeczowe, w tym również substancje znalezione u A. D. (w kieszeni kurtki podczas interwencji Policji na ulicy wskutek niestosownego zachowywania grupy młodych ludzi i w domu w szufladzie biurka) zostały przekazane przez Prokuraturę do badań laboratoryjnych w celu ich identyfikacji i uzyskania opinii kryminalistycznej. Ekspertyza z "A" w S. z dnia 9 lipca 2013 r. wykazała w nich obecność syntetycznego kannabinoidu AM2201, tzn. substancji dającej podstawę do klasyfikacji jej jako środka zastępczego – tzw. "dopalacza", co stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi po jego użyciu. Organ wyjaśnił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [...] wydał decyzję nakazującą zniszczenie na koszt A. D. zatrzymanych produktów i umarzającą postępowanie administracyjne w zakresie wymierzenia kary za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych. Organ I instancji uwzględnił fakt, że A. D. nie uzyskał dochodów z zakupionych środków zastępczych (chociaż miał taki zamiar po namowie przez M. P) i nie wprowadzał ich do obrotu, nie pracuje – jest uczniem liceum i w chwili zdarzenia dopiero ukończył 18 lat. W skardze na powyższą decyzję M. P. wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 52a ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani polegające nie niewłaściwym zastosowaniu powołanych przepisów i ich błędnej wykładni wobec przyjęcia przez organ odwoławczy, że skarżący wprowadził do obrotu środek zastępczy co nakazywało wymierzenie mu kary pieniężnej w kwocie 20 000,00 zł, w sytuacji gdy z ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie i materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynikało, że skarżący nie udzielił środka zastępczego osobom trzecim nie będących jego konsumentami, w konsekwencji czego organ odwoławczy błędnie przyjął, iż skarżący wprowadził środek zastępczy do obrotu i co za tym idzie bezpodstawnie nałożył na niego karę pieniężną przewidzianą w art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomani; 2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 8 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo tego, iż opierała się ona na różnej interpretacji przepisów prawa (art. 52a i art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii) dokonanej w takim samym stanie faktycznym i prawnym oraz nierównym traktowaniu obywateli wobec przyjęcia, że zasadnym było wymierzenie skarżącemu kary pieniężnej na poziomie 20 000,00 zł, w sytuacji gdy w tożsamej sprawie prowadzonej przeciwko A. D. przez organ – o tożsamym stanie faktycznym i prawnym – doszło do umorzenia postępowania wobec A. D.; - art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a. i art. 107 § 1 i 3 K.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji wymierzającej skarżącemu karę pieniężną w kwocie 20 000,00 zł, w sytuacji gdy z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym zwłaszcza z materiałów postępowania przygotowawczego Prokuratury Rejonowej sygn. akt [...], a także z aktu oskarżenia skierowanego przeciwko M. P. przez Prokuraturę Rejonową [...] w sprawie sygn. akt [...] oraz wyroku Sądu Rejonowego dla [...] w sprawie [...] nie wynikało by skarżący wprowadził do obrotu środek zastępczy; - art. 136 K.p.a. w zw. z art. 10 K.p.a. polegającą na braku przeprowadzenia dowodu z dokumentów z akt sprawy administracyjnej prowadzonej przeciwko A. D. pomimo wniosku zgłoszonego w odwołaniu przez skarżącego, a także braku powiadomienia skarżącego i jego pełnomocnika o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy, przez co doszło do naruszenia zasady czynnego udziału strony z postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. 2012.270) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez sąd w rozpoznawanej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 124 ze zm.), zwanej dalej: u.p.n. Przepis art. 44b u.p.n. ustanawia zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Zgodnie z art. 44c ustawy cyt. wyżej w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Natomiast stosownie do treści art. 4 pkt 27 u.p.n. środek zastępczy oznacza substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślinę, grzyba lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Z kolei w myśl art. 52a ust. 1 u.p.n. kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł. Jednocześnie w art. 4 pkt 34 u.p.n. ustawodawca zawarł definicję legalną pojęcia "wprowadzanie do obrotu", stanowiąc, że oznacza to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Mając powyższe na uwadze, sąd uznał, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni art. 52a ust. 1 w związku z art. 4 pkt 34 u.p.n., przyjmując, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że organy administracji prawidłowo uznały, że to skarżący wprowadzał do obrotu wskazany wyżej produkt, i że stanowił on środek zastępczy w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Postanowieniem z dnia [...] Zastępca Prokuratora Rejonowego [...] postanowił wydzielić z akt śledztwa [...] materiały dotyczące czynów polegających na wprowadzaniu do obrotu przez A. D., P. K., M. P. środków zastępczych, tj. o czyny z art. 52a ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, a wydzielone materiały i dowody rzeczowe przekazać Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w [...]. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że wynik opinii kryminalistycznej uzyskanej w toku postępowania wskazuje, że substancje uznane za haszysz zabezpieczone u ww. podejrzanych stanowią substancje z grupy syntetycznych kannbinoidów niewymienione w załącznikach obowiązującej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i stanowią środek zastępczy (tzw. dopalacz). Zgromadzony materiał dowodowy, w tym wynik badań "A" Spółki cywilnej w S., niewątpliwe uprawniał organy do przyjęcia, że zabezpieczone u skarżącego produkty są środkami zastępczymi w rozumieniu art. 4 pkt 27 u.p.n. Ekspertyza kryminalistyczna z dnia 9 lipca 2013 r. wykazała, że dostarczone do badań produkty zawierają syntetyczny kannabinoid AM2201, czyli substancję wykazującą określone działanie psychoaktywne, co daje podstawę do klasyfikacji jako środka zastępczego – dopalacza, który stwarza zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Z ustalonego stanu faktycznego wynika, że skarżący nabył 100 g produktu, sprzedał najpierw 50 g, a następnie 10 g, kolejne 10 g rozdał na spotkaniach towarzyskich, a 30 g zabezpieczyła Policja. Okoliczności te znalazły potwierdzenie w materiałach przekazanych przez Prokuraturę Rejonową [...] (postanowienie PPIS w [...] z dnia [...] nr [...] o zaliczeniu w poczet materiału dowodowego). Ze zgromadzonego materiału wynika więc, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze poprzez sprzedaż inny osobom, udostępnianie znajomym. Środki zastępcze były sprzedawane w celu dalszej odsprzedaży oraz udostępniane nieodpłatnie kolejnym osobom, co zostało stwierdzone m.in. na podstawie protokołu przesłuchania M. P., A. D., notatki służbowej z dnia [...]. W tych okolicznościach, zdaniem sądu, organy prawidłowo uznały, że sprzedaż środków zastępczych w celu dalszej odsprzedaży, częstowanie nimi znajomych stanowi ich udostępnienie "osobom trzecim", czyli wprowadzanie do obrotu w rozumieniu art. 4 pkt 34 u.p.n. W świetle zebranych w sprawie dowodów nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, wbrew zarzutom skargi, że skarżący wprowadził do obrotu środki zastępcze (w ilości podanej w decyzji), naruszając tym samym zakaz z art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W ustalonym stanie faktycznym wymierzenie kary pieniężnej jest obligatoryjne, a ustalenie wysokości tej kary następuje z uwzględnieniem ilości wytworzonego lub wprowadzonego do obrotu środka zastępczego (art. 52a ust. 3 ustawy). Wysokość wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej uwzględnia powyższe, czyli regulację przewidzianą w art. 52a ust. 3 i zgodna jest też z przewidzianą w ust. 1 tegoż artykułu, gdyż skarżącemu wymierzono karę w najniżej wysokości. W takiej sytuacji wymierzenie kary pieniężnej przewidzianej przepisem art. 52a ust. 1 tej ustawy – co do zasady i wysokości – było prawidłowe. Powyższe znalazło również potwierdzenie w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 23/15 oddalającym skargę M. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie nakazu zniszczenia na koszt skarżącego środka zastępczego. W rozpoznawanej sprawie, zdaniem sądu, postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji przeprowadzone zostało zgodnie z regułami K.p.a. (art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a.). W konsekwencji zastosowanie norm prawa materialnego, a więc przepisów ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii było prawidłowe. Zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał zatem organy do zajęcia stanowiska, że zaktualizowały się przesłanki do wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej na podstawie art. 52a ust. 1 w związku z art. 4 pkt 34 u.p.n. Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego umorzenia przez organ postępowania w sprawie prowadzonej przeciwko A. D., wskazać należy, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem badania sądu jest bowiem wyłącznie zaskarżona decyzja wydana w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej skarżącemu. Sąd nie podziela także stanowiska pełnomocnika skarżącego, że w toku postępowania doszło do pozbawienia strony prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, co miało wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania odwoławczego organ nie gromadził żadnych nowych dowodów, zatem brak udziału pełnomocnika skarżącego nie miał istotnego wpływu na wynik sprawy. Jednocześnie za niezasadny sąd uznał zarzut skargi dotyczący nieustalenia przez organy, by skarżący przekazał środek zastępczy osobie, która nie byłaby jego konsumentem. Błędne jest stanowisko pełnomocnika skarżącego, że skarżący przekazując środek zastępczy znajomym nie czynił tego celem wprowadzenia środka do obrotu, lecz w celu przekazania go danej osobie na jej własne potrzeby. Z materiału dowodowego wprost wynika, że skarżący wprowadzał do obrotu haszysz, bowiem kupował go od P. K., a sprzedawał i udostępniał środek zastępczy innym osobom, w tym A. D., który z kolei sprzedawał i udostępniał go innym osobom. Ponadto sąd w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd WSA w Łodzi wyrażony w ww. wyroku z dnia 20 marca 2015 r., sygn. akt III SA/Łd 23/15, iż "zawężająca wykładnia definicji zawartej w art. 4 pkt 34 u.p.n. dokonana przez Sąd Najwyższy w sprawie o sygn. akt III KK 36/08 (LEX 448971) w sprawie karnej nie może być wykorzystana w postępowaniach administracyjnych toczących się na podstawie przepisów ustawy o PIS. Wykładni tego przepisu Sąd Najwyższy dokonywał na potrzeby postępowania karnego w sytuacji, gdy ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii przewiduje inną odpowiedzialność karną za uczestniczenie w obrocie środkami odurzającymi lub substancjami psychotropowymi lub wprowadzenie ich obrotu (art. 56 u.p.n.), a inną za udzielenie innej osobie (konsumentowi) środka odurzającego. W sprawie chodziło zaś o poniesienie przez osobę odpowiedzialności karnej za popełnienie określonego czynu zabronionego". Mając powyższe na uwadze, sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 p.p.s.a., sąd oddalił skargę. b.a.