III SA/Łd 340/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska,, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik-Appel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi L. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zameldowania A. Z. 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi G. M. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł., przy ul. A 16c m.4 kwotę 307,80 ( trzysta siedem 80/100) zł, w tym kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) zł obejmującą podatek od towarów i usług oraz kwotę 15 (piętnaście) zł stanowiącą opłatę skarbową od pełnomocnictwa – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącej Lenie Chojnackiej i kwotę powyższą nakazuje wypłacić adwokatowi G. M. z funduszów Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Prezydent Miasta T. decyzją z dnia [...] nr [...] działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 roku, nr 87, poz. 960 ze zm.) orzekł o zameldowaniu A. Z. na pobyt stały przy ulicy A. 23 m 28 w T.. Organ wskazał, że przeprowadzone postępowanie dowodowe potwierdziło, iż A. Z. od końca października 2005 roku zamieszkuje w lokalu nr 28 przy ulicy A. 23 w T. z zamiarem pobytu stałego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyła L. C.. Wskazała, że decyzja organu I instancji pozbawia ją i jej dziecko "dachu nad głową". Stwierdziła, że jako współlokator i członek spółdzielni nie wyraża zgody na zameldowanie A. Z. we wspólnym mieszkaniu jej i byłego małżonka. Jej zdaniem w sytuacji, gdy umowa najmu lokalu spółdzielczego jest zawarta z obojgiem małżonków, oboje są członkami spółdzielni i oboje odpowiadają za opłaty za najem lokalu, meldowanie w lokalu osób trzecich wymaga zgody obojga najemców, a nie tylko jednego z nich. L. C. wniosła o uchylenieenie powyższej decyzji. K. Z. i A. Z. po zapoznaniu się z treścią wniesionego odwołania wnieśli o utrzymanie w mocy wydanej decyzji. W wyniku rozpatrzenia powyższego odwołania, Wojewoda [...] decyzją dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji z dnia [...] nr [...] o zameldowaniu A. Z. na pobyt stały przy ulicy A. 23 m 28 w T.. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż z przeprowadzonej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, wynika, że A. Z. od października 2005 roku zamieszkuje w lokalu, do którego został zgłoszony pobyt stały. Fakt ten potwierdzony został przez zeznanie A. Z. złożone do protokołu rozprawy administracyjnej. A. Z. podała, że życie jej i jej męża K. Z. koncentruje się w lokalu przy ulicy A. 23 m 28. W przedmiotowym lokalu zamieszkuje z zamiarem stałego pobytu. W spornym lokalu znajdują się jej rzeczy osobiste, a także sprzęt gospodarstwa domowego. Fakty te zostały potwierdzone przez K. Z. , a także przesłuchanego w charakterze świadka sąsiada R. E. Organ II instancji podkreślił, że L. C. nie podważała faktu zamieszkiwania przez A. Z. w spornym lokalu, a jedynie oświadczyła, że jako współdysponent lokalu nr 28 przy ulicy A. nr 23 w T. nie wyraża zgody na zameldowanie w nim A. Z.. Organ stwierdził, że powoływanie się na okoliczności przejęcia spornego lokalu przez K. Z. , opisane przez L. C. dotyczące jej wymeldowania z lokalu przy ulicy A. nr 23 m 28 w T. nie mają znaczenia w sprawie. Wojewoda [...] uznał, że w związku z tym, że L. C. nie wyraziła zgody na zameldowanie A. Z., organ I instancji miał obowiązek wszcząć postępowanie w trybie art. 47 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wydać decyzję o zameldowaniu osoby, jeżeli w tym lokalu faktycznie zamieszkuje. W skardze z dnia 20 czerwca 2006 roku L. C. wniosła o uchylenieenie powyższej decyzji Wojewody [...] . Skarżąca stwierdziła, że przy wydawaniu decyzji naruszone zostały ogólne przepisy procedury administracyjnej. Orzeczenie w tej sprawie oparte zostało tylko na zeznaniach A. Z. i K. Z. i nie uwzględniono protestu skarżącej przeciwko zameldowaniu obecnej żony K. Z. . Skarżąca stwierdziła, że jej były mąż wyrzucił ją wraz dzieckiem z ich mieszkania. Skarżąca wskazała, iż sprawy, które toczą się przed sądem cywilnym dotyczące podziału majątku dorobkowego nie mogą zostać zakończone, bowiem K. Z. nie stawia się na terminy rozpraw i utrudnia tym ich zakończenie. Skarżąca podała, że ze swej strony robiła co mogła, aby odzyskać mieszkanie – zwracała się do policji, prokuratury oraz sądu. Obecnie skarżąca przebywa w mieszkaniu swojej matki o powierzchni mieszkalnej 32 m², z dzieckiem zajmuje pokój o powierzchni 9 m², rzeczy trzyma w kartonach. Jej dziecko nie ma gdzie się uczyć. Podkreśliła, że nie opuściła dobrowolnie swojego mieszkania. W odpowiedzi na skargę z dnia 6 czerwca 2006 roku Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 7 listopada 2006 roku uczestnik postępowania A. Z. wniosła o oddalenie. skargi jako oczywiście niezasadnej. Podkreśliła, iż jej mąż wyraził zgodę na jej zameldowanie w lokalu nr 28 przy ulicy A. 23 w T.. Jej życie koncentruje się w tym lokalu, natomiast L. C. dobrowolnie opuściła ten lokal. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl zaś art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji. Mając na uwadze tak określoną kognicję, Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszała przepisy prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.. W myśl art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jedn. Dz.U. Nr 87 poz. 960 z 2001r ze. zm.) organ gminy prowadzący ewidencję ludności jest obowiązany na podstawie zgłoszenia dokonać zameldowania bądź wymeldowania przez zarejestrowanie danych dotyczących osoby i miejsca jej pobytu. Jeżeli zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy(ust.2). Stosownie do art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy pobytem stałym jest zamieszkania w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Na podstawie art. 9 ust. 2 a cytowanej ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu oraz do wglądu dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilnoprawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. W świetle art. 10 ust. 1 osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia, a właściciel lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu jest obowiązany potwierdzić fakt pobytu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące w tym lokalu. Potwierdzenia faktu pobytu osoby w lokalu dokonuje się na formularzu meldunkowym w formie czytelnego podpisu z oznaczeniem daty jego złożenia (art. 29 ust. 1). W dniu 19 grudnia 2005 roku A. Z. wystąpiła z wnioskiem o zameldowanie jej w lokalu nr 28 przy ul. A. 23. W dniu 17 grudnia 2005 roku zawarła związek małżeński z K. Z. zamieszkałym pod wskazanym adresem, współdysponentem spornego lokalu na podstawie umowy o ustanowieniu spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego z dnia 24 września 2001 roku. Potwierdzenie pobytu w lokalu A. Z. złożył K. Z. (mąż). Do wglądu organu meldunkowego przedstawiono w/w umowę. Czynność meldunkowa A. Z. została zatem dokonana zgodnie z przepisami prawa. Na zameldowanie w przedmiotowym lokalu nie wyraziła zgody była żona K. Z. , L. C., będąca wspólnie z K. Z. stroną umowy z dnia 24 września 2001 roku o ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego nr 28 w T. , przy ul. A. 23. L. C. poinformowała, że toczy się postępowanie w sprawie podziału majątku wspólnego, w tym spornego lokalu i do tego czasu nie wyraża zgody na zameldowanie w nim A. Z.. Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego ustalono, że A. Z. zamieszkuje w spornym lokalu z zamiarem stałego pobytu w rozumieniu art. 6 ust. 1 cytowanej ustawy. Okoliczności tej nie kwestionowała nawet sama skarżąca, L. C.. Reasumując , w rozpoznawanej sprawie organy meldunkowe trafnie przyjęły, że wszystkie przesłanki zameldowania A. Z. zostały spełnione. Ocena zebranego materiału dowodowego jest poprawna pod względem prawnym i zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Podnoszony przez skarżąca argument, że w sytuacji, gdy umowa najmu lokalu spółdzielczego jest zawarta z obojgiem małżonków, oboje są członkami spółdzielni i oboje odpowiadają za opłaty za najem lokalu, meldowanie w lokalu osób trzecich wymaga zgody obojga najemców, a nie tylko jednego z nich, nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących, cytowanych wyżej przepisach prawa dotyczących zameldowania. Potwierdzenie faktu przebywania określonej osoby pod wskazanym adresem, jako przesłanki zameldowania danej osoby pod tym adresem, nie jest czynnością przekraczająca zwykły zarząd, co oznacza, że na podjęcie tej czynności nie jest wymagana zgoda wszystkich współwłaścicieli (współnajemców). Jest to konsekwencją charakteru i istoty czynności zameldowania, wyłącznie jako aktu rejestracji danych o miejscu pobytu oznaczonej osoby. Należy mieć na względzie, że ewidencja ludności służy wyłącznie zbieraniu informacji w zakresie danych o miejscu zamieszkania i pobytu osób, a więc rejestracji stanu faktycznego, a nie stanu prawnego. Nie jest ona formą kontroli nad legalnością zamieszkania i pobytu, a służy jedynie zapewnieniu zgodności pomiędzy stanem faktycznym, a zapisami w ewidencji ludności. Oznacza to, że sam fakt zameldowania osoby pod wskazanym adresem nie rodzi żadnych uprawnień do tego lokalu dla tej osoby. W świetle art. 9 ust. 2b cytowanej ustawy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że pozostałe argumenty podnoszone przez skarżącą dotyczące okoliczności w jakich zmuszona była do opuszczenia spornego lokalu, jej aktualnej sytuacji mieszkaniowej oraz toczących się spraw o podział majątku wspólnego, pozostają bez wpływu na ocenę zasadności zaskarżonej decyzji, w której organ był zobowiązany rozstrzygnąć sprawę zameldowania A. Z. uwzględniając przesłanki zameldowania wynikające z obowiązujących przepisów prawa. Sąd stwierdza, że z tego punktu widzenia zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Mając powyższe na uwadze skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Taka ocena jest wynikiem obowiązujących regulacji prawnych i wypływającego z nich wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r Nr 153 poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono stosownie do art. 250 cytowanej ustawy.