III SA/Łd 346/18

Dnia 30 marca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2022 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej wymeldowania z pobytu stałego postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. eg Postanowieniem z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 125 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 t.j. ze zm.), zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z [...] r. w przedmiocie odmowy uchylenia czynności materialno-technicznej wymeldowania z pobytu stałego. W uzasadnieniu wskazano, że zarządzeniem z 24 kwietnia 2018 r. Przewodniczącego Wydziału III pełnomocnik skarżącej został wezwany do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi wraz z dowodem uiszczenia opłaty skarbowej. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pismem procesowym z 18 czerwca 2018 adwokat A. P. poinformował Sąd, iż w dniu 23 lutego 2018 r. wypowiedział H. S. udzielone pełnomocnictwo, przesyłając powyższe oświadczenie listem poleconym na jedyny znany mu adres H. S. Unit [...], A. [...]. Z uwagi na brak dowodu doręczenia powyższej korespondencji, pod koniec marca 2018 r. ponowił informację o wypowiedzeniu skarżącej pełnomocnictwa wysyłając stosowne oświadczenie na numer telefonu mocodawczyni, za pośrednictwem wiadomości sms. Skarżąca potwierdziła odczytanie tej wiadomości. Z uwagi na powyższe, zdaniem adwokata A. P., ciążący na nim obowiązek działania w imieniu skarżącej, w terminie 14 dni od daty otrzymania przez udzielającego pełnomocnictwo o jego wypowiedzeniu, upłynął, a tym samym dalsza korespondencja w sprawie winna być kierowana do skarżącej na w/w adres w A.. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 17 lipca 2018 r. skarżąca została wezwana do ustanowienia pełnomocnika do doręczeń mającego miejsce zamieszkania lub siedzibę w Rzeczypospolitej Polskiej, w terminie 32 miesięcy pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis powyższego wezwania został przesłany na wskazany sądowi adres skarżącej w A., za pośrednictwem Konsulatu Generalnego Rzeczypospolitej Polskiej w S., A.. Sąd wyjaśnił, że pismem z 23 sierpnia 2018 r. Konsulat Generalny RP w S. powołując się na art. 26 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 czerwca 2015 r. Prawo konsularne wskazał, iż możliwym jest doręczenie korespondencji za pośrednictwem Konsulatu, pod warunkiem, że adresat jest obywatelem polskim oraz wyraził zgodę na przyjęcie korespondencji. Z uwagi fakt, iż Konsulat Generalny RP w S. nie posiada informacji, co do posiadania przez H. S. ważnych dokumentów poświadczających obywatelstwo polskie koniecznym jest przedstawienie przez sąd informacji w powyższym zakresie. W przypadku, gdy adresat nie posiada obywatelstwa polskiego koniecznym jest powołanie się na inną podstawę prawną. W oparciu o udzieloną przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji informację, że skarżąca, zgodnie z danymi zawartymi w rejestrze PESEL, legitymuje się ważnym polskim paszportem, z terminem ważności do dnia 31 sierpnia 2026 r., który to dokument jest dokumentem poświadczającym obywatelstwo polskie, Przewodniczący Wydziału III zarządzeniem z dnia 20 września 2018 r. ponownie zarządził doręczenie skarżącej odpisu zarządzenia z dnia 17 lipca 2018 r., za pośrednictwem Konsulatu Generalnego RP w S.. WSA wyjaśnił, że pismem z 1 lutego 2019 r. Konsulat Generalny RP w S. ponownie powołując przepis art. 26 ustawy Prawo konsularne wskazał, iż pomimo wystosowania do skarżącej zapytania o udzielenie zgody na doręczenie jej przedmiotowej korespondencji, Konsulat do dnia dzisiejszego nie otrzymał stosownej zgody. Tym samym korespondencja nie została doręczona adresatowi i została przekazana do akt sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie sądowoadministracyjne podlega umorzeniu. Stosownie do treści art. 125 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli na skutek braku lub wskazania złego adresu skarżącego lub niewykonania przez skarżącego innych zarządzeń nie można nadać sprawie dalszego biegu. W myśl natomiast art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd umarza zawieszone postępowanie jeżeli wniosek o podjęcie postępowania zawieszonego na zgodny wniosek stron albo z przyczyn wskazanych w art. 125 § 1 pkt 3, nie został zgłoszony w ciągu trzech lat od dnia wydania postanowienia o zawieszeniu. W rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne zostało zawieszone postanowieniem z 29 marca 2019 r. z uwagi na niewskazanie przez skarżącą adresu, pod którym doręczenie korespondencji byłoby skuteczne i brak możliwości nadania sprawie dalszego biegu. W toku postępowania Sąd ustalił, że do akt sprawy nie wpłynęła informacja o nowym adresie skarżącej. Wobec upływu 3-letniego terminu od dnia zawieszenia postępowania w tej sprawie oraz braku wniosku o jego podjęcie, Sąd na podstawie art. 130 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego. eg