III SA/Łd 351/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2012 r. sprawy ze skargi K. L. i J. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. nr [...], działając na podstawie art. 207 § 1 i § 2 art. 233 § 1 pkt 1 - ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. T. nr [...] z dnia [...] r., określającą A P Spółce cywilnej T. P., J. L., K. L. w T. M. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki AUDI A 6 nr nadwozia [...] w wysokości 21244,00 zł. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny: W dniu [...] r. podatnicy zakupili w. w. samochód na terenie Niemiec za kwotę 27312,18 Euro. W tym samym dniu sprzedali samochód na rzecz A. T. P. za kwotę 141.000.00 zł. Natomiast A. T. P. w dniu [...] r. sprzedał samochód mieszkańcowi W. W wyniku przeprowadzonych czynności sprawdzających ustalono, że podatnicy nie dopełnili obowiązku przewidzianego treścią art. 106 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym tj. złożenia deklaracji uproszonej oraz nie uiścili należnego podatku, określonego treścią art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym z 2008 r. W związku z powyższym Naczelnik Urzędu Celnego w P. T. postanowieniem z dnia [...]r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. W dniu [...] r. w ramach czynności sprawdzających przesłuchano w charakterze świadka M. S. - diagnostę oraz uzyskano informacje w dniach: [...] r. i [...] r. z K. T. stanowiącą, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany, jako osobowy oraz, że numer podany w niemieckim dowodzie rejestracyjnym jest numerem świadectwa homologacji samochodu osobowego. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. T. wydał decyzję nr [...] określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego ww. marki Audi A 6 nr nadwozia [...] w wysokości 21244,00zł. W dniu 21 grudnia 2010 r. do Izby Celnej w Ł. wpłynęło odwołanie strony, w którym podniesiono naruszenie art. 121, art. 122, art. 123, art. 187 § 1, art. 190 § 1 i § 2, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy stwierdził, że Naczelnik Urzędu Celnego naruszył przepisy prawa, w tym art. 190 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym Strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków, opinii biegłych lub oględzin przynajmniej na 7 dni przed terminem, art. 173 Ordynacji podatkowej poprzez potraktowanie pisma z dnia 17 września 2010 r. z Oddziału Celnego w W. jako protokół z oględzin, w sytuacji, gdy spełniało znamiona jedynie notatki służbowej, z uwagi na brak podpisu Strony, pola uwagi, informacji o osobach obecnych przy czynnościach i charakterze tych osób w czynnościach. Ponadto naruszył art. 272 Ordynacji podatkowej prowadząc czynności w sprawie, bowiem podatnik nie złożył deklaracji w sprawie i to dało asumpt do wszczęcia postępowania podatkowego. Czynności sprawdzające dotyczą jedynie trzech okoliczności: terminowości, formalnej poprawności dokumentów oraz ustalenia stanu faktycznego w zakresie niezbędnym do stwierdzenia zgodności z przedstawionymi dokumentami. To zaś oznacza, że w stosunku do potrzeb związanych z płatnością podatków i jej kontrolą, czynności sprawdzające mają charakter formalny i wstępny. W ramach czynności sprawdzających w dniu [...] r. przesłuchano w charakterze świadka M. S. - diagnostę oraz uzyskano informacje w dniach: [...] r. i [...] r. z K. T. stanowiącą, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany, jako osobowy oraz, że numer podany w niemieckim dowodzie rejestracyjnym jest numerem świadectwa homologacji samochodu osobowego. Dyrektor Izby Celnej w Ł. decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W prowadzonym ponownie postępowaniu przez Naczelnika Urzędu Celnego w P. T. przeprowadzono czynności, które we wcześniejszym postępowaniu przeprowadzono z naruszeniem prawa - w tym przesłuchano M. M., który zeznał, że samochód w 2009 r. był samochodem ciężarowym (bez tylnej kanapy z kratką wewnątrz), a po zarejestrowaniu na ciężarowy sprzedawca przerobił przedmiotowy samochód na osobowy - za kwotę 100,00 zł - demontując kratkę, montując kanapę. Przeróbka była uzasadniona faktem, że M. M. był zainteresowany zakupem pojazdu osobowego, a sprzedawca zaproponował sprzedaż pojazdu ciężarowego do przeróbki na osobowy. Z protokołu oględzin sporządzonego w dniu [...] r. wynika, że przedmiotem oględzin był pojazd w wersji kombi, bez uszkodzeń - pojazd posiadał trzyosobową kanapę. Stwierdzono brak kratki. Z załączonej do protokołu oględzin dokumentacji fotograficznej wynika, że samochód posiada tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli oraz w klapie bagażnika, skórzaną tapicerkę foteli oraz obicia tapicerskie boczne, kieszenie - schowki w części tylnej. Z pisma K. T. z dnia [...] r. wynika, że pojazd został wyprodukowany jako 5 - miejscowy o nadwoziu kombi. Z pisma zaś z dnia [...] r. Polsko - Niemieckiego Centrum Współpracy Służb granicznych Policyjnych i Celnych wynika, że pojazd do 11 grudnia 2009 r. zarejestrowany był jako osobowy. Diagnosta M. S., który wydał zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym w dniu [...] r. na zlecenie firmy A. T. P. - celem przedłożenia zaświadczenia w Wydziale Komunikacji, wydane na podstawie wyglądu samochodu i niemieckiego dowodu rejestracyjnego (i w dniu [...] r.) na zlecenie M. M. - na potrzeby zmiany pojazdu na osobowy oświadczył do protokołu, że w momencie pierwszego z badań samochód posiadał dwa miejsca siedzące, przegrodę za siedzeniami kierowcy oddzielająca część pasażerską od towarowej. M. S. nie pamiętał, jak wyglądała przegroda w samochodzie, jak również jak była zamontowana - prawdopodobnie było to mocowanie śrubowe, jak również stwierdził, że prawdopodobnie za przegrodą na podłodze znajdowała się blaszana płyta, dla uzyskania równiej powierzchni części ładunkowej. Poza tym posiadał pełne oszklenie tj. wszystkie otwory okienne zarówno boczne jak i tylne posiadały szyby. M. S. nie pamiętał, czy pojazd posiadał podsufitkę, wyposażenie w popielniczki, dywaniki, oświetlenie w części towarowej. W drugim terminie badań technicznych pojazd posiadał drugi rząd siedzeń - kanapę 2 osobową, nie posiadał przegrody oddzielającej część towarowej od pasażerskiej. Świadek zeznał, że przeróbki samochodu dokonano bez konieczności wykonania dodatkowych otworów dla punktów kotwiących i wyposażenia do zainstalowania siedzeń oraz pasów bezpieczeństwa. Wyjaśnił, że zasadą jest, że samochody już mają otwory do montażu kanapy oraz pasów bezpieczeństwa. Co do demontażu przegrody oddzielającej cześć osobową od towarowej samochodu stwierdził, że nie był to zabieg skomplikowany. Organ pismem z dnia 7 czerwca 2011 r. wezwał K. L. do złożenia wyjaśnień dotyczących stanu samochodu w momencie wyszukania oferty sprzedaży, następnie jego wprowadzenie na terytorium kraju oraz sprzedaż na rzecz firmy A. T. P. Pełnomocnik Spółki odpowiedział na powyższe, że wiedzę na ten temat ma T. P. i wniósł o przesłuchanie tej osoby. Organ dwukrotnie wysyłał wezwanie na adres T. P. którego adresat nie odebrał. Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Organ stwierdził, że pojazd miał w momencie nabycia stałe punkty kotwiące i wyposażenie do instalowania siedzeń wraz z wyposażeniem zabezpieczającym za pierwszym rzędem siedzeń, przegroda oddzielająca część osobową od towarowej nie posiadała charakteru stałego-jej demontaż jest dostępny przy użyciu powszechnie dostępnych narzędzi, pojazd posiadał wyposażenie kojarzone z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów, został wyprodukowany jako samochód osobowy i jako taki występował w dokumentacji dotyczącej jego rejestracji do dnia 11 grudnia 2009 r. - niemieckim dowodzie rejestracyjnym. Nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia organu I instancji pozostawał fakt, że bezpośrednio przed zakupem na terenie Niemiec pojazd został w dniu 12 grudnia 2009 r. przeklasyfikowany na samochód ciężarowy, następnie 22 grudnia 2009 r. został ponownie zaliczony do grupy samochodów osobowych, po demontażu kraty oraz montażu kanapy. Zdaniem organu przez cały czas eksploatowania samochód posiadał cechy samochodu osobowego, na jego zmianę nie wpływał brak kanapy i krata. Zasadnicze cechy pojazdu osobowego zostały zachowane: pełne przeszklenie miejsca siedzące, miejsca mocowania siedzeń i pasów bezpieczeństwa, wyposażenie. Organ stwierdził, ze zgodnie z regułą 2A Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej pojazd ten spełniał kryteria wyrobu niekompletnego posiadającego zasadnicze cechy wyrobu kompletnego. Z uwagi na fakt, że przesłuchiwany w dniu [...] r. T. P. nie potrafił wskazać daty nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego samochodu organ przyjął datę [...] r., która widnieje na rachunku, jako data dostawy oraz datę sprzedaży pojazdu na rzecz A. T. P. Z dokumentu sprzedaży [...] wynika, że pojazd zakupiono za kwotę 27312,18 Euro tj. zgodnie z art. 104 ust. 12 ustawy o podatku akcyzowym, do przeliczenia podstawy opodatkowania wyrażonej w walucie obcej stosuje się bieżący kurs średni waluty obcej wyliczony i ogłoszony przez Narodowy Bank Polski w dniu powstania obowiązku podatkowego (tabela nr 246/A./2009 z dnia [...] r. -41818,00 zł) -114214,00zł. Organ zastosował prawidłowo stawkę 18,6% dla pojazdu Audi A6 o pojemności silnika 2967 cm³ - na podstawie art. 105 ustawy o podatku akcyzowym. W konsekwencji organ wskazał, iż należny podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego wynosi: 21 244,00 zł. W dniu [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w P. T. wydał decyzję nr [...] określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego w. w. samochodu. W dniu 26 września 2011 r. do Izby Celnej w Ł. wpłynęło odwołanie strony od powyższej decyzji, w którym podniesiono naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej: art. 122, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 210 § 4, art. 121. Nadto Pełnomocnik Strony podniósł naruszenie art. 100 ust. 1 w zw. z. art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię, że przedmiotowy pojazd jest pojazdem osobowymi oraz, że podlega podatkowi akcyzowemu. Dyrektor Izby Celnej w Ł. w decyzji z dnia [...] r. podzielił stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w P. T., że będący przedmiotem postępowania pojazd nie może być uznany za samochód ciężarowy i nie może być wyłączony z opodatkowania podatkiem akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Powołał brzmienie art. 100 ust 1 pkt 2 oraz art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. W ocenie organu odwoławczego Naczelnik Urzędu Celnego prawidłowo przyjął, że nabyty wewnatrzwspólnotowo samochód jest samochodem osobowym, przeznaczonym zasadniczo do przewozu osób. Tym samym organ uznał za niezasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym. Definicja samochodu osobowego, zawarta w ww art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, odnosi się w swym brzmieniu do klasyfikacji towarów według Nomenklatury Scalonej. Dyrektor Izby Celnej w Ł. powołał treść art. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Wskazał, iż stosowanie ww reguł ma zapewnić jednolitą interpretację, tak by dany towar był zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Dokonując klasyfikacji taryfowej należy ponadto uwzględniać informacje zawarte w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej. Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Stosownie do brzmienia pozycji 8703 nomenklatury scalonej, objęte nią są pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Przez pojęcie "samochody osobowo-towarowe" zgodnie z notami wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodow;ania Towarów (HS) do kodu 8709. opublikowanymi na podstawie art. 12 ustawy z dnia 19 marca Prawo Celne ( Dz. U. z 2004r., nr 68, póz. 622 z późn. zm.) w załączniku do Obwieszczenia Ministra Finansów z dnia l czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (M.P. nr 86, póz. 880). należy rozumieć pojazdy przeznaczone do przewozu powyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Pozycja 8704 nomenklatury scalonej obejmuje zaś zgodnie ze sw-ym brzmieniem "pojazdy mechaniczne do transportu towarów''. Zgodnie z brzmieniem not wyjaśniających do pozycji HS 8703 "Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone do przewozu osób. niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy wielozadaniowe (np. pojazdy typu van, SUV-y (sports Utility Vehicles), niektóre pojazdy typu pickup. Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są takie cechy jak: a/ obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składane; b/ obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c/ obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d/ brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób. jak i towarów; e/ wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Stosownie do not wyjaśniających do pozycji HS 8704 "Klasyfikacja pewnych pojazdów mechanicznych do niniejszej pozycji zależy od pewnych cech. które wskazują na to, że pojazdy są przeznaczone głównie do transportu towarów, a nie do transportu osób (pozycja 8703). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto nie przekracza 5 ton i które posiadają oddzieloną część tylną lub otwartą naczepę, normalnie wykorzystywaną do transportu towarów, ale mogącą posiadać tylne siedzenia-ławki, które nie mają pasów bezpieczeństwa, punktów mocowania ani wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów i które są składane płasko na boki w celu umożliwienia pełnego wykorzystania naczepy do transportu towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych należą tzw pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, pojazdy typu pickup oraz niektóre SUV-y (Sport Utility Vehicles). O tym, że dany pojazd kwalifikuje się do tej pozycji świadczą takie cechy jak: a/ siedzenia-ławki bez wyposażenia zabezpieczającego (np. pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia) ani bez wyposażenia kojarzonego z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów w części tylnej znajdującej się za siedzeniem kierowcy i przednimi siedzeniami pasażerów. Siedzenia te są zwykle składane tak, aby możliwe było pełne wykorzystanie tylnej części pojazdu (vany) lub naczepy (pojazdy typu pickup) do transportu towarów: b/ oddzielna kabina dla kierowcy i pasażerów oraz oddzielna otwarta naczepa z panelami bocznymi i nakładaną klapą (pojazdy typu pickup); c/ brak okien na bokach pojazdu; obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi bez okien na bokach pojazdu lub z tyłu, przeznaczonych do załadunku i rozładunku towarów (vany); d/ zamontowane na stałe panel lub przegroda pomiędzy częścią dla kierowcy i pasażerów siedzących z przodu a częścią tylną: e/ brak wyposażenia części załadunkowej pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). We wskazanych notach wyjaśniających do pozycji HS 8703 i 8704, wymienione zostały cechy projektowe pojazdów, których wystąpienie w przypadku pojazdu wielozadaniowego świadczyć mogą w sposób istotny o klasyfikacji danego pojazdu. W rozpatrywanej sprawie podatnik dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki AUDI A6. Cechy auta decydujące o charakterze osobowym samochodu to 5 miejsc siedzących z zamontowanymi pasami bezpieczeństwa dla wszystkich osób - punkty mocowania pasów bezpieczeństwa i potrzebnego do tego wyposażenia są fabryczne - jak potwierdził diagnosta. Ponadto pełne przeszklenie samochodu, drzwi tylne uchylne, przeszklone, wyposażenie części pasażerskiej wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów. Co prawda w okresie od 11 grudnia 2009 r. do 22 grudnia 2009 r. figuruje w dokumentacji, m.in. w niemieckim zaświadczeniu o dopuszczeniu do ruchu - z adnotacją, ze w dniu 11 grudnia 2009 r. dotychczasowa karta pojazdu została unieważniona i oddana, w fakturze dotyczącej sprzedaży z dnia [...] r. jako ciężarowy, a jak zeznał diagnosta M. S. samochód nie miał kanapy, przegrodę łatwą do demontażu i na podłodze blaszaną płytę dla uzyskania równej powierzchni. Z protokołu oględzin wynika, że jest to pojazd w wersji kombi, z trzyosobową kanapą, bez przegrody. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że posiada tylne okna wzdłuż dwubocznych paneli oraz w klapie bagażnika, skórzaną tapicerkę foteli oraz obicia tapicerskie boczne, kieszenie - schowki w części tylnej. W ocenie organu zgodnie z regułą 2A Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej pojazd ten spełniał kryteria wyrobu niekompletnego posiadającego zasadnicze cechy wyrobu kompletnego. Z załącznika do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. wynika, że wyroby kompletne znajdujące się w stanie niezmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Reasumując jeśli brakuje jakiejś części, rolą reguły 2A jest rozwiązanie tego problemu. Kwestią odrębną jest, że przedmiotowy pojazd w swojej historii był bardzo krótko samochodem ciężarowym, po czym został ponownie przez montaż doprowadzony do stanu, w którym ponownie spełnia przesłanki samochodu osobowego. Zdaniem organu praktyka zaprezentowana przez sprzedawcę może jedynie prowadzić do wniosku, że na czas sprzedaży nadano samochodowi cechy pojazdu ciężarowego by uniknąć opodatkowania podatkiem akcyzowym. Bezspornym w sprawie jest fakt, że po sprzedaży pojazdowi przywrócono cechy samochodu osobowego i doprowadzono do uwzględnienia tej zmiany w dokumentacji pojazdu. Jednak odwracalność przeróbek świadczy o ich tymczasowości. Organ odwoławczy wskazał również, że Naczelnik Urzędu Celnego w P. T. prawidłowo wyliczył ciążące na stronie zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu. Dyrektor Izby Celnej w Ł. nie zgodził się z zarzutem naruszenia przepisu art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W rozpoznawanej sprawie postępowanie podatkowe doprowadziło do zebrania materiału dowodowego w całości i dokładnego wyjaśnienia - na jego podstawie - stanu faktycznego, skutkującego utrzymaniem w mocy decyzji organu podatkowego l instancji. Nie zgodził się z pominięciem wniosku dowodowego dotyczącego przesłuchania T. P. - organ dopełnił wszelkich czynności by przeprowadzić wnioskowany dowód. Jednak adresat nie odbiera korespondencji. Jak przyznaje pełnomocnik wspólnicy spółki również nie znają miejsca pobytu wymienionej osoby. Zgromadzony materiał dowodowy rozstrzyga istotne dla sprawy kwestie. W konsekwencji nie zgodził się z naruszeniem przez organ l instancji przepisów Ordynacji podatkowej art. 122, 121, 187, 188, 191 i 210 § 4. Na powyższą decyzję wniesiona została skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzję zaskarżono w całości i zarzucono jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 100 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym poprzez błędną wykładnię polegającą na ustaleniu, że przedmiotowy pojazd jest samochodem osobowym, a w konsekwencji uznanie, że jego nabycie wewnątrzwspólnotowe podlega podatkowi akcyzowemu, podczas gdy pojazd nie spełnia przesłanek określenia go jako samochód osobowy, tym samym jego nabycie nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym. Ponadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania podatkowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 122 O. p. poprzez uchylanie się od wszechstronnego działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, art. 187 § 1 O. p. poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny i nie w pełni rozpatrzony materiał dowodowy, art. 188 O. p. poprzez pominiecie wniosków dowodowych strony w sytuacji, w której przedmiotem tych wniosków były okoliczności istotne dla sprawy, nie stwierdzone wystarczająco za pomocą innych dowodów, art. 191 O. p. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, która w niniejszej sprawie przybrała cechy dowolnej, art. 210 § 4 O. p. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, w konsekwencji także art. 121 O. p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów podatkowych. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje stanowisko oraz argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga K. L. i J. L. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest dokonana przez organy podatkowe klasyfikacja nabytego przez skarżących samochodu marki AUDI A6 nr nadwozia [...] do pozycji 8703 Taryfy celnej i uznania, że samochód ten jest samochodem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. W ocenie skarżących, wskazanego pojazdu nie można zaklasyfikować jako pojazdu osobowego, gdyż w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego był on pojazdem ciężarowym, a więc nie podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym z tego tytułu. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.), zwanej dalej: u.p.a. W myśl art. 100 ust. 1 pkt 2 u.p.a., w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 101 ust. 2 u.p.a., obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju powstaje z dniem: przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (pkt 1); nabycia prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło po przemieszczeniu samochodu osobowego na terytorium kraju (pkt 2); złożenia wniosku o rejestrację samochodu osobowego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym – jeżeli podmiot występujący z wnioskiem o rejestrację na terytorium kraju nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu osobowego nie jest jego właścicielem (pkt 3). Podatnikiem – według art. 102 ust. 1 u.p.a., jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2, a więc między innymi podmioty nabywające samochody osobowe wewnątrzwspólnotowo. W art. 100 ust. 4 u.p.a. ustawodawca skonstruował natomiast definicję legalną pojęcia "samochody osobowe" dla celów ich opodatkowania podatkiem akcyzowym. W przepisie tym zdefiniowano jako samochody osobowe, pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo – towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Z przytoczonych przepisów wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu u.p.a., decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. W art. 3 ust. 1 u.p.a. określono, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L. 256 z 7 września 1987 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382 ze zm.). W celu zapewnienia jednolitej interpretacji, klasyfikacja towarów we wskazanej Nomenklaturze podlega pewnym zasadom (regułom) zdefiniowanym w taki sposób, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. W przyjęty tam sposób do każdego towaru przypisany jest odpowiedni kod. Prawidłowej klasyfikacji wyrobów do określonych kodów i pozycji znajdujących się w Nomenklaturze Scalonej dokonuje się zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej (w skrócie "ORINS"), w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L z dnia 31 października 2009 r. str. 1). W myśl reguły 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Pozycja CN 8703, do której odwołuje się w swojej treści art. 100 ust. 4 u.p.a. definiujący samochody osobowe obejmuje "Pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo - towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi". Pozycja ta obejmuje pojazdy mechaniczne różnego typu przeznaczone do przewozu osób, jednakże nie obejmuje pojazdów mechanicznych objętych pozycją 8702. Poza wyłączeniem w tej pozycji jedynie pojazdów należących do grupy 8702 oznacza to, że wszystkie pojazdy mieszczące się w zakresie tej pozycji są samochodami osobowymi, a o takiej ich klasyfikacji decyduje zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Cecha "zasadniczego przeznaczenia do przewozu osób", na co zwraca się uwagę w orzecznictwie, stanowi najistotniejsze kryterium kwalifikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Należy przy tym zaznaczyć, że określenie "zasadniczo do przewozu osób" nie może być interpretowane w ten sposób, że pojazd kwalifikowany do pozycji 8703 służy wyłącznie do przewozu osób. Pojazd taki może być także wykorzystywany do przewożenia towarów, o czym świadczy wyraźne zakwalifikowanie do tej pozycji również samochodów osobowo – towarowych (kombi). Zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób bądź towarów ustalane jest na podstawie ogólnego wyglądu i ogółu cech samochodu (vide: wyrok ETS z dnia 6 grudnia 2007r. w sprawie C-486/06, Lex nr 337569). Ustalenie zasadniczego przeznaczenia samochodu winno się odbywać w oparciu o całokształt okoliczności konkretnej sprawy, w tym w oparciu o dokumenty odnoszące się zarówno do okresu sprzed nabycia prawa rozporządzania jak właściciel, jak i po jego nabyciu. Nie chodzi przy tym o subiektywne przekonanie, czy nawet sposób faktycznego użytkowania konkretnego pojazdu, które zwłaszcza w przypadku samochodów osobowo – towarowych może być podwójne, lecz o obiektywne cechy samochodu pozwalające na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia, a więc głównego, dominującego charakteru. Szczególnie istotne w tym względzie jest niewątpliwie przeznaczenie określonego pojazdu przez producenta, który tworzy konstrukcję danego pojazdu – zgodnie z odpowiednimi przepisami i normami w tym zakresie, odpowiadającą jego przeznaczeniu. Nie budzi też wątpliwości, że użytkownicy samochodów, decydując o sposobie korzystania z nich, mogą dokonywać określonych przeróbek wnętrza, dostosowując je w ten sposób do indywidualnych potrzeb użytkowych, co zasadniczo nie zmienia jednak konstrukcyjnego przeznaczenia tych samochodów. Powyższe wynika również z treści Wyjaśnień do Taryfy Celnej - Not wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiących załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów, do których organy podatkowe prawidłowo się odwołały się w celu ustalenia zasadniczego przeznaczenia pojazdu. Według tychże wyjaśnień, w pozycji (8703), określenie: "samochody osobowo – towarowe" oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Klasyfikacja pojazdów mechanicznych objętych niniejszą pozycją (8703) jest wyznaczona przez pewne cechy, które wskazują, że te pojazdy są głównie przeznaczone raczej do przewozu osób, niż do transportu towarów (pozycja 8704). Cechy te są szczególnie pomocne przy określaniu klasyfikacji pojazdów mechanicznych, których masa brutto wynosi 5 ton i które posiadają pojedynczą zamkniętą przestrzeń wewnątrz dla kierowcy i zawierają inną przestrzeń dla pasażerów, którą można wykorzystać do transportu zarówno osób, jak i towarów. Do tej kategorii pojazdów mechanicznych włączone są te powszechnie znane jako pojazdy "wielozadaniowe" (np. pojazdy typu van, SUV-y (Sports Utility Vehicles, niektóre pojazdy typu pickup). Przejawem cech projektowych zwykle stosowanych do pojazdów, które objęte są tą pozycją, są następujące cechy: a) obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym (np. pasy bezpieczeństwa lub punkty kotwice oraz wyposażenie do zainstalowania pasów bezpieczeństwa) dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w przestrzeni tylnej powierzchni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów; takie siedzenia mogą być zamocowane na stałe, składające się ze zdejmowanych z punktów kotwiących lub składanych; b) obecność tylnych okien wzdłuż dwubocznych paneli; c) obecność przesuwnych, wahadłowych lub podnoszonych drzwi (jedne lub więcej) z oknami na bocznych panelach lub z tyłu; d) brak stałego panela lub przegrody pomiędzy przestrzenią dla kierowcy i przednich siedzeń pasażerów a przestrzenią tylną, która może być używana do przewozu zarówno osób, jak i towarów; e) wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów (np. dywaniki, wentylacja, oświetlenie, popielniczki). Tym samym za prawidłowe uznać należy postępowanie organów podatkowych dokonujących klasyfikacji samochodu, posługujących się treścią opisów kodów CN, zawartych w Nomenklaturze Scalonej, z uwzględnieniem Ogólnych Reguł Interpretacyjnych przewidzianych dla Nomenklatury Scalonej, uwag do poszczególnych działów i pozycji oraz – pomocniczo – wspomnianych wyjaśnień do Taryfy Celnej. W tym stanie rzeczy, z punktu widzenia przepisów ustawy o podatku akcyzowym, dla prawidłowej klasyfikacji samochodu nabytego przez skarżących nie mogła mieć znaczenia jego tymczasowa kwalifikacja (w okresie od 11 grudnia 2009 r. do 22 grudnia 2009 r.) do kategorii samochodów ciężarowych, co wynikało, m. in. z niemieckiego zaświadczenia o dopuszczeniu do ruchu i faktury dotyczącej sprzedaży z dnia [...] r. Nie ma również znaczenia fakt, iż w chwili jego nabycia wewnątrzwspólnotowego samochód nie posiadał tylnej kanapy, jego część pasażerską oddzielała od części bagażowej przegroda, zaś na podłodze pojazdu leżała blaszana płyta, dla uzyskania równiej powierzchni. Jak trafnie bowiem zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 9 lutego 2011 r. sygn. akt I SA/Wr 1360/10, nawet nazwanie określonego pojazdu pojęciem "samochód ciężarowy" w rozumieniu przepisów Prawa o ruchu drogowym nie oznacza, że pojazd ten ze swej istoty nie może być uznany za szeroko zdefiniowany "samochód osobowy" w rozumieniu przepisów regulujących opodatkowanie podatkiem akcyzowym. Stanowisko to podzielił również Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. w wyroku z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 258/11. Należy podkreślić, iż nie jest przedmiotem sporu, że sprowadzony przez skarżących samochód marki AUDI A6 został wyprodukowany jako samochód osobowy. Fakt ów wynika z pisma Spółki K. T. z dnia [...] r. Zgodnie z jego treścią pojazd został wyprodukowany jako 5 miejscowy o nadwoziu kombi. Również z pisma z dnia [...] r. Polsko – Niemieckiego Centrum Współpracy Służb Granicznych Policyjnych i Celnych wynika, że pojazd do 11 grudnia 2009 r. był zarejestrowany jako pojazd osobowy. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości również fakt, że pojazd ów bardzo krótko spełniał kryteria samochodu ciężarowego, dzięki dokonaniu w nim nieskomplikowanych modyfikacji. Aby ponownie posiadał cechy samochodu osobowego, poddany został jedynie demontażowi wewnętrznej przegrody oraz montażowi tylnej kanapy. Cechy samochodu osobowego w wersji kombi potwierdzone zostały w protokole oględzin z dnia [...] r. Ponadto oprócz posiadania przegrody oddzielającej część pasażerską od towarowej oraz braku tylnej kanapy przed przerobieniem go na samochód osobowy, posiadał szereg cech na pierwszy rzut oka charakterystycznych pojazdu osobowego, związanych chociażby z jego luksusowym wyposażeniem. Z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w trakcie oględzin w. w. samochodu wynika, że pojazd wyróżnia się jednobryłowym, zamkniętym i przeszklonym 5 drzwiowym nadwoziem typu kombi. W pojeździe znajduje się 5 stałych siedzeń z pasami bezpieczeństwa zamontowanymi w fabrycznych miejscach kotwienia w burtach pojazdu, co wyraźnie uwidoczniono na zdjęciach. Samochód posiada dywaniki, klimatyzację z nawiewami także dla pasażerów drugiego rzędu siedzeń, jednolite i - jak się wydaje, sądząc z analizy zdjęć, oryginalne producenckie obicia tapicerskie ze skóry dla wszystkich foteli. Na zdjęciach obrazujących elementy wyposażenia w przestrzeni poza pierwszym rzędem siedzeń są widoczne: aluminiowe wykończone klamki wewnętrzne otwierania drzwi, uchwyty dla pasażerów, nawiewy klimatyzacji i przyciski sterowania elektrycznym systemem otwierania okien i oświetlenie zamontowane na obiciu tapicerskim dachu w tej przestrzeni. W ocenie Sądu, w tym przypadku nie sposób zanegować prawidłowości ustaleń organów podatkowych, że samochód ten posiada szereg cech charakterystycznych dla pojazdów zdefiniowanych kodem 8703. Bezspornie samochód ten został wyprodukowany jako osobowy, a zatem został zaprojektowany zasadniczo do przewozu osób. O takim jego przeznaczeniu świadczy również to, iż: 1/ posiada fabryczną możliwość zamontowania 5 miejsc siedzących w dwóch rzędach z pasami bezpieczeństwa dla kierowcy i każdego pasażera, 2/ obecność tylnych okien, 3/ wyposażenie całego wnętrza pojazdu w sposób kojarzony z częścią pojazdu przeznaczoną dla pasażerów, 4/ wygląd zewnętrzny charakterystyczny dla samochodu osobowego. Opisane wyżej zmiany konstrukcyjne pozbawiły go pewnych cech charakterystycznych dla samochodów osobowych jak brak tylnych siedzeń, pasów bezpieczeństwa, a także zastosowanie przegrody za przednimi siedzeniami. Dokonane zmiany miały jednak charakter nietrwały, skoro obecnie samochód posiada 5 miejsc siedzących. Słusznie organ uznał, że pojazd spełniał kryteria wyrobu niekompletnego posiadającego zasadnicze cechy wyrobu kompletnego, zgodnie z regułą 2A Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Zgodnie z załącznikiem do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r., wyroby kompletne znajdujące się w stanie niezmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji, co wyroby zmontowane. Zmiany dokonane w samochodzie - umożliwiające przewóz towarów, nie były właściwe temu pojazdowi, którego właściwość do przewozu osób została uformowana już na etapie produkcji. Skarżący, pomimo zapewnienia mu przez organy podatkowe czynnego udziału w postępowaniu nie przedstawił dowodów pozwalających wyciągnąć odmienne wnioski. Sąd stwierdził przy tym, iż organ odwoławczy uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w tym dokumenty złożone przez skarżącego w toku postępowania, przy czym jednak wyprowadził z nich wnioski dotyczące zasadniczego przeznaczenia pojazdu odmienne aniżeli domagał się skarżący, co przy prawidłowości tychże wniosków (która została wykazana powyżej), nie świadczy o pominięciu czy nieuwzględnieniu dowodów złożonych przez stronę, a tym samym nie stanowi naruszenia zasady prawdy obiektywnej ani zasady swobodnej oceny dowodów, dowody nie zostały również w niniejszej sprawie ocenione w sposób dowolny (art. 122, art. 187, art. 188, art. 191 Ordynacji podatkowej). Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wszystkie przewidziane prawem elementy, ponadto w opisanym powyżej stanie faktycznym nie sposób zarzucić organowi, że prowadzone przezeń postępowanie podważało zaufanie obywateli do organów podatkowych (art. 210 § 4, art. 121 Ordynacji podatkowej). Na pytanie organu o stan samochodu w momencie wyszukania oferty sprzedaży, jego wprowadzenie na terytorium kraju oraz sprzedaż na rzecz Firmy A. T. P., sam pełnomocnik Spółki wskazał T. P. jako osobę posiadającą wiedzę na ten temat i wniósł o jego przesłuchanie. Wezwania w tym celu do T. P. kierowane były przez organ dwukrotnie, niemniej jednak nie zostały przez niego odebrane. Zaznaczyć przy tym należy, że sam pełnomocnik Spółki przyznał, iż ani on ani jej wspólnicy nie znają aktualnego miejsca pobytu T. P. W stanie faktycznym niniejszej sprawy Sąd uznał, iż organ dopełnił wszystkich czynności wynikających z przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności nie znajduje uzasadnienia zarzut pominięcia przezeń wniosków dowodowych strony. W ocenie Sądu, wobec dwukrotnego nieodebrania wezwania przez T. P., słusznie organy podatkowe przyjęły jako datę powstania obowiązku podatkowego dzień [...] r., która widnieje na rachunku jako data dostawy samochodu oraz datę jego sprzedaży na rzecz A. T. P. Wzięły bowiem pod uwagę oświadczenie T. P. z przesłuchania, jakie miało miejsce w dniu [...] r. Nie potrafił on wówczas wskazać daty nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu AUDI A6. Za prawidłowe należy również uznać wyliczenie ciążącego na stronie zobowiązania w podatku akcyzowym z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego z zastosowaniem art. 104 ust. 12 i art. 105 u.p.a., jednak strona skarżąca nie kwestionowała ustalonej przez organy podatkowe podstawy opodatkowania jak również daty powstania obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd uznał, iż nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przepisów prawa materialnego – art. 100 ust. 1 i ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, jak również przepisów postępowania, w szczególności art. 121, art. 122, art. 187, art. 188, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi, Sąd skargę oddalił. A. B.