III SA/Łd 352/05

Dnia 12 stycznia 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w (odzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Sędziowie: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska /spr./ Asesor WSA Ewa Alberciak Protokolant asystent sędziego Jarosław Szkudlarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006 roku sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy oddala skargę Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. po rozpatrzeniu odwołania A. K. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A i B nr [...] wydanego w dniu [...] przez Urząd Gminy Miasta w W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm./ i art. 140 ust 1 pkt 4 lit. b w związku z art. 122 ust 1 pkt 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm./ - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, iż decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta W. cofnął A. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii B i A Nr [...] wydane w dniu [...] przez Urząd Miasta i Gminy w W. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podniósł, że już w 1995 roku wszczął postępowanie administracyjne w celu wyjaśnienia, czy istnieją w stosunku do A. K. przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdem, gdyż organ otrzymał w tym przedmiocie sprzeczne zaświadczenia lekarskie. Ponieważ A. K. nie przedłożyła rozstrzygającego orzeczenia lekarskiego, decyzją z dnia [...] ponownie skierowana została na badanie lekarskie. W wyznaczonym terminie orzeczenia lekarskiego jednak nie przedstawiła. Z tego względu musiała być wydana decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Od powyższej decyzji wniosła odwołanie A. K. Skarżąca zażądała uchylenia decyzji, gdyż została ona wydana bezpodstawnie. Zdaniem skarżącej już przeprowadzone w 1995 roku postępowanie administracyjne udowodniło, że w stosunku do jej osoby nie ma żadnych przeciwwskazań do kierowania pojazdami samochodowymi, co wynikło z orzeczenia lekarskiego z dnia [...] Wydziałowi Komunikacji przedstawiła orzeczenie lekarskie orzecznika ZUS, iż jest zdolna do pracy, a Oddział ZUS w Z. na tej podstawie uznał decyzją z dnia [...], że nie spełnia wymaganych warunków do uzyskania renty, gdyż nie jest osobą chorą, co określa, iż brak jest jakichkolwiek przeciwwskazań do kierowania pojazdami samochodowymi. Ponadto skarżąca zarzuciła, że organ administracji publicznej nie może powoływać w decyzji przepisów ustawy z 20 czerwca 1997 roku - Prawo o ruchu drogowym, odnosząc je do sprawy z 1995 r., gdyż prawo nie działa wstecz. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po analizie akt sprawy wyjaśniło, iż według art. 122 Prawa o ruchu drogowym badaniu lekarskiemu przeprowadzonemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega między innymi kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia (ust. 1 pkt 5 cyt. artykułu). Ustawa nie precyzuje przesłanek kiedy występuje przypadek nasuwający zastrzeżenia co stanu do zdrowia kierowcy. W rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie badań lekarskich kierowców i osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami (Dz. U. Nr 2 póz. 15) wymieniono nie tylko podmioty, które mogą wystąpić z wnioskiem do starosty o wydanie decyzji o skierowaniu na badanie lekarskie (egzaminatorzy, organy kontroli ruchu drogowego, zespoły do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności), ale także podkreślono w § 2 pkt 5 tegoż rozporządzenia, iż starosta bez żadnego wniosku może skierować na badanie lekarskie osobę, co do której powziął wiarygodną informację o zastrzeżeniach w stanie zdrowia tej osoby, mogących powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów. Skoro organ administracji do spraw komunikacji jeszcze w 1995 r. otrzymał anonimową wiadomość o stanie zdrowia A. K., która to wiadomość następnie została potwierdzona już wiarygodną informacją o pobycie skarżącej w szpitalu z powodu choroby, której charakter może powodować niezdolność do prowadzenia pojazdów, i wątpliwości w tym przedmiocie nie zostały definitywnie rozstrzygnięte przez wiele lat (także z powodu postawy skarżącej jako strony postępowania), to Starosta W. zasadnie wydał w dniu [...] decyzję o skierowaniu A. K. na badanie lekarskie do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. W skierowaniu została pouczona w jakim terminie powinna zgłosić się na badanie do wymienionej placówki. Skarżąca nie odwoływała się od decyzji z dnia [...], nie przekazała też Staroście orzeczenia lekarskiego, gdyż na badania nie zgłosiła się. Zaskarżona decyzja z dnia [...] była więc konsekwencją postawy A. K. wobec nałożonego na nią obowiązku poddania się badaniom lekarskim w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w Ł. W myśl art. 140 Prawa o ruchu drogowym decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym starosta ma obowiązek wydać m.in. w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu. Była to zatem decyzja słuszna merytorycznie i wydana w oparciu o właściwą podstawę prawną. Zarzut skarżącej o zastosowaniu niewłaściwej podstawy prawnej w zaskarżonej decyzji nie jest trafny. Wprawdzie wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącej organ administracji publicznej powziął w 1995 roku (wówczas też istniała podobna regulacja prawna tego zagadnienia w ustawie z 1 lutego 1983 r. - Prawo o ruchu drogowym), ale ten "przypadek nasuwający zastrzeżenie co do stanu zdrowia A. K." istniał dalej, aż do wejścia w życie ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, i istnieje aktualnie. Z uwagi na zarzuty odnoszące się do decyzji z dnia [...] dotyczącej skierowania na badanie lekarskie, iż wobec dysponowania przez Starostę zaświadczeniem lekarskim z dnia 11 września 1995 roku stwierdzającym, że A. K. nie może być kierowcą i z jakiego powodu, nie mógł on zasadnie uznać, że przedstawione przez skarżącą wcześniejsze zaświadczenie lekarskie i późniejsza w czasie decyzja ZUS oraz orzeczenie lekarskie orzecznika ZUS, jednak usuwają zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Takie zastrzeżenia mogłoby tylko usunąć orzeczenie lekarskie, wydane po specjalistycznym badaniu w trybie przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, któremu to badaniu skarżąca się nie poddała. Na powyższą decyzję w dniu 12 maja 2005 roku A. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. W skardze wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, przywrócenie przysługujących jej uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii A i B oraz przyznanie odszkodowania za poniesione szkody moralne na skutek wydawania mylnych decyzji. W uzasadnieniu skargi A. K. powtórzyła argumentacje podniesioną w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumenty wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna . Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. nr 153 poz. 1269 ) - sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że sąd administracyjny bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron, oraz procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Decyzja zaś lub postanowienie stosownie do art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153 poz. 1270 ) podlega uchyleniu jeżeli sąd stwierdzi : a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżonej decyzji jak i decyzji ją poprzedzającej nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego bądź prawa materialnego. W przedmiotowej sprawie Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W roku 1995 w związku z pismem jakie organ otrzymał A. K. a została skierowana na badania sprawności fizycznej i psychicznej. Na kopii tego skierowania lekarz medycyny K.M. złożyła oświadczenie, że A. K. była hospitalizowana na oddziale zakaźnym ZOZ W. w dniach 16 stycznia – 3 lutego 1995 r. z powodu padaczki z charakteropatią oraz schorzeń kręgosłupa. W obecnym stanie zdrowia nie może być kierowcą pojazdów mechanicznych i nie mechanicznych. W aktach administracyjnych znajduje się także świadectwo lekarskie z dnia 4 maja 1995 r z którego wynika, że skarżąca jest zdolna do kierowania pojazdem mechanicznym. Wobec sprzecznych co do treści świadectw lekarskich organ zwrócił się do Wojewódzkiej Przychodni Przemysłowej przy Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w S. z prośbą o przeprowadzenie badań i wydanie dokumentu z którego będzie wynikało, czy skarżąca może być kierowcą pojazdów mechanicznych i nie mechanicznych. A. K. na wezwanie organu do złożenia prawa jazdy oświadczyła na piśmie, że nie może złożyć tego dokumentu, gdyż go zagubiła. Organ załączył jeszcze jedno zaświadczenie lekarskie wydane 11 września 1995 r. podpisane lekarza medycyny K. M., z którego wynika, że skarżąca nie może być kierowcą pojazdów mechanicznych. Decyzją z [...] organ zatrzymał skarżącej prawo jazdy do czasu wykazania się posiadaniem wymaganej sprawności fizycznej i psychicznej. W roku 2004 skarżąca wystąpiła o wymianę prawa jazdy. Organ wszczął postępowanie i zawiadomił skarżącą, że w związku z faktem, iż w aktach znajduje się zaświadczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych będzie wydane skierowanie na badania lekarskie. Decyzję o skierowaniu na badania wydał Starosta W. [...]. Skarżąca otrzymała tę decyzję 25 listopada 2004 r. , ale na badania nie stawiła się. Z ustaleń Sądu wynika, iż decyzja ta stała się ostateczna. Decyzją z dnia [...] nr [...] organ I instancji cofnął skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami, a w wyniku wniesienia odwołania przez skarżącą organ odwoławczy zaskarżoną do Sądu decyzją – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Przechodząc do rozważań podnieść należy, iż zgodnie z art. 140 ust 1 pkt. 4 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku – Prawo o ruchu drogowym /t.j. Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 515 ze zm./ - decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym wydaje starosta w razie niepoddania się badaniu lekarskiemu w trybie określonym w art. 122 ust. 1 pkt. 3-5,. W myśl art. 122 ust. 1 pkt. 4 tej ustawy - badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem podlega kierujący pojazdem skierowany decyzją starosty w przypadkach nasuwających zastrzeżenia co do stanu zdrowia. Skarżąca była skierowana na badania lekarskie przeprowadzane w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem decyzją Starosty [...] z uwagi na nasuwające się zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. Decyzja ta stała się ostateczna, a skarżąca nie poddała się badaniom. W tej sytuacji - mając na uwadze treść wskazanych przepisów prawa stwierdzić należy iż wydana przez organ I instancji decyzja o cofnięciu skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami była prawidłowa, a decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji nie narusza prawa. Zarzuty skarżącej nie są zasadne. Wprawdzie w aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie lekarskie stwierdzające, iż skarżąca może prowadzić pojazdy mechaniczne, ale jednocześnie wydane zostało zaświadczenie i oświadczenie lekarskie z okresu wcześniejszego i późniejszego z których wynika, że skarżąca nie może prowadzić pojazdów mechanicznych i nie mechanicznych. Te sprzeczne ze sobą treści spowodowały wątpliwości co do stanu zdrowia skarżącej. Wątpliwości te mogły być rozwiane jedynie wtedy, gdyby skarżąca poddała się badaniom lekarskim na które została skierowana, a decyzji o takim skierowaniu na badania skarżąca nie podważała. Takiego badania nie mogło zastąpić ani korzystne dla skarżącej zaświadczenie lekarskie (wobec istnienia dwóch niekorzystnych), ani decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z której wynika, że skarżąca orzeczeniem lekarza orzecznika została uznana za zdolną do pracy. Pozostałe zarzuty skarżącej nie mają wpływu na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Mając zatem na uwadze, iż zaskarżona decyzja nie naruszała prawa Sąd w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153 poz. 1270 ) skargę oddalił . ms