III SA/Łd 353/04

Dnia 29 kwietnia 2004 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty Powiatu [...] na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: przekazania pisma według właściwości p o s t a n a w i a: odrzucić skargę W dniu 2 lipca 2001 r. D.A. zawarł ze Starostą Powiatu [...] umowę pożyczki w kwocie 31.000,00 zł ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Zabezpieczeniem pożyczki była hipoteka ustanowiona na lokalu mieszkalnym. W dniu 20 marca 2003 r. pożyczkobiorca zmarł. Na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w Zgierzu Wydział Cywilny z dnia 17 września 2003 r. sygn. akt: I Ns 319/03 spadek po D.A., w skład którego wchodził wymieniony lokal mieszkalny, w całości nabył Skarb Państwa. Pismem z dnia 5 stycznia 2004 r. Kierownik Powiatowego Urzędu Pracy w Z. wystąpił do Wojewody [...] z prośbą o wypowiedzenie się, czy w/w należność zostanie uregulowana przez Skarb Państwa, czy też w wyniku postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego przez Powiatowy Urząd Pracy, działającego z upoważnienia Starosty, w wyniku postępowania zmierzającego do zaspokojenia wierzytelności z lokalu, na którym ma ustanowioną hipotekę. Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] na podstawie art. 19,20,22 § 2, 65 § 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) przekazał pismo Kierownika Powiatowego Urzędu Pracy w Z. do Starosty Powiatu [...]. W uzasadnieniu Organ podał, iż na podstawie ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej – w związku z reformą ustrojową państwa (Dz. U. Nr 106, poz. 668 ze zm.), samorządy wojewódzkie oraz powiatowe przejęły większość zadań realizowanych do tej pory przez Wojewódzkie Urzędy Pracy – Wojewódzkie Ośrodki Zatrudnienia i Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. W związku z treścią art. 139 wyżej powołanej ustawy Wojewoda uznał, iż samorząd powiatowy przejął między innymi zadanie związane z udzielaniem pożyczek ze środków PFRON, stąd rozpatrywana sprawa leży w kompetencji Starosty Powiatu. Jednocześnie Wojewoda [...] pouczył, iż na postanowienie na podstawie art. 19, 20, 22 § 3,65 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, strona może złożyć zażalenie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, za pośrednictwem Wojewody [...], w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia. W dniu 8 kwietnia 2004 r. Starosta Powiatu [...] wniósł zażalenie na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie przekazania pisma według właściwości. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Zgodnie z treścią art. 65 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) jeżeli organ administracji publicznej, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, niezwłocznie przekazuje je do organu właściwego. Przekazanie sprawy do organu właściwego następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) skargę do sądu administracyjnego wnieść można dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator albo Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Z treści powyżej powołanych przepisów wynika, iż kontrola sądowa traktowana jest jako element wieńczący system weryfikacji działań (aktów) administracji, a nie pierwszego czy też dominującego ogniwa tego systemu. Z tego względu prawo wniesienia skargi – co do zasady – jest uwarunkowane uprzednim wyczerpaniem przez skarżącego środków zaskarżenia, jeżeli przysługiwały mu one w postępowaniu przed organem administracyjnym. Obowiązek ten, wynika z założenia, że Sąd nie wyręcza organów administracji wyższego stopnia i nie narusza podstawowej zasady dwuinstancyjności postępowania. Zgodnie z treścią art. 141 § 1 i art. 144 w zw. z art. 127 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Właściwym do rozpoznania takiego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia. Skarżący nie skorzystał jednak z tego uprawnienia. W tym stanie rzeczy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była niedopuszczalna z powodu niewyczerpania toku postępowania przed organami administracyjnymi (art. 52 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i jako taka podlegała odrzuceniu. Dlatego też Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w postanowieniu.