III SA/Łd 354/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA Andrzej Kozerski po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.F. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...] nr [...] W odpowiedzi na przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku o umorzenie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę III S.A./Łd 354/04 UZASADNIENIE Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nałożono na J.F. karę pieniężną w kwocie cztery tysiące sześćset złotych pouczając go równocześnie o przysługującym mu prawie odwołania się do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w terminie 14 dni od doręczenia decyzji. Decyzje tą doręczono J.F. w dniu 22 września 2003 r. Ukarany w dniu 26 września 2003 r. złożył w Wojewódzkim Inspektoracie Transportu Drogowego w Ł. odwołanie. Pismem z dnia 12 grudnia 2003 r. Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego wezwał skarżącego do wypowiedzenia się, czy jego pismo doręczone organowi w dniu 26 września 2003 r. jest odwołaniem, czy też wnioskiem o umorzenie lub rozłożenie na raty kwoty kary. W piśmie z dnia 20 grudnia 2003 r. ukarany sprecyzował swe żądanie w ten sposób, że wniósł o umorzenie kwoty kary. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Inspektorat Transportu Drogowego w Ł. decyzją z dnia [...] odmówił uwzględnienia wniosku z powodu niespełnienia przez skarżącego przesłanek do umorzenia należności. Pouczając jednocześnie ukaranego, iż decyzja jest ostateczna. W dniu 8 marca 2004 r. J.F. złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia wniosku w sprawie umorzenia kary pieniężnej. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270) skargę do sądu administracyjnego wnieść można dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi Prokurator albo Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Zgodnie z treścią art. 127 § 1 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Właściwym do rozpoznania takiego odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia (art. 127 § 2 kpa). W postępowaniu administracyjnym zasadą jest więc, że od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie w administracyjnym toku instancji. Odstąpienie od tej zasady, jej ograniczenie lub wyłączenie bądź wprowadzenie innego środka ochrony prawnej może nastąpić tylko w drodze ustawy, a jako wyjątek od zasady musi być wyraźne i jednoznaczne. Ewentualne wątpliwości co do takiego wyjątku powinny być wyjaśniane na rzecz realizacji zasady, a nie rozszerzenia wyjątku. Jest to w takich sytuacjach jedna z podstawowych reguł interpretacji przepisów w toku stosowania prawa, prezentowana powszechnie w doktrynie i orzecznictwie (por.: uchwala 5 sędziów NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPK 31/02, opubl. "Monitor Prawniczy" z 2003 r., nr 13, poz.580). W sprawie niniejszej zaskarżoną decyzję wydał Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Ł. W myśl przepisu art. 54 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2001 r. nr 125, poz. 1371) nadzór nad działalnością Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego należy do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wobec powyższego J.F. w sprawie niniejszej przysługiwało jeszcze prawo odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżący nie skorzystał jednak z tego uprawnienia. W tym stanie rzeczy jego skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego była niedopuszczalna z powodu niewyczerpania toku postępowania przed organami administracyjnymi (art. 52 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i jako taka podlegała odrzuceniu. Dlatego też Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.