III SA/Łd 354/26

Dnia 18 czerwca 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 czerwca 2026 roku na posiedzeniu niejawnym skargi "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z dnia 28 kwietnia 2026 roku nr 586/26 w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić na rzecz skarżącej "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 200 (dwieście) złotych, zaksięgowaną w dniu 19 maja 2026 r., pod poz. 2097. a.kr 21 maja 2026 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga "M." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. (dalej: strona, strona skarżąca lub skarżąca) na uchwałę Zarządu Województwa Łódzkiego z 28 kwietnia 2026 r. w przedmiocie nieuwzględnienia protestu od negatywnej oceny projektu. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału III z 22 maja 2026 r. wezwano pełnomocnika strony skarżącej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia braków formalnych skargi przez poświadczenie za zgodność z oryginałem złożonych wraz ze skargą dokumentów składających się na kompletną dokumentację określoną w art. 73 ust. 3 i 4 ustawy o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027. W odpowiedzi na wezwanie sądu pełnomocnik strony skarżącej, w piśmie z 3 czerwca 2026 r. wskazał, iż w załączeniu przedkłada poświadczone za zgodność z oryginałem dokumenty, składające się na kompletną dokumentację określoną w art. 73 ust. 3 i 4 ustawy o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 wraz z odpisem. Do swojego pisma pełnomocnik strony skarżącej załączył jednak oświadczenie z 3 czerwca 2026 r., w treści którego wskazał, iż w imieniu swojego mocodawcy poświadcza zgodność dokumentów ponumerowanych od strony 1 do strony 784, z okazanym oryginałem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych. Ustawą taką jest ustawa z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (tekst jedn. Dz.U. 2025, poz. 1733 ze zm.) – dalej: "u.z.r.z." lub "ustawa wdrożeniowa". W niniejszej sprawie zastosowanie ma wskazana powyżej ustawa wdrożeniowa, która określa szczególne zasady zaskarżenia rozstrzygnięć właściwej instytucji do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 73 ust. 1 u.z.r.z. w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia na podstawie art. 64 ust. 3, art. 70 ust. 1 lub art. 77 ust. 2 pkt 1 wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 p.p.s.a. Z kolei, w myśl art. 73 ust. 2 ustawy wdrożeniowej, skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 64 ust. 3, art. 69 ust. 1 pkt 2 albo ust. 4 pkt 2, art. 70 ust. 2 albo art. 77 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Przy czym skarga ta podlega wpisowi stałemu. Stosownie zaś do art. 73 ust. 6 ustawy wdrożeniowej wniesienie skargi: 1) po terminie, o którym mowa w ust. 2; 2) bez kompletnej dokumentacji; 3) bez uiszczenia wpisu stałego w terminie, o którym mowa w ust. 2 - powoduje odrzucenie skargi. Zaznaczyć również należy, iż zgodnie z treścią art. 73 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, kompletna dokumentacja, o której mowa w ust. 2, obejmuje: 1) wniosek o dofinansowanie projektu, 2) informację o wynikach oceny projektu, o której mowa w art. 56 ust. 4, 3) wniesiony protest, 4) informację, o której mowa w art. 69 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 70 albo art. 77 ust. 2 pkt 1 - wraz z ewentualnymi załącznikami. Co więcej, zgodnie z wolą ustawodawcy, kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii (art. 74 ust. 4 ustawy wdrożeniowej). W myśl zaś art. 73 ust. 7 ustawy wdrożeniowej, w przypadku wniesienia skargi bez kompletnej dokumentacji lub bez uiszczenia wpisu stałego sąd wzywa wnioskodawcę do uzupełnienia dokumentacji lub uiszczenia wpisu w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Z przywołanych powyżej przepisów wynika, że sąd administracyjny rozpoznający skargę w sprawach z zakresu prowadzenia polityki spójności, dotyczącą wniosków o dofinansowanie, orzeka na podstawie akt sprawy, którymi są dokumenty, określone w art. 73 ust. 3 pkt 1-4 ustawy wdrożeniowej wraz z ewentualnymi załącznikami. Przy czym, zgodnie z wolą ustawodawcy, wnioskodawca kwestionujący negatywne rozstrzygnięcie ma obowiązek dołączyć bezpośrednio do skargi kompletną dokumentację, a więc taką, która stanowiła podstawę wydanego przez organ i skarżonego do sądu administracyjnego rozstrzygnięcia. Przy czym, zgodnie z wolą ustawodawcy na kompletną dokumentację składają się wszystkie dokumenty złożone przez stronę wraz z wnioskiem o dofinansowanie, wymienione jako załączniki do wniosku, a także pozostałe dokumenty, o których mowa w art. 73 ust. 3 pkt 2-4 ustawy wdrożeniowej, obejmujące dokumenty pochodzące zarówno od strony jak i od organu. Ustawodawca zastrzegł przy tym, że kompletna dokumentacja ma być przez wnioskodawcę wniesiona w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii. W niniejszej sprawie, jak wynika z akt sprawy, pełnomocnik strony skarżącej został wezwany, pod rygorem odrzucenia skargi, do uzupełnienia braków formalnych skargi przez poświadczenie za zgodność z oryginałem złożonych wraz ze skargą dokumentów składających się na kompletną dokumentację realizowanego projektu, określoną w art. 73 ust. 3 i 4 ustawy wdrożeniowej. Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 4 ustawy wdrożeniowej, kompletna dokumentacja jest wnoszona przez wnioskodawcę w oryginale lub w postaci uwierzytelnionej kopii. W wyznaczonym przez sąd terminie pełnomocnik strony nie uzupełnił jednak braków formalnych skargi, gdyż w złożonej 3 czerwca 2026 r. odpowiedzi na wezwanie sąd nie przedłożono ani oryginałów, ani uwierzytelnionych kopii dokumentacji, o której mowa art. 73 ust. 3 pkt 2 ustawy wdrożeniowej. Pełnomocnik strony skarżącej ograniczył się do złożenia pisemnego oświadczenia, iż "w imieniu mojego Mocodawcy, M. Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., poświadczam zgodność dokumentów ponumerowanych od strony 1 do strony 784, z okazanym oryginałem". Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z art. 76 ustawy wdrożeniowej, w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dotyczące aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52 - 55, art. 61 § 3 - 6, art. 115 - 122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Odnotować przy tym należy, że zasady uwierzytelnienia kopii dokumentów w postępowaniu sądowoadministracyjnym zostały uregulowane w art. 48 p.p.s.a. Jak bowiem stanowi art. 48 § 3 p.p.s.a., zamiast oryginału dokumentu strona może złożyć odpis dokumentu, jeżeli jego zgodność z oryginałem została poświadczona przez notariusza albo przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej. Zaznaczyć przy tym należy, że przepis ten nie pozostawia żadnych wątpliwości co do tego, że poświadczenia odpisu (kopii) dokumentu za zgodność z jego oryginałem może wykonać jedynie taki profesjonalny pełnomocnik, który w danym postępowaniu sądowoadministracyjnym reprezentuje stronę (por. np. postanowienie NSA z dnia 7 grudnia 2010 r., I GSK 935/10, Lex/el nr 741215). Dla porządku trzeba jeszcze zaznaczyć, że zgodnie z art. 48 § 3a p.p.s.a. jeżeli odpis dokumentu został sporządzony w formie dokumentu elektronicznego, poświadczenie jego zgodności z oryginałem, o którym mowa w § 3, dokonuje się z wykorzystaniem kwalifikowanego podpisu elektronicznego, podpisu zaufanego albo podpisu osobistego. Odpisy dokumentów poświadczane elektronicznie sporządzane są w formatach danych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Odnotować również należy, że w myśl art. 38 § 4 p.p.s.a. zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej ma charakter dokumentu urzędowego. Tym samym nie może być wątpliwości co do tego, że poświadczenie zgodności dokumentu z oryginałem ma być zawarte w jego odpisie (kopii) i dopiero wówczas odpis dokumentu zyskuje charakter dokumentu urzędowego. Co więcej, jak stanowi art. 48 § 5 p.p.s.a. jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, sąd, na wniosek strony albo z urzędu, zażąda od strony składającej odpis dokumentu, o którym mowa w § 3, przedłożenia oryginału tego dokumentu. Podkreślić należy, że w doktrynie nie budzi wątpliwości fakt, iż notariusz lub pełnomocnik, o którym mowa w art. 48 § 3 p.p.s.a. składając na kopii (odpisie) dokumentu adnotację, że jest on zgodny z oryginałem – posługując się formułą: "Stwierdzam zgodność z oryginałem" lub "za zgodność z oryginałem", wraz z innymi danymi wymaganymi przez ustawę, de facto zaświadcza, że zapoznał się z oryginałem konkretnego dokumentu, a następnie skopiował go w celu wykorzystania w danym postępowaniu. Wskazana adnotacja, składana na kopii (odpisie) dokumentu powinna przy tym zawierać podpis sporządzającego ją profesjonalnego pełnomocnika, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, a na żądanie również godzinę dokonania czynności, a także – w przypadku, gdy dokument zawiera cechy szczególne (np. dopiski, poprawki lub uszkodzenie) – należy to również stwierdzić w poświadczeniu (por. M. Grego, Uwierzytelnianie dokumentów przez pełnomocnika, Administracja Teoria Dydaktyka Praktyka z 2010 r., nr 2, s. 96 – 110; a także B. Dauter, Komentarz do art. 48 p.p.s.a. [w:] A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, B. Dauter, Ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2024 r., Lex/el). Zatem poświadczeniem (uwierzytelnieniem) dokumentu jest umieszczenie na odpisie lub kserokopii konkretnego dokumentu adnotacji o treści: "Stwierdzam zgodność z oryginałem" lub "za zgodność z oryginałem" oraz zaopatrzenie tejże adnotacji podpisem odpowiedniego, wskazanego przez ustawodawcę podmiotu (np. radcy prawnego będącego pełnomocnikiem strony) wraz ze wskazaniem daty i miejsca (por. np. wyrok NSA z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1508/09, Lex/el nr 746596; czy wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2006 r., sygn. akt I OSK 1112/05, Lex/el nr 275435). Przy czym, w doktrynie wskazuje się, iż taka klauzula powinna się znaleźć na każdej stronie odpisu (kopii) dokumentu (por. M. Grego, Uwierzytelnianie dokumentów przez pełnomocnika, Administracja Teoria Dydaktyka Praktyka z 2010 r., nr 2, s. 103, która zwraca uwagę na adnotację, "jaką pełnomocnik powinien pozostawić na każdym poświadczanym dokumencie"). Zatem podzielić należy stanowisko, iż "dla uznania kserokopii za dokument niezbędne jest oświadczenie o istnieniu oryginału o treści i formie odwzorowanej kserokopią. Takim oświadczeniem będzie umieszczone na kserokopіі i zaopatrzone podpisem poświadczenie zgodności kserokopii z oryginałem. Dopiero wtedy można uznać kserokopię za dokument świadczący o istnieniu oryginału. Bez wspomnianego poświadczenia kserokopia nie może więc być uznana za dokument, nie ma więc mocy dowodowej" (M. Grego, Uwierzytelnianie dokumentów przez pełnomocnika, Administracja Teoria Dydaktyka Praktyka z 2010 r., nr 2, s. 97 oraz wskazany tam wyrok SN z dnia 16 czerwca 2000 r., sygn. akt IV CKN 59/00, Lex/el nr 533122). Podkreślić przy tym należy, że "to właśnie złożone na odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem będzie cieszyło się dobrodziejstwami, jakie łączą się z uznaniem dokumentu za urzędowy, tj. domniemaniem prawdziwości i autentyczności" (M. Grego, Uwierzytelnianie dokumentów przez pełnomocnika, Administracja Teoria Dydaktyka Praktyka z 2010 r., nr 2, s. 102). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że dokumentacja, o której mowa w art. 73 ustawy wdrożeniowej jest zatem kompletna, gdy zawiera wszystkie wymagane elementy (dokumenty) określone w art. 73 § 3 ustawy wdrożeniowej i ma – jak stanowi art. 73 § 4 ustawy wdrożeniowej - formę oryginałów albo uwierzytelnionych kopii, w sposób określony w art. 48 § 3 lub § 3a p.p.s.a. Jak wynika z akt sprawy dokumenty złożone w odpowiedzi na wezwanie sądu zostały złożone przez pełnomocnika strony skarżącej w formie papierowej. Oznacza to, że zgodnie z art. 48 § 3 p.p.s.a. poświadczenia wskazanych dokumentów za zgodność z oryginałem należało dokonać poprzez opatrzenie wprost ich kopii podpisem pełnomocnika strony wraz ze stosowną adnotacją oraz datą i miejscem poświadczenia. Pełnomocnik strony składa bowiem na odpisie dokumentu adnotację, że jest on zgodny z oryginałem, wraz z innymi danymi wymaganymi przez ustawę. Profesjonalny pełnomocnik (w niniejszym przypadku radca prawny) powinien zatem w sporządzonym poświadczeniu zgodności dokumentu z jego oryginałem, tj. obok adnotacji na kopii dokumentu o treści: "Stwierdzam zgodność z oryginałem" lub "za zgodność z oryginałem" umieścić swój podpis, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, a na żądanie również godzinę dokonania czynności. Co więcej, jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (tj. dopiski, poprawki lub uszkodzenia), należy to również stwierdzić w poświadczeniu jego zgodności z oryginałem. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radach prawnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 499 ze zm.) radca prawny ma prawo sporządzania poświadczeń odpisów dokumentów za zgodność z okazanym oryginałem w zakresie określonym odrębnymi przepisami. Poświadczenie powinno zawierać podpis radcy prawnego, datę i oznaczenie miejsca jego sporządzenia, na żądanie - również godzinę dokonania czynności. Jeżeli dokument zawiera cechy szczególne (dopiski, poprawki lub uszkodzenia) radca prawny stwierdza to w poświadczeniu. Sąd przyjął, że załączone przez pełnomocnika strony skarżącej w uzupełnieniu braków formalnych skargi dokumenty nie spełniają wymagań określonych w art. 73 ust. 4 ustawy wdrożeniowej. Pełnomocnik strony skarżącej nie złożył bowiem ani oryginałów, ani właściwie uwierzytelnionych odpisów dokumentacji. Wskazać bowiem należy, że poświadczenie za zgodność z oryginałem wymaga złożenia przez pełnomocnika strony skarżącej będącego radcą prawnym podpisu, daty oraz miejsca sporządzenia tzw. klauzuli uwierzytelniającej (legalizacyjnej) o treści: "Stwierdzam zgodność z oryginałem" lub "za zgodność z oryginałem", na odpisie dokumentu lub jego kserokopii. Tymczasem pełnomocnik strony skarżącej nie umieścił na kserokopii dokumentów wskazanej powyżej adnotacji zaopatrzonej swoim podpisem wraz z oznaczeniem daty i miejsca jej sporządzenia, tj. zawierającej stwierdzenie zgodności kserokopii z oryginałem dokumentu, a tylko taka forma stanowi prawidłowe uwierzytelnienie dokumentów. Pamiętać przy tym należy, iż zgodnie z art. 48 § 4 p.p.s.a. zawarte w odpisie dokumentu poświadczenie zgodności z oryginałem przez występującego w sprawie pełnomocnika strony będącego adwokatem, radcą prawnym, rzecznikiem patentowym, doradcą podatkowym lub radcą Prokuratorii Generalnej RP ma charakter dokumentu urzędowego. Innymi słowy, prawidłowo sporządzone poświadczenie stanowi urzędowe stwierdzenie istnienia dokumentu o określonej treści. Tym samym sąd uznał, że załączone do pisma z 3 czerwca 2026 r. oświadczenie pełnomocnika strony skarżącej o poświadczeniu zgodności dokumentów ponumerowanych od strony 1 do strony 784 z okazanym oryginałem nie spełnia warunków określonych w art. 73 ust. 3 i 4 ustawy wdrożeniowej. Dokumenty te nie zostały bowiem poświadczone w taki sposób, jak tego wymaga art. 48 § 3 p.p.s.a. Nie można bowiem uznać, że złożenie odrębnego dokumentu zawierającego oświadczenie pełnomocnika strony o zgodności wskazanych w oświadczeniu dokumentów z ich oryginałami za skuteczne, tj. odpowiadające obowiązującym przepisom prawa, poświadczenie złożonych do sądu kserokopii dokumentów. W tych okolicznościach sąd zobligowany był do stwierdzenia, że ze skargą nie złożono kompletnej dokumentacji zgodnie z art. 73 ust. 2-4 ustawy wdrożeniowej. Zatem, z uwagi na powyższe, sąd w pkt 1 odrzucił skargę zgodnie z art. 73 ust. 6 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. O zwrocie uiszczonego wpisu sąd orzekł jak w pkt 2 na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a. a.kr