III SA/Łd 357/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędzia NSA Irena Krzemieniewska Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi J. Z. N. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania koncesji na wydobywanie kopaliny oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U z 2000r. Nr 98 poz. 1071 ze zm) – dalej kpa., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy postanowienie Wójta Gminy W. z dnia [...] r., nr [...] wydane w przedmiocie odmowy uzgodnienia koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "A." w miejscowości P., obejmującego działkę nr [...] Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Pismem z dnia 11 stycznia 2012 r. Marszałek Województwa [...] zwrócił się do Wójta Gminy W. o uzgodnienie udzielenia J.Z.N. koncesji na wydobywanie kopaliny ze złoża kruszywa naturalnego "A." w miejscowości P., obejmującego działkę nr [...] Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] Wójt Gminy W. odmówił uzgodnienia koncesji. Uzasadniając organ pierwszej instancji wskazał, iż zamierzone przez stronę przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., przyjętym uchwałą Rady Gminy W. z dnia [...] r., nr [...]. Ponadto organ wskazał, iż w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajdują się drogi gminne nieprzystosowane do przejazdu samochodów o dużej ładowności. Ruch takich pojazdów spowodowałby zniszczenie tych dróg. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz 107 § 3 kpa. Uzasadniając wskazał, iż zaskarżone postanowienie jest "merytorycznie błędne" i zawiera niewłaściwą interpretację zapisów Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. W ocenie skarżącego organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego i prawnego sprawy, ograniczając się do zdawkowego stwierdzenia, że przedsięwzięcie jest niezgodne z obowiązującym Studium. Tymczasem zamiarem przedsiębiorcy jest działanie zgodne z warunkami realizacji przedsięwzięcia ustanowionymi przez Wójta Gminy W. w prawomocnej decyzji z dnia [...] r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża naturalnego "A". W decyzji tej ustalono kierunek wodno-rekreacyjny i wodno-leśny rekultywacji gruntów po zakończeniu eksploatacji. Strona wskazała, że zgodnie z zapisami Studium na terenach zamierzonego przedsięwzięcia przewiduje się docelowe ich przeznaczenie do użytkowania leśnego, a do czasu ich faktycznego zalesienia do użytkowania rolniczego z zakazem wznoszenia siedlisk oraz innych obiektów związanych z gospodarką rolną, przy dopuszczeniu realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i dróg, w sposób niekolidujący z nasadzeniami leśnymi. Ponadto podniósł, że zapis o treści "Dopuszcza się realizację zbiorników wodnych, przy zachowaniu przepisów szczególnych", następujący po zapisie o możliwości prowadzenia rozpoznania złóż kruszywa pospolitego i ewentualnego udokumentowania ich, celem uzyskania koncesji, pozostaje w związku z dopuszczalną eksploatacją kruszywa, która powoduje powstawanie naturalnych zawodnionych wyrobisk poeksploatacyjnych. Skarżący nie zgodził się również ze stanowiskiem, że niezgodności zamierzonego przedsięwzięcia nie może uzasadniać stwierdzenie "nie występują złoża surowców mineralnych". Brak udokumentowania złoża w Studium nie może stanowić przeszkody w uzgodnieniu dopuszczalności prowadzenia eksploatacji kruszywa na tych terenach. Tym bardziej że organ posiadał z urzędu wiedzę na temat złóż kruszywa na przedmiotowej działce. Stosowna dokumentacja została przekazana przez skarżącego zawiadomieniem z dnia 24 listopada 2010 r. Skarżący nie zgodził się również z stwierdzeniem, iż zapisy Studium nie dopuszczają realizacji przedsięwzięcia związanego z wydobywaniem kopaliny. Zgodnie bowiem z przepisami Prawa geologicznego i górniczego, koncesje są udzielane w następującej kolejności: koncesja na poszukiwanie lub rozpoznawanie złóż, a następnie koncesja na wydobywanie kopaliny ze złóż. Podkreślił także, że zakres uzgodnienia określa przepis art. 16 ust. 5 ustawy Prawa geologicznego i górniczego, niezasadnym jest zatem powoływanie się przez organ na okoliczność, iż przejazd samochodów o dużej ładowności spowoduje zniszczenie dróg gminnych. Kwestia przejazdu pojazdów wywożących kopaliny została uregulowana w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z treścią art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 , z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczpospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przedmiotem uzgodnienia powinno być stwierdzenie zgodności zamierzonej działalności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Kolegium wskazało, iż w niniejszej sprawie przedmiotem uzgodnienia jest udzielenie koncesji na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "A.". Działka, na której miałoby być prowadzone wydobycie kruszywa naturalnego, położona jest w obszarze, który w Studium przewidziany jest jako teren zalesień-ZLZ. Organ odwoławczy powołując treść pkt XIV.4.4. "części tekstowej" załącznika nr 1 do Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., stwierdził, że na terenie tym nie ma możliwości prowadzenia działalności polegającej na wydobyciu kruszywa naturalnego. Odnosząc się do argumentacji skarżącego, iż wydobycie kopaliny nie zmieni docelowego przeznaczenia gruntów, bowiem inwestor zobowiązuje się do sukcesywnego zalesiania terenu poeksploatacyjnego, Kolegium stwierdziło, że dokonując uzgodnienia organ ma obowiązek ocenić zgodność planowanego przedsięwzięcia z zapisami Studium, a nie z czynnościami deklarowanymi przez inwestora. Podniosło, iż nawet czasowa utrata charakteru gruntu ustalonego w Studium musi być kwalifikowana jako działalność sprzeczna ze Studium. Bez wpływu na wynik rozstrzygnięcia pozostają także wcześniej podjęte działania dotyczące rozpoznania złoża i sporządzenia dokumentacji geologicznej, przedłożenie przez inwestora opinii prawnej, czy też wydanej decyzji środowiskowej, gdyż w ramach uzgodnienia wiążący jest zakres określony w powołanym wcześniej przepisie art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Bez wpływu pozostaje również uwaga dotycząca braku przystosowania dróg gminnych do przejazdu samochodów o dużej ładowności. Zawarte w postanowieniu organu pierwszej instancji stwierdzenie w tym zakresie miało jedynie charakter informacyjny. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa amaterialnego, tj. art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze poprzez błędną jego wykładnię; - naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa. poprzez niedopełnienie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie. Uzasadniając pełnomocnik skarżącego w sposób obszerny przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu od postanowienia organu pierwszej instancji. Uzasadniając zarzut naruszenia art. 16 ust. 5 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wskazał, że przepis ten nie stanowi, iż działalność objęta wnioskiem o udzielenie koncesji musi być w sposób stanowczy wskazana w miejscowym planie zagospodarowania lub w przypadku jego braku w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przepis ten nie reguluje również sytuacji, gdy miejscowy plan zagospodarowania bądź studium nie stanowią, czy działalność objęta wnioskiem o udzielenie koncesji może być wykonywana na danym terenie. W ocenie pełnomocnika skarżącego powyższy przepis winien być wykładany zgodnie z Konstytucją RP, a w szczególności z wyrażoną w art. 7 zasadą legalizmu, w myśl którego organy władzy publicznej działają na podstawie prawa i w granicach prawa. Natomiast jednostka ma swobodę działania zgodnie z zasadą, że co nie jest wyraźnie zabronione przez prawo, jest dozwolone, co oznacza wolność działania wszędzie tam, gdzie prawo nie wprowadza zakazów. Powyższe zdaniem pełnomocnika skarżącego wskazuje, iż stwierdzenie niezgodności zamierzonej działalności z zapisami Studium powinno wynikać z wyrażonych w Studium zakazów lub być wyraźnie sprzeczne z obecnym przeznaczeniem terenu, co oznaczałoby, że prowadzenie na analizowanym terenie zamierzonej działalności wykluczałoby wykorzystanie przedmiotowego terenu do celów przewidzianych w Stadium, według stanu obowiązującego w momencie uzgadniania koncesji. Stąd zarzut niezgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym Studium ze względu braku występowania złóż surowców mineralnych nie znajduje uzasadnienia w świetle art. 16 ust. 5 ustawy. Skarżący nie zgodził się także ze stanowiskiem organu w zakresie stanowczego stwierdzenia, że "w terenie przewidzianym do zalesień, oznaczonym symbolem ZLZ, nie ma możliwości prowadzenia działalności polegającej na wydobywaniu kruszywa naturalnego". Organ pominął bowiem fakt, że przedmiotowy teren nie jest wskazany w studium jako teren zalesiony, a jedynie przewiduje się "sukcesywne zalesianie, tzn. docelowe przeznaczenie do użytkowania leśnego, a tymczasowo do czasu faktycznego zalesienia – do użytkowania rolniczego". Pełnomocnik skarżącego podniósł również, że zgodność zamierzonej działalności z zasadami polityki przestrzennej gminy określonymi w Studium potwierdza przedłożona do akt administracyjnych opinia urbanistyczna. Uzasadniając zarzut naruszenie przepisów prawa procesowego pełnomocnik skarżącego wskazał, iż dokonana przez organ zdawkowa interpretacja art. 16 ust. 5 ustawy oraz brak uzasadnienie stanowiska organów narusza przepis art. 107 § 3 Kpa. Organy administracji pomijając fakt, iż przedmiotowy teren jest obecnie użytkowany rolniczo, naruszyły obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Pełnomocnik skarżącego wskazał ponadto, iż w myśl przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska, a w szczególności art. 125 i 126 powołanej ustawy, ustawodawca wprowadził obowiązek racjonalnego gospodarowania zasobami kopalin i kompleksowego ich wykorzystania. Zatem zalesienie przedmiotowego terenu bez wcześniejszego wydobycia kopalin pozostawać będzie w sprzeczności z w/w przepisami. Także za nieracjonalne należy uznać sadzenie lasu w miejscu przyszłej eksploatacji, bowiem nie będzie jej można przeprowadzić bez uprzedniego usunięcia znajdujących się na danym terenie nasadzeń. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W dniu 6 czerwca 2012 r. obecny na rozprawie pełnomocnik skarżącego stwierdził, iż zapisy studium określają zarówno sposób korzystania z zalesienia jak i jego przeznaczenia w przyszłości. Z zapisów tych nie wynika aby wyłączona była możliwość udzielenia koncesji na wydobycie kopalin. Wskazał ponadto, że Wójt Gminy W. zaopiniował pozytywnie koncesję na poszukiwanie złóż kopalin na przedmiotowym terenie. W załączniku do protokołu rozprawy z dnia 12 czerwca 2012 r. pełnomocnik skarżącego powtórzył dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj Dz.U. 2012.270) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia, zgodnie z dyspozycją art. 222 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U. z 2011r. Nr 163 poz. 981), stanowiły przepisy ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947 ze zm.) – dalej ustawy. W myśl art. 222 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 9 czerwca 2011 r., obowiązującej od dnia 1 stycznia 2012 r. ,do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy. W rozpoznawanej sprawie wniosek o udzielenie koncesji na eksploatację kruszywa naturalnego ze złoża "A." skarżący złożył w dniu 16 grudnia 2011 r. Stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze z dnia 4 lutego 1994 r. koncesji wymaga działalność gospodarcza w zakresie wydobywania kopalin ze złóż. Koncesji na poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin pospolitych, jeżeli jednocześnie spełnione są odpowiednio następujące wymagania: 1) obszar zamierzonej działalności nie przekroczy powierzchni 2 ha, 2) wydobycie kopaliny w roku kalendarzowym nie przekroczy 20000 m3, 3) działalność będzie prowadzona bez użycia materiałów wybuchowych – udziela starosta (art. 16 ust. 2 a tej ustawy). Udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w ust. 2 a, wymaga uzgodnienia z właściwym organem nadzoru górniczego oraz zaopiniowania przez właściwego marszałka województwa (art. 16 ust. 3 pkt 6 ustawy). Zgodnie z art. 16 ust. 5 ustawy udzielenie koncesji na działalność, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3, z wyjątkiem takiej działalności wykonywanej w granicach obszarów morskich Rzeczypospolitej Polskiej, wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem albo prezydentem miasta. Uzgodnienie następuje na podstawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku na podstawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Z wyżej przytoczonych przepisów wynika, że postępowanie w przedmiocie udzielenia koncesji na wydobywanie kopalin ze złóż prowadzone jest na podstawie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, oraz że wydanie koncesji wymaga współdziałania starosty z organem nadzoru górniczego, marszałkiem województwa oraz właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta. Współdziałanie to uregulowane jest w art. 106 kpa. i dotyczy takich przypadków, w których występuje prawny obowiązek wspólnego działania organów administracji publicznej, wynikający z konkretnej normy, a także z ogólnej zasady prawa administracyjnego formującej obowiązek współdziałania tych organów. Zgodnie z § 1 art. 106 kpa., jeżeli przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ (wyrażenia opinii lub zgody albo wyrażenia stanowiska w innej formie), decyzję wydaje się po zajęciu stanowiska przez ten organ. Stosownie do treści art. 106 § 5 kpa. zajęcie stanowiska przez ten organ następuje w drodze postanowienia, na które służy stronie zażalenie. Organ współdziałający uczestniczy jedynie w czynnościach postępowania administracyjnego, biorąc udział w załatwieniu sprawy przez wyrażenie stanowiska, w zakresie swej właściwości. Nie jest więc organem prowadzącym postępowanie w samodzielnej, odrębnej sprawie administracyjnej. Postępowanie przed organem współdziałającym ma w istocie swojej charakter pomocniczy w stadium postępowania w sprawie załatwianej przez inny organ, w niniejszej sprawie przez Marszałka Województwa [...] w drodze decyzji administracyjnej. Najluźniejszą formą współdziałania organów administracji publicznej jest współdziałanie polegające na zasięgnięciu opinii. Współdziałanie takie polega na tym, że jeden z organów jest zobowiązany przed podjęciem decyzji do zasięgnięcia opinii innego organu. Organ zobowiązany do zasięgnięcia opinii nie jest prawnie związany stanowiskiem organu opiniującego. Współdziałanie, którego istotą jest wyrażenie opinii, zbliżone jest do konsultacji, czy też doradztwa. Inną formą współdziałania organów administracji publicznej są działania określone w przepisach prawnych jako " w porozumieniu", " po porozumieniu’" w uzgodnieniu", "po uzgodnieniu" lub wymagające uzgodnienia. "Porozumienie" i "uzgodnienie" są to bez wątpienia w języku potocznym i prawniczym zwroty w swej treści bardziej stanowcze i jednoznaczne niż "opiniowanie", zakładają bowiem jednolitość stanowiska i zgodność poglądów zainteresowanych podmiotów w danej sprawie (por. uchwała NSA z dnia 15 lutego 1999 r. OPK 14/98 ONSA 1999/3/80). Z przepisu art. 16 ust. 5 ustawy wynika, że organ udzielający koncesji na działalność obowiązany jest współdziałać z wójtem (burmistrzem czy prezydentem) przy wydaniu decyzji w trybie określonym w przepisach art. 106 kpa. Materialnoprawnymi podstawami współdziałania jest odwołanie się do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Przedmiotem uzgodnienia jest natomiast stwierdzenie zgodności zamierzonej działalności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z ustaleniami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Oznacza to, że przeznaczenie terenu w planie miejscowym musi być identyczne z działalnością na tym terenie. Nie jest wystarczające aby planowana działalność była niesprzeczna z planem miejscowym, tzn. dała się pogodzić z przeznaczeniem terenu. W niniejszej sprawie organem współdziałającym na podstawie art. 16 ust. 5 ustawy jest Wójt Gminy W. Ma tutaj zastosowanie art. 106 kpa., a więc organ współdziałający zobowiązany jest do zajęcia stanowiska w określonym zakresie (uzgodnienia) i przekazania go we właściwej formie organowi decydującemu. O negatywnym stanowisku organu współdziałającego zadecydowało ustalenie, że dla terenu objętego planowanym wydobyciem kopaliny, zgodnie ze Studium uwarunkowani i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W., przyjętego uchwałą nr XVII/143/2008 Rady Gminy W. z dnia 10 marca 2008 r. , działka nr [...], położona w miejscowości P. oznaczona jest symbolem - ZLZ. Zgodnie z "częścią tekstową" załącznika Nr 1 do uchwały Rady Gminy W. z dnia 10 marca 2008 r., strona 84, punkt :XIV.4.4. "Kierunki i zasady kształtowania rolniczej i leśnej przestrzeni produkcyjnej" na terenach obecnie użytkowanych rolniczo - przewidzianych do zalesień – ZLZ przewiduje się sukcesywne zalesienie , tzn. docelowe przeznaczenie do użytkowania leśnego, a tymczasowo, do czasu faktycznego zalesienia – do użytkowania rolniczego, z zakazem wznoszenia siedlisk oraz innych obiektów związanych z gospodarką rolną, przy dopuszczeniu realizacji sieci i urządzeń infrastruktury technicznej i dróg, w sposób nie kolidujący z nasadzeniami leśnymi. Z powyższego wynika, iż w strefie oznaczonej symbolem ZLZ, w zakresie podstawowego jak i dopuszczalnego przeznaczenia terenu nie ma możliwości prowadzenia działalności polegającej na wydobywaniu kopalin. Preferencje dopuszczalne zostały szczegółowo określone, a zatem ich rozszerzenie byłoby sprzeczne ze studium. Zapisy zawarte w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. wskazują, że wyznaczone obszary i elementy liniowe należy traktować jako wyraz zasad, które powinny pozostać nienaruszone. Z mocy ustaw regulujących problematykę zagospodarowania przestrzennego, organy gminy zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów, w celu ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy. Realizując powyższe uprawnienie, rada gminy działa w granicach przysługującego jej uznania. Jest to tzw. władztwo planistyczne gminy, rozumiane jako prawo legalnej ingerencji w sferę wykonywania prawa własności, w ramach którego uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego ustala dopuszczalne sposoby i warunki zagospodarowania nieruchomości. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 października 2010 r., II GSK 703/10, publ. LEX nr 610610 stwierdził, iż wykładnia językowa przepisu art. 16 ust. 5 ustawy nie pozostawia żadnej wątpliwości, że organ współdziałający w postępowaniu koncesyjnym zobowiązany jest stosować wyłącznie kryteria określone w ustawie. Sformułowanie w/w przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, że określone w nim rozstrzygniecie musi mieć charakter zobiektywizowany - związany treścią planu miejscowego, a w przypadku jego braku zapisami studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Przewidziane kryteria należy stosować w sposób ścisły. Niedopuszczalne jest stosowanie innych kryteriów aniżeli tych, które są przewidziane w ustawie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela powyższy pogląd. Skoro ustawodawca nakazał ścisłe stosowanie ustawowo określonych kryteriów to nie można z faktu ustaleń zgodnych z prawem, mających oparcie w jasno sformułowanym przepisie ustawy, wywodzić naruszenia norm konstytucyjnych. W postępowaniu o dokonanie uzgodnienia nie stosuje się również przepisów innych ustaw, w tym powołanych przez skarżącego art. 125 i art. 126 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2008 r. Nr 25 poz. 150). Ustawa Prawo geologiczne i górnicze jest bowiem jedynym aktem normatywnym regulującym zasady wykonywania określonej tam działalności, a postępowanie z art. 16 ust. 5 tej ustawy nie może wykraczać poza problematykę w nim uregulowaną. Reasumując zarzut błędnej wykładni przepisu art. 16 ust. 5 ustawy należało uznać za chybiony. Sąd nie podzielił także zarzutów skargi dotyczących naruszenia przez organy administracji publicznej prawa procesowego, a w szczególności art. 7 k.p.a., poprzez niekompletne zgromadzenie materiału dowodowego. W świetle zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie budzi wątpliwości Sądu, iż organy administracji prawidłowo ustaliły i zinterpretowały rzeczywisty i obowiązujący tekst Studium uwarunkowani i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy W. Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę nie stwierdził takiego naruszenia przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę. bg