III SA/Łd 361/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Cementowni "A." Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2009r. p o s t a n a w i a: 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącej – Cementowni "A." Spółki Akcyjnej z siedzibą w T. kwotę 170 (sto siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowanego w dniu 8 lipca 2013 roku, pod poz. 2587. a.ł. W dniu 9 lipca 2013r. Cementownia "A." Spółka Akcyjna z siedzibą w T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiąc lipiec 2009r. W skardze strona zawarła wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., ewentualnie na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z uwagi na pytanie prejudycjalne do Trybunału Sprawiedliwości UE skierowane przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 marca 2013r. w sprawie o sygn. akt I GSK 780/11 dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego, będących podstawą decyzji w rozpoznawanej sprawie. Postanowieniem z dnia 30 lipca 2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Z uwagi na ustanie przyczyny zwieszenia, postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi podjął zawieszone postępowanie sądowoadministracyjne. W dniu 27 kwietnia 2015r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe strony skarżącej z dnia 22 kwietnia 2015r., w którym działając w oparciu o treść art. 60 p.p.s.a. strona oświadczyła, że cofa skargę wniesioną na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za lipiec 2009r. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE z dnia 12 lutego 2015r., sygn. C-349/13, jaki zapadł po rozpoznaniu pytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 5 marca 2013r. w sprawie o sygn. akt I GSK 780/11 znacząco ogranicza dalszą możliwość kwestionowania zgodności przepisów krajowych z prawem Unii Europejskiej, co w ocenie strony skarżącej powoduje, że niecelowe jest prowadzenie dalszego postępowania w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Postępowanie w sprawie należało umorzyć. Zgodnie z treścią art. 60 p.p.s.a., skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Stosownie natomiast do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 161 § 2 p.p.s.a.). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, w rozpoznawanej sprawie należy uznać, że strona skarżąca skutecznie cofnęła skargę. Sąd nie stwierdził bowiem zaistnienia przesłanek, które dają podstawy do stwierdzenia, że cofnięcie skargi jest niedopuszczalne. Cofnięcie niniejszej skargi nie spowoduje bowiem obejścia przepisów prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 i § 2 w zw. z art. 60 p.p.s.a. umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. O zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego od skargi orzeczono zaś stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. a.ł.