III SA/Łd 363/05

Dnia 15 września 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska, Sędziowie Sędzia NSA Janusz Furmanek, Asesor WSA Ewa Alberciak (spr.), Protokolant M. Kowalska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2005 r. sprawy ze skargi S. B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę III SA/Łd 363/05 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania S. B., utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] orzekającą o przyznaniu S. B. statusu bezrobotnego od dnia 9 lipca 2004 r. i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) w związku z art. 2 ust. l pkt 2, art. 10 ust. 4 pkt 2, art.33 ust. l i 2, art. 71 ust. l i ust. 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001). W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że Prezydent Miasta Ł. decyzją z dnia [...], nr [...] orzekł o przyznaniu S. B. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia 1 lipca 2004 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. S. B. odwołał się od ww. decyzji, twierdząc, że zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr l w Ł. celem zarejestrowania się w dniu 3 grudnia 2003 r. Z uwagi na brak zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przebiegu ubezpieczenia z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej nie został zarejestrowany ani poinformowany o możliwości rejestracji bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odwołujący się podał, że w dniu 4 grudnia 2003 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o wydanie stosownego zaświadczenia, które otrzymał 16 kwietnia 2004 r. Ponadto podał, że w okresie od 3 lutego 2004r. do 1 lipca 2004 r. chorował i przechodził rehabilitację, a więc zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr l w Ł. ponownie w dniu 1 lipca 2004 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...], Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na konieczność wyjaśnienia okoliczności zgłoszenia się skarżącego do powiatowego urzędu pracy w grudniu 2003 r. oraz ustalenie czy S. B. na dzień 1 lipca 2004 r. spełniał warunki bycia osobą bezrobotną wynikające z art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w związku z przedstawionym przez niego zaświadczeniem lekarskim. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Prezydent Miasta Ł. orzekł o przyznaniu S. B. statusu osoby bezrobotnej od dnia rejestracji tj. od dnia l lipca 2004 r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Od powyższej decyzji odwołał się S. B.. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji nie wykonał zaleceń wynikających z decyzji z dnia [...] [...], bowiem nie wyjaśnił okoliczności wizyty odwołującego się w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr l w Ł., a przede wszystkim jaki był cel tej wizyty. Organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] Nr [...] orzekł o przyznaniu S. B. statusu bezrobotnego od dnia 9 lipca 2004r. i braku prawa do zasiłku dla bezrobotnego. S. B. wniósł odwołanie od ww. decyzji, w którym wnosił o przyznanie statusu osoby bezrobotnej od dnia 3 grudnia 2003r. i prawa do zasiłku, podtrzymując twierdzenia składane we wcześniejszych odwołaniach. Wojewoda [...] wyjaśnił, że zgodnie z art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym jest m.in. osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie (...). Natomiast zgodnie z art. 33 ust. l ww. ustawy powiatowe urzędy pracy rejestrują bezrobotnych i poszukujących pracy oraz prowadzą rejestr tych osób. Rejestracja bezrobotnych i poszukujących pracy następuje po przedstawieniu przez te osoby dokumentów niezbędnych do ustalenia ich statusu i uprawnień (33 ust. 2 tej ustawy). Stosownie do treści art. 71 ust. l wyżej cyt. ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracą, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy (...), opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę (...). Organ odwoławczy wskazał, iż S. B. dopiero w dniu 9 lipca 2004 r. spełnił przesłanki przyznania statusu osoby bezrobotnej wynikające z treści art. 2 ust. l pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W dniu 1 lipca 2004r. S. B. był niezdolny do pracy, dlatego mimo wypełnienia przez niego Karty Rejestracyjnej i przedstawionych dokumentów w dniu 1 lipca 2004r. nie mógł być uznany za bezrobotnego. Przyznano skarżącemu status bezrobotnego od dnia 9 lipca 2004 r. tj. od dnia potwierdzenia gotowości do pracy w Dziale Pośrednictwa Pracy i wydania karty wizyt. Ponadto organ II instancji wskazał, że organ I instancji ustalając uprawnienia skarżącego przeprowadził postępowanie wyjaśniające dotyczące okoliczności wizyty S. B. w dniu 3 grudnia 2003 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr l w Ł. i ustalił, że w toku postępowania wielokrotnie oświadczał on, że zgłosił się do Urzędu Pracy w dniu 3 grudnia 2003 r. około godziny 10 - tej, oraz że został poinformowany o tym, iż aby dokonać rejestracji winien przedstawić zaświadczenie ZUS o opłacaniu składek na ubezpieczenie społeczne (pisma skarżącego z dnia 19 stycznia 2005 r., 8 lutego 2005r., protokół przesłuchania z dnia 12 stycznia 2005r.). Organ stwierdził, że zeznania świadków nie dają podstaw, aby uznać twierdzenia skarżącego za wiarygodne. Świadek Z. G. potwierdził fakt spotkania ze skarżącym w dniu 3 grudnia 2003 r. w budynku Powiatowego Urzędu Pracy Nr l w Ł., jednakże z jego zeznań wynika, iż nie był świadkiem rozmowy skarżącego z pracownikami ww. Urzędu Pracy. Na podstawie jego zeznań nie można zatem ustalić, jaki był cel wizyty skarżącego w Urzędzie Pracy i czy rzeczywiście okoliczności, na które powołał się skarżący miały miejsce (protokół przesłuchania z dnia 18 stycznia 2005 r.). Świadek W. W. nie potwierdził natomiast, aby w dniu 3 grudnia 2003r. był w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr l w Ł., spotkał tam skarżącego i rozmawiał z nim (protokół przesłuchania z dnia 12 stycznia 2005 r.). Przesłuchani w sprawie pracownicy ww. Urzędu Pracy tj. J. C., Z. Ł. nie potwierdziły, aby skarżący zgłosił się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr l w Ł. w dniu 3 grudnia 2003r. Z ich zeznań wynika, że skarżący stawił się w Urzędzie na przełomie kwietnia i maja 2004 r. (protokoły przesłuchania z dnia 12 stycznia 2005 r.). Przesłuchano również pracownika Działu Informacji J. K., ponieważ skarżący twierdził, iż właśnie ten pracownik udzielił mu nieprawidłowej informacji (dodatkowe wyjaśnienia strony w protokole przesłuchania z dnia 2 marca 2005r.). Przesłuchany świadek nie potwierdził okoliczności wskazanych przez skarżącego. W toku postępowania ustalono, że J. K. w dniu 3 grudnia 2003 r. podjął dopiero pracę w Powiatowym Urzędzie Pracy Nr l w Ł. i w godzinach przedpołudniowych załatwiał jeszcze sprawy związane z przyjęciem do pracy, co podważa twierdzenia skarżącego, iż o godzinie 10 - tej rozmawiał z ww. pracownikiem (protokół przesłuchania z dnia 2 marca 2005 r.). Organ odwoławczy wskazał, iż skarżący w toku postępowania wyjaśniającego mylił numery pokoi, do których się zgłaszał i nie potrafił wskazać osób z Działu Rejestracji, z którymi rozmawiał (wyjaśnienia z dnia 12 stycznia 2005r.). Zdaniem organu II instancji argumentem przemawiającym za stawiennictwem skarżącego w Urzędzie w dniu 3 grudnia 2003 r. nie jest fakt, iż w dniu 3 grudnia 2003 r. lub 4 grudnia 2003r. (data przyjęcia dokumentów) skarżący wystąpił do ZUS o wydanie zaświadczenia o przebiegu ubezpieczenia społecznego. Organ odwoławczy wyjaśnił, że skarżący był już wcześniej zarejestrowany jako bezrobotny w okresie od 15 kwietnia 2002 r. do dnia 30 września 2002 r. (informacja z dnia 8 października 2002 r.), a więc był pouczony o obowiązkach bezrobotnego i znał zasady dokonywania rejestracji. Dwumiesięczna zwłoka (zakończenie działalności gospodarczej w dniu 7 października 2003 r.) w ubieganiu się o wydanie przez ZUS stosownego zaświadczenia może wynikać z faktu, iż w tym czasie skarżący prowadził z ZUS spór sądowy, dotyczący podlegania dobrowolnemu ubezpieczeniu chorobowemu i ubiegał się o wypłatę zasiłku chorobowego (wyrok Sądu Okręgowego z dnia 20 października 2003 r., wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r.). Organ stwierdził, że S. B. nie spełnił przesłanek wynikających z art. 71. ust. l ww. ustawy i w związku z tym nie nabył uprawnień w zakresie możliwości przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż w okresie 18 m-cy poprzedzających dzień zgłoszenia się do Powiatowego Urzędu Pracy Nr l w Ł. w dniu 9 lipca 2004 r. tj. od dnia 8 stycznia 2003r. do dnia 8 lipca 2004 r. skarżący udokumentował okres 274 dni uprawniający do przyznania prawa do zasiłku w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą. Organ odwoławczy wskazał, iż przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący, co oznacza, że prawo do zasiłku może uzyskać wyłącznie osoba spełniająca w dniu rejestracji warunki określone w tych przepisach. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący podniósł, że powyższa decyzja jest dla niego krzywdząca, ponieważ powinien być zarejestrowany od dnia 3 grudnia 2003 r. bez prawa do zasiłku, co dawałoby mu możliwość doręczenia dokumentów z ZUS i wznowienia postępowania oraz przyznania prawa do zasiłku. Skarżący wniósł o przyznanie mu prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S. B. nie jest zasadna. Zgodnie z art. l § l ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § l sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. l tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy art.2 ust.1 pkt 2 oraz art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2004 r., Nr 99, poz. 1001 z późn. zm.). Zgodnie z treścią art. 2 ust.1 pkt 2 cyt. ustawy bezrobotnym jest osoba, o której mowa w art.1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-d, lub cudzoziemiec – członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie, albo innej pracy zarobkowej, bądź, osoba niepełnosprawna, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieucząca się w szkole, z wyjątkiem szkół dla dorosłych lub szkół wyższych w systemie wieczorowym albo zaocznym, zarejestrowana we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia przesłanki określone w literach a/ -k/ punktu 2-go. Z wymienionego przepisu wynika, iż jedną z przesłanek uznania konkretnej osoby za bezrobotną jest jej "zarejestrowanie we właściwym dla miejsca zameldowania powiatowym urzędzie pracy ". Przez pojęcie zarejestrowanie we właściwym urzędzie pracy należy rozumieć sytuację, iż konkretna osoba może zostać zarejestrowana po przedstawieniu dokumentów niezbędnych do ustalenia jej statusu i uprawnień (art. 33 ust. 2 powołanej ustawy). Należy przyjąć, iż osoba nabywa status bezrobotnego z dniem zarejestrowania w urzędzie pracy, przy czym zgodnie § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 26 listopada 2004 r. (Dz.U. z 2004 r., Nr 262, poz. 2607) w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy rejestracja następuje z dniem przedłożenia kompletu dokumentów, wypełnienia karty rejestracyjnej oraz poświadczenia własnoręcznym podpisem prawdziwości danych i oświadczeń zamieszczonych w tej karcie. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z zebranego materiału dowodowego, S. B. zgłosił się do Urzędu Pracy Nr 1 w Ł. w celu dokonania rejestracji w dniu 1 lipca 2004 r. Skarżący temu zaprzecza, twierdząc, iż po raz pierwszy zgłosił się do Urzędu Pracy w dniu 3 grudnia 2003 r., ale odmówiono mu rejestracji z powodu braku zaświadczenia z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Twierdzenia skarżącego nie zostały potwierdzone zeznaniami wskazanych przez niego świadków. Z protokołu przesłuchania świadka Z. G. z dnia 18 stycznia 2005 r. wynika, że spotkał skarżącego przy wejściu do budynku urzędu. Świadek nie zeznał, iż skarżącemu odmówiono przyjęcia dokumentów. Natomiast świadek W. W. nie potwierdził wizyty skarżącego w dniu 3 grudnia 2003 r. w Urzędzie Pracy Nr 1. Powyższego nie potwierdził również urzędnik wskazany przez skarżącego jako osoba, która udzieliła mu błędnych wyjaśnień. Dowodzi to, iż skarżący nie złożył w urzędzie pracy w dniu 3 grudnia 2003 r. dokumentów w celu dokonania rejestracji, a ponadto nie wykazał, iż odmówiono mu ich przyjęcia. Nie można uznać, iż skarżący nie był zorientowany w trybie dokonywania rejestracji przez urzędy pracy, gdyż po raz pierwszy został zarejestrowany jako osoba bezrobotna w dniu 15 kwietnia 2002 r. na podstawie decyzji Nr [...], a utracił status osoby bezrobotnej z dniem 1 października 2002 r. (k. 8-9 akta sądowe). W ocenie Sądu skarżący z żądaniem zarejestrowania go jako osobę bezrobotną wystąpił w dniu 1 lipca 2004 r., przedkładając pracownikowi powiatowego urzędu pracy dokumenty niezbędne do ustalenia jego uprawnień, a w dniu 13 lipca 2004 r. złożył zaświadczenie o niezdolności do pracy od dnia 3 lutego 2004 r. do dnia 1 lipca 2004 r. Zauważyć należy, że w dniu 12 stycznia 2005 r. skarżący oświadczył, iż nie poinformował wcześniej pracownika urzędu pracy o chorobie, bowiem uznał, iż zaświadczenie lekarskie będzie mu potrzebne w toczącym się postępowaniu odwoławczym. Z przepisu art. 2 ust.1 pkt 2 powołanej ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, iż przesłanką uznania konkretnej osoby za bezrobotną jest "zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy". Przez pojęcie zdolność do podjęcia zatrudnienia należy rozumieć sytuację, iż konkretna osoba może podjąć zatrudnienie, jest zdatna do pracy i ma do tego wymagane kwalifikacje. Pojęcie gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza natomiast sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. Skarżący w dniu 1 lipca 2004 r., jak wynika z zaświadczenia lekarskiego z dnia 13 lipca 2004 r., był niezdolny do pracy. Organy administracji słusznie zatem przyjęły, iż w tym dniu skarżący nie spełniał przesłanek do uzyskania statusu osoby bezrobotnej określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy, a warunki te spełnił w dniu 9 lipca 2004 r., kiedy po raz kolejny zgłosił się do urzędu pracy i podpisał kartę identyfikacyjną - oświadczenie o zdolności i gotowości do pracy. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit. d) powołanej ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni opłacał składki na ubezpieczenie społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej lub współpracy, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę. Organy administracji słusznie uznały, iż skarżący w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie posiadał wymaganych 365 dni, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy. Skarżący zarejestrowany został w dniu 9 lipca 2004 r., a więc 18 miesięcy poprzedzających rejestrację obejmowało okres od dnia 8 stycznia 2003 r. do dnia 8 lipca 2004 r. W okresie tym skarżący udokumentował 274 dni podlegających zaliczeniu do "365 dni" z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, którą zgodnie z decyzją Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] prowadził w okresie od 1 października 2002 r. do 8 października 2003 r. Organy administracji obu instancji trafnie więc doszły do wniosku, iż skarżący nie spełniał warunków do uzyskania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Zarzuty skarżącego nie są zasadne. Skarżący nie podniósł żadnej okoliczności, która podważałaby wiarygodność dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy. Mając to na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. oddalił skargę.