III SA/Łd 363/13

Dnia 15 maja 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu produktów na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa oddala skargę. UZASDNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. z dnia [...], nr [...] orzekającej o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu przez Spółkę z o.o. A z siedzibą w P. produktów o nazwach "Żółty Ogień", "Pomarańczowy Ogień" i "Ekstrakt Jabłkowy Powiew", na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, tj. na okres do trzech miesięcy. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następuj an faktyczny i prawny: Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. w toku przeprowadzonej w dniu 28 sierpnia 2012 r. w sklepie "Śmieszne Rzeczy" zlokalizowanym przy ul. B w R., należącego do firmy C Sp. z o.o. z siedzibą w P. dokonał zabezpieczenia próbek wyrobów o nazwie "One Fire". Zabezpieczone próbki , jak również przekazane przez Komendę Powiatową Policji w R. próbki produktów o nazwie "Pink Fire" oraz "Brown Fire" poddano badaniom w Narodowym Instytucie Leków w W. Wyniki przeprowadzonych badań wykazały, że wszystkie te produkty wykazują działanie psychoaktywne i mogą być uznane za środki zastępcze. W dniach 19 i 24 października 2012 r. organ został poinformowany przez rodziców osób małoletnich o dalszym wprowadzaniu do obrotu przez w/w sklep produktów , których skutki zażycia wymagały porady lekarskiej. Z powyższych względów Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. mając podejrzenie, że oferowane produkty są środkami zastępczymi, w dniu 25 października 2012 r. przeprowadził ponowną kontrolę w wymienionym sklepie. W trakcie czynności kontrolnych obecny w sklepie pracownik S. P. poinformował, że nastąpiła zmiana nazwy i siedziby spółki, do której należy sklep. Obecnym właścicielem sklepu jest Spółka z o.o. A z siedzibą w P. Po zapoznaniu się z protokołem kontroli przeprowadzonej w dniu 25 października 2012 r. organ stwierdził, że w sklepie znajdują się produkty o nazwach "Żółty Ogień", "Pomarańczowy Ogień" i "Ekstrakt Jabłkowy Powiew", które posiadają podobne opakowanie, podobną strukturę do produktów, zabezpieczonych wcześniej, w których zidentyfikowano substancje o działaniu psychoaktywnym. Etykiety na przedmiotowych produktach wskazują, że nie są one przeznaczone do spożycia. Nie zawierają jednak informacji o ich przeznaczeniu, jak również opisu składu. Spółka pomimo wezwania nie przedstawiła dokumentów zezwalających na wprowadzanie tych produktów do obrotu na rynek Wspólnoty. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w R. z dnia [...], nr [...] orzekł o wstrzymaniu wprowadzania do obrotu przez Spółkę z o.o. A siedzibą w P. produktów o nazwach "Żółty Ogień", "Pomarańczowy Ogień" i "Ekstrakt Jabłkowy Powiew", na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, tj. na okres do trzech miesięcy. W odwołaniu od powyższej decyzji spółka zarzuciła naruszenie: - art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów w/w ustawy; - stosowania art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 80 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i przeprowadzenie kontroli w sposób niezgodny z przepisami prawa; - art. 10 § 1, art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji; - art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa - art. 108 k.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności , mimo braku istnienia podstawy faktycznej I prawnej. Spółka wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania oraz o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności. Zaskarżoną decyzją Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 4 pkt 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przez środek zastępczy rozumie się substancję pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt , roślinę, grzyb lub ich cześć, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa. Zgodnie z art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w związku ze stwierdzeniem wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu , co do którego zachodzi podejrzenie, że jest środkiem zastępczym właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepis art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej Natomiast zgodnie z art. 27 c ust. 6 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwy inspektor w przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia zakazuje w drodze decyzji, wytwarzania produktu lub wprowadzania do obrotu oraz jego zniszczenie na koszt strony postępowania. Organ odwoławczy wskazał, że zabezpieczone próbki produktów o nazwach "Żółty Ogień", "Pomarańczowy Ogień" i "Ekstrakt Jabłkowy Powiew", zostały przekazane do Narodowego Instytutu Leków w W. Przeprowadzone badania wykazały w składzie tych produktów występowanie śladowe ilości substancji wskazujących działanie psychoaktywne i stanowiące zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Tym samym zasadnym było zastosowanie rygoru natychmiastowej wykonalności , na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. i odstąpienie od zasady wyrażonej w art. 10 § 1 k.p.a. Odnośnie pozostałych zarzutów odwołania organ uznał je za bezzasadne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi spółka A zarzuciła naruszenie: - art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej poprzez wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów w/w ustawy; - stosowania art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 80 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej i przeprowadzenie kontroli w sposób niezgodny z przepisami prawa; - art. 10 § 1, art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów przed wydaniem decyzji; - art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa - art. 108 k.p.a. poprzez nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności , mimo braku istnienia podstawy faktycznej I prawnej. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Ł. wniósł o jej oddalenie argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku -Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz.270) sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawą prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. nr 212 z 2011r. poz.1263 ze zm.). Zgodnie z treścią art.27c ust.1 wymienionej ustawy w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Z wymienionego przepisu wynika, że przesłanką wstrzymania wprowadzenia produktu do obrotu jest istnienie uzasadnionego podejrzenia, że stwarza on zagrożenia życia lub zdrowia ludzi. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi jest wstrzymanie wprowadzenia do obrotu trzech następujących produktów: "Żółty Ogień", "Pomarańczowy Ogień" i "Ekstrakt Jabłkowy Powiew". W ocenie Sądu organy administracji miały uzasadnione podejrzenie, że wymienione produkty stwarzają zagrożenie życia i zdrowia. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że w dniach 19 i 24 października 2012r. do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. telefonowali rodzice informując, że ich dzieci po spotkaniach z kolegami źle się czuły. Miały silne bóle głowy, wymiotowały i były osłabione. Z relacji dzieci wynikało, że wąchały one biały proszek oraz paliły "fifki" nabite suszem przy czym środki te nabyły w sklepie "Śmieszne Rzeczy" w R. przy ul. B. Z relacji rodziców wynikało, że mają oni podejrzenie, iż w sklepie tym sprzedawane są środki zastępcze. Sklep ten należy do spółki A. Nadto w miesiącu sierpniu 20102r. w tym samym sklepie przy ul. B, należącym wówczas do spółki C, zatrzymano trzy produkty o nazwach "One Fire", "Pink Fire" i "Brown Fire", które poddano badaniu przez Narodowy Instytut Leków. Z opinii Instytutu z dnia 18 września 2012r. wynikało, że produkty te zawierają substancje wykazujące działanie psychoaktywne i są klasyfikowane jako środki zastępcze w rozumieniu art.3 pkt 27 ustawy z 29 lipca 2005r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz.U. nr 179 poz.1485 ze zm.). Informacje telefoniczne od rodziców dzieci z 19 i 24 października 2012r. dotyczyły środków nabytych w tym samym sklepie, w którym dwa miesiące wcześniej zatrzymano środki zastępcze. Nie ma żadnego znaczenia okoliczność, że w sierpniu 2012r. sklep prowadziła spółka C zaś obecnie spółka A. Wspólnikiem i prezesem zarządu obu spółek jest bowiem ta sama osoba a mianowicie R.G. W przekonaniu Sądu istniało uzasadnione podejrzenie, że produkty "Żółty Ogień", "Pomarańczowy Ogień" i "Ekstrakt Jabłkowy Powiew", stanowią zagrożenie życia i zdrowia ludzi. Wskazuje na to fakt, ze organ administracji miał telefoniczne informacje rodziców, że ich dzieci źle się czuły po użyciu produktów zakupionych w sklepie przy ul. B. Nadto dwa miesiące wcześniej w tym samym sklepie zatrzymano już środki zastępcze. W związku z czym organy administracji miały uzasadnione podejrzenie, że trzy sporne produkty stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi. Należy dodać, że produkty te miały podobną strukturę (susz, proszek) i podobne opakowanie jak zatrzymane dwa miesiące wcześniej środki zastępcze. Różne były tylko nazwy. Na opakowaniach nie było także informacji o zagrożeniach związanych z używaniem produktów. Podejrzenie organów, że wszystkie trzy produkty mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi potwierdziła opinia Narodowego Instytutu Leków z 14 listopada 2012r. Z opinii tej wynika, że wszystkie produkty zwierały substancje będące środkami zastępczymi. W ocenie Sądu spełnione zostały przesłanki określone w art.27 c ust.1 ustawy z 14 marca 1985r. uzasadniające wstrzymanie wprowadzenie do obrotu trzech spornych produktów. Nieuzasadniony jest zarzut strony skarżącej naruszenia art.10 § 1 kpa. Zgodnie z treścią art. 10 § 2 kpa organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. W przekonaniu Sądu w niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja określona w art.10 § 2 kpa. Istniała bowiem konieczność szybkiego załatwienia sprawy jaką było wstrzymanie wprowadzenia do obrotu trzech spornych produktów z uwagi na niebezpieczeństwo jakie stwarzały one dla życia i zdrowia ludzkiego. Niebezpieczeństwo takie wynika z treści opinii Narodowego Instytutu Leków. Jest rzeczą zrozumiałą, że organy odstąpiły od zasady określonej w art.10 § 1 kpa. W sytuacji gdyby tego nie uczyniły postępowanie by się przedłużyło i do czasu wydania decyzji strona skarżąca mogłaby nadal wprowadzać do obrotu produkty niebezpieczne dla życia i zdrowia ludzkiego. Dodać należy, że fakt odstąpienia od zasady z art.10 § 1 kpa został uzasadniony przez organ administracji w adnotacji z dnia 26 października 2012r., co stanowi spełnienie wymogu określonego w art.10 § 3 kpa. Nieuzasadniony jest zarzut strony skarżącej, że w sposób niezgodny z prawem nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z treścią art.108 § kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. W tym ostatnim przypadku organ administracji publicznej może w drodze postanowienia zażądać od strony stosownego zabezpieczenia. Z wymienionego przepisu wynika, że nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jest dopuszczalne między innymi wtedy gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Sytuacja atak miała miejsce w niniejszej sprawie. W przypadku gdyby decyzji nie nadano rygoru strona skarżąca, do chwili kiedy decyzja stałaby się ostateczna, mogłaby nadal sprzedawać produkty stwarzające zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. W przekonaniu Sądu uzasadnione było zatem nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Nie zasługują na uwzględnienie wszystkie zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. nr 220 z 2010r. poz.1447 ze zm.). Niezasadny jest zarzut skargi naruszenia art.79a ust.1 ustawy z 2 lipca 2004r. Zgodnie z treścią tego przepisu czynności kontrolne mogą być wykonywane przez pracowników organów kontroli po okazaniu przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej legitymacji służbowej upoważniającej do wykonywania takich czynności oraz po doręczeniu upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, chyba że przepisy szczególne przewidują możliwość podjęcia kontroli po okazaniu legitymacji. W takim przypadku upoważnienie doręcza się przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej w terminie określonym w tych przepisach, lecz nie później niż trzeciego dnia od wszczęcia kontroli. W myśl art.79 a ust.9 wymienionej ustawy w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej, czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego, który może być uznany za osobę, o której mowa w art. 97 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, z późn. zm.22)), lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący jednak pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego w dniu kontroli w sklepie nie było Prezesa Zarządu i jednocześnie jedynego wspólnika R. G. ani osoby przez niego upoważnionej. Obecna była jedynie pracownica spółki S. P., która, jak wynika z protokołu kontroli, oświadczyła, że nie posiada pisemnego upoważnienia do reprezentowania pracodawcy. W związku z czym kontrola została przeprowadzona w obecności dwóch funkcjonariuszy Policji. Dodać należy, że osoby kontrolujące okazały S. P. legitymacje służbowe i upoważnienie do przeprowadzenia kontroli a ponadto próbowali jej doręczyć to upoważnienie lecz S. P. odmówiła podpisania i przyjęcia upoważnienia. W ocenie Sądu spełnione zostały wymogi przeprowadzenia kontroli, o których mowa w art.79a ust.1 i 9 ustawy z 2 lipca 2004r. Niezasadny jest zarzut skargi, że kontrola została przeprowadzona mimo wniesienia sprzeciwu co stanowi naruszenie art.84 c ustawy z 2 lipca 2004r. Zgodnie z treścią art.84 c ust.1,2 i 3 wymienionej ustawy przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności z naruszeniem przepisów art. 79-79b, art. 80 ust. 1 i 2, art. 82 ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 i 2, z zastrzeżeniem art. 84d. Sprzeciw przedsiębiorca wnosi na piśmie do organu podejmującego i wykonującego kontrolę. O wniesieniu sprzeciwu przedsiębiorca zawiadamia na piśmie kontrolującego. Sprzeciw wnosi się w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli przez organ kontroli. Przedsiębiorca musi uzasadnić wniesienie sprzeciwu. W myśl art. 84 c ust.5 wymienionej ustawy wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie czynności kontrolnych przez organ kontroli, którego sprzeciw dotyczy, z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu do czasu rozpatrzenia sprzeciwu, a w przypadku wniesienia zażalenia do czasu jego rozpatrzenia. Z wymienionych przepisów wynika, że przedsiębiorcy przysługuje sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów ustawy do organu podejmującego i wykonującego kontrolę. Następnie przedsiębiorca zawiadamia kontrolujących o wniesieniu sprzeciwu i z tą chwilą kontrolujący wstrzymują czynności kontrolne. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola w sklepie rozpoczęła się w dniu 25 października 2012r. o godz. 1340 a zakończyła o godz.1515 zaś o godz.1340 S. P. złożyła kontrolującym podpisanie przez siebie pismo zatytułowane "zawiadomienie o złożeniu sprzeciwu". Przede wszystkim należy zaznaczyć, że strona skarżąca w dniu 25 października nie złożyła sprzeciwu w sposób określony w art.84 ust.1 ustawy gdyż sprzeciw taki należy złożyć do organu podejmującego i wykonującego kontrolę czyli do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w R. a nie do osób wykonujących czynności kontrolne. Faktycznie sprzeciw został złożony w dniu 26 października co wynika z adnotacji wpływu sprzeciwu do organu (k.5 akt administracyjnych). Dopiero z chwilą złożenia sprzeciwu do organu przedsiębiorca zawiadamia o tym osoby kontrolujące, które są zobowiązane wstrzymać czynności kontrolne. W dniu złożenia sprzeciwu do organu (26 października 2012r.) kontrola w sklepie była już zakończona. Nadto pismo zatytułowane "zawiadomienie o złożeniu sprzeciwu" zostało podpisane przez S. P., która, jak sama oświadczyła, nie posiadała pisemnego upoważnienia do reprezentowania pracodawcy. Próba wręczenia tego pisma osobom kontrolującym była bezskuteczna. Sprzeciw nie został bowiem złożony do organu podejmującego kontrolę, tzn. do PPIS w R., zaś przedsiębiorca nie powiadomił kontrolujących o fakcie wniesienia sprzeciwu (zawiadomienie podpisała osoba nie dysponująca upoważnieniem do reprezentowania spółki). W przekonaniu Sądu w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art.84 c ustawy z 2 lipca 2004r. Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.80 ust.1 ustawy z 2 lipca 2004r. Zgodnie z treścią tego artykułu czynności kontrolnych dokonuje się w obecności kontrolowanego lub osoby przez niego upoważnionej. W myśl art.80 ust.2 pkt 4 wymienionej ustawy przepisu ust. 1 nie stosuje się, w przypadkach gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że kontrola w dniu 25 października 2012r. odbyła się pod nieobecność R. G. zaś S. P. nie posiadała pisemnego upoważnienia do reprezentowania spółki. Przeprowadzenie kontroli było jednak uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia i zdrowia ludzkiego. Organy administracji miały bowiem uzasadnione podejrzenie, że trzy sporne produkty stwarzają zagrożenie życia i zdrowia ludzi co znalazło potwierdzenie w opinii Narodowego Instytutu Leków z dnia 14 listopada 2012r. Można zatem uznać, że miała miejsce sytuacja określona w art.80 ust.2 pkt 4 ustawy z 2 lipca 2004r. Zarzut skargi w tym zakresie nie jest uzasadniony. Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.82 ust.1 ustawy z 2 lipca 2004r. Zgodnie z treścią tego artykułu nie można równocześnie podejmować i prowadzić więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Nie dotyczy to sytuacji, gdy: 1) ratyfikowane umowy międzynarodowe stanowią inaczej; 2) przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia; 3) kontrola jest prowadzona w toku postępowania prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów; 4) przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego; 5) kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług przed dokonaniem tego zwrotu; 6) przeprowadzenie kontroli jest realizacją obowiązków wynikających z przepisów prawa wspólnotowego o ochronie konkurencji lub przepisów prawa wspólnotowego w zakresie ochrony interesów finansowych Wspólnoty Europejskiej; 7) kontrola dotyczy zasadności dokonania zwrotu podatku od towarów i usług na podstawie przepisów o zwrocie osobom fizycznym niektórych wydatków związanych z budownictwem mieszkaniowym. W ocenie strony skarżącej naruszona została zasada określona w wymienionym przepisie gdyż w tym samym czasie przeprowadzane były kontrole w sklepach spółki w Ł.i, P., B. i S. Należy zaznaczyć, że strona skarżąca nie wykazała, iż w tym samym dniu, tzn. 25 października 2012r., przeprowadzano kontrole w pozostałych sklepach spółki na terenie województwa [...]. Nawet jednak gdyby tak było to w sytuacji gdy przedsiębiorca wykonuje działalność gospodarczą w więcej niż jednym zakładzie lub innej wyodrębnionej części swojego przedsiębiorstwa to zasada określona w art.80 ust.1 odnosi się do zakładu lub części przedsiębiorstwa (art. 82 ust.1a ustawy z 2 lipca 2004r.). W sytuacji zatem kiedy strona skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w różnych miejscowościach na terenie województwa łódzkiego to zakaz prowadzenia więcej niż jednej kontroli dotyczy jedynie konkretnego sklepu a nie działalności spółki we wszystkich miejscach prowadzenia takiej działalności. Niezależnie od tego w niniejszej sprawie miała miejsce sytuacja określona w art.82 ust.1 pkt 4 ustawy. Przeprowadzenie kontroli było bowiem uzasadnione zagrożeniem życia i zdrowia ludzkiego. Zagrożenie takie stwarzały trzy sporne produkty co zostało omówione we wcześniejszej części rozważań. Zarzut spółki w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.79 ust.1 ustawy z 2 lipca 2004r. Zgodnie z treścią tego przepisu organy kontroli zawiadamiają przedsiębiorcę o zamiarze wszczęcia kontroli. W myśl zaś art.79 ust.2 pkt wymienionej ustawy zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się, w przypadku gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Strona skarżąca faktycznie nie została zawiadomiona o zamiarze wszczęcia kontroli lecz organ administracji był uprawniony do odstąpienia od takiego zawiadomienia z uwagi na sytuację określoną w art.79 ust.2 pkt 5 ustawy. Przeprowadzenie kontroli było bowiem uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia i zdrowia co zostało omówione we wcześniejszej części rozważań. Zarzut skargi w tym zakresie nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.79 b ustawy z 2 lipca 2004r. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadku wszczęcia czynności kontrolnych po okazaniu legitymacji służbowej, przed podjęciem pierwszej czynności kontrolnej, osoba podejmująca kontrolę ma obowiązek poinformować kontrolowanego przedsiębiorcę lub osobę, wobec której podjęto czynności kontrolne, o jego prawach i obowiązkach w trakcie kontroli. Jak wynika z protokołu kontroli osoby kontrolujące poinformowały ustnie S. P. o prawach i obowiązkach w trakcie kontroli. Nadto pisemne pouczenie w tym zakresie znajduje się na upoważnieniu do przeprowadzenia kontroli, którego S. P. odmówiła przyjęcia. Zarzut skargi w tej kwestii nie zasługuje na uwzględnienie. Nieuzasadniony jest zarzut skargi naruszenia art.77 ust.6 ustawy z 2 lipca 2004 r. Zgodnie z treścią tego przepisu dowody przeprowadzone w toku kontroli przez organ kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy, jeżeli miały istotny wpływ na wyniki kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym dotyczącym kontrolowanego przedsiębiorcy. Strona skarżąca nie wykazała aby organ administracji przeprowadził dowód w toku kontroli z naruszeniem przepisów prawa w zakresie kontroli. Wszystkie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów ustawy z 2 lipca 2004r. okazały się niezasadne. W związku z czym nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art.77 ust.6 wymienionej ustawy. Reasumując Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji miały uzasadnione podejrzenie, że trzy sporne produkty stwarzały zagrożenie życia i zdrowia co potwierdziła opinia Narodowego Instytutu Leków z dnia 14 listopada 2012r. W ocenie Sądu spełnione zostały przesłanki wstrzymania wprowadzenia do obrotu tych produktów, określone w art.27 c ust.1 ustawy z dnia 14 marca 1985r. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd oddalił skargę spółki A. a.b.