III SA/Łd 365/13

Dnia 6 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski (spr.) Protokolant sekr. sąd. Dominika Ratajczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za marzec, kwiecień, maj 2009 roku 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego [...] w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w Ł. na rzecz A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. kwotę 117 (sto siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Naczelnik Urzędu Celnego II w Ł. postanowieniem z dnia [...] nr [...] zawiesił postępowanie podatkowe wszczęte wnioskiem A sp. z o.o. w Ł. w sprawie nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące: od 03. 2009 do 05.2009 w łącznej kwocie 89.048 PLN. Uzasadniając wydane orzeczenie organ celny wyjaśnił, że strona w dniu 28 maja 2010 r. złożyła wniosek o zwrot nadpłaconej akcyzy za miesiące marzec – maj 2005 r. Jednocześnie w stosunku do strony przeprowadzona była kontrola podatkowa w sprawie prawidłowości rozliczeń podatku akcyzowego za okres od października 2008 r. do lutego 2009 r. Kontrola zakończyła się wydaniem decyzji określających podatek akcyzowy za okres od października 2008 r. do lutego 2009 r. Od tych decyzji strona złożyła odwołanie do Dyrektora Izby Celnej w Ł. Decyzjami z dnia 31 maja 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji. Od decyzji organu odwoławczego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. WSA w Łodzi wyrokami z 19 i 20 września 2012 r., sygn. akt III SA/Łd 552/12, III SA/Łd 556/12, III SA/Łd 585/12, III SA/Łd 586/12 oddalił skargi strony na decyzje organu odwoławczego. W dniu 23 listopada 2012 r. organ I instancji powziął informację o złożeniu przez stronę skarg kasacyjnych od w/w wyroków. W ocenie Naczelnika Urzędu Celnego II w Ł. od prawidłowości rozliczenia podatku za miesiące od października 2008 r. do lutego 2009 r. zależy dalsze procedowanie w sprawie określenia zobowiązań za miesiące od marca do maja 2009 r. i stwierdzenie ewentualnej nadpłaty. Uwzględniając powyższe okoliczności organ celny zawiesił na podstawie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej postępowanie w sprawie z wniosku strony, bowiem prawidłowe i spójne z innymi rozpatrzenie niniejszej sprawy zależy od rozstrzygnięcia Sądu w bliźniaczym i analogicznym stanie prawnym. A sp. z o.o. w Ł. wniosła zażalenie na postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zażalenia powołała się na art. 200 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Dla organu I instancji zagadnieniem wstępnym, uniemożliwiającym dalsze postępowanie w sprawie zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od marca do maja 2009 r. jest rozstrzygniecie przez NSA postępowań wywołanych skargami kasacyjnymi wniesionymi przez skarżącą w sprawie oceny legalności wydanych decyzji dotyczących okresu październik 2008 r. – luty 2009 r. Zdaniem skarżącej Spółki interpretacja zagadnienia wstępnego przyjęta przez organ jest błędna. W stosunku do Spółki ten sam organ celny, który wydał zaskarżone postanowienie, decyzjami ze stycznia 2011 r. określił zobowiązanie skarżącej w podatku akcyzowym za okres od października 2008 r. do lutego 2009 r. Decyzje te stały się ostateczne po utrzymaniu przez organ odwoławczy. W dniu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania istnieją zatem ostateczne decyzje określające zobowiązanie skarżącej za okres od października 2008 r. do lutego 2009 r. Okoliczność, że w stosunku do tych decyzji nie zakończyło się prawomocnie postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące kontroli ich legalności, nie może być uznane za sytuację wskazaną w art. 201 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, obligującą organ podatkowy do zawieszenia postępowania dotyczącego okresu od marca do maja 2009 r. Kwestia ta nie jest zagadnieniem wstępnym w rozumieniu art. 201 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie ma zatem przeszkód do prowadzenia postępowania w sprawie wniosku o zwrot nadpłaty w podatku akcyzowym za miesiące od marca do maja 2009 r. Dyrektor Izby Celnej w L. postanowieniem z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Uzasadniając swoje postanowienie stwierdził, że kwestią sporną między skarżącą Spółką a organami podatkowymi w przedmiotowej sprawie jest interpretacja art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym ( Dz.U. Nr 3, poz. 11 ze zm.). Dyrektor Izby Celnej w Ł. utrzymał w mocy decyzje organu I instancji uznając, że na podstawie art. 154 ust. 1 ustawy w postępowaniu w sprawie określenia podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży po dniu 28 lutego 2009 r. pojazdów nabytych przed tą datą należy zastosować przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. W przypadku samochodów nie sprzedanych przed 1 marca 2009 r., których faktyczna sprzedaż odbędzie się już bez akcyzy, " odpadnie" przesłanka, która uzasadniała dotychczasowe odliczenie akcyzy od nabycia tych samochodów. Art. 79 ustawy o podatku akcyzowym stanowi bowiem, ze podatnik ma prawo do obniżenia akcyzy o kwotę akcyzy zapłaconą przy nabyciu wyrobów akcyzowych niezharmonizowanych opodatkowaną lub zapłaconą od importu. Skoro przed dokonaniem czynności podlegającej opodatkowaniu ( tj. ostatniej sprzedaży samochodu na terenie kraju) obniżono akcyzę z tytułu sprzedaży samochodu na terytorium kraju o akcyzę zapłaconą z tytułu wcześniejszej sprzedaży przez dostawcę krajowego, to stwierdzić należy, że faktycznie akcyza od tych pojazdów nie została zapłacona. W ocenie organu odwoławczego przesłanka zawieszenia postępowania wymieniona w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej jest w przedmiotowej sprawie spełniona. Interpretacja art. 154 § 1 ustawy o podatku dochodowym przyjęta przez Dyrektora Izby Celnej w Ł. i podzielona przez WSA w Łodzi w wydanych w dniach 19 i 20 września 2012 r. wyrokach spowodowała, że zasadnym było dokonanie korekty podatku akcyzowego przez Spółkę za miesiące od października 2008 r. do lutego 2009 r. Od 1 marca 2009 r. nie ma obowiązku zapłaty podatku akcyzowego z tytułu samochodów osobowych na terenie kraju. Natomiast za miesiące od marca do maja 2009 r. Spółka złożyła deklaracje podatkowe z tytułu sprzedaży samochodów. Jeżeli Naczelny Sąd Administracyjny nie podzieli stanowiska WSA w Łodzi odnośnie interpretacji art. 154 ustawy o podatku akcyzowym, to Spółce będzie należał się zwrot podatku za miesiące od października 2008 r. do lutego 2009 r. natomiast należny będzie podatek za marzec, kwiecień i maj 2009 r. z tytułu sprzedaży. Natomiast w sytuacji, gdy NSA podzieli stanowisko WSA w Łodzi powstanie nadpłata w podatku akcyzowym za miesiące od marca do maja 2009 r. Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie organu odwoławczego, zarzucając naruszenie art. 233 § 1 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji zawieszającego postępowanie ze względu na rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, w sytuacji gdy w niniejszej sprawie przesłanki zawieszenia nie występują. Zażądała uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia je poprzedzającego. W uzasadnieniu skargi przedstawiła argumentację wcześniej prezentowaną w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, a ponadto wskazała, że zgodnie a art. 120 Ordynacji podatkowej organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa, a więc stosują przepisy prawa. Stosowanie przepisów prawa to także ich interpretacja. Organy nie mogą się zwolnić z obowiązku interpretacji prawa i oczekiwać na interpretację nawet niejasnych przepisów przez inny organ czy sąd. Przepis art. 154 ustawy o podatku akcyzowym został już przez organ podatkowy zinterpretowany w postępowaniu podatkowym w sprawie określenia zobowiązań podatkowych skarżącej w podatku akcyzowym za miesiące od października 2008 r. do lutego 2009 r. Na podstawie przyjętej przez organ interpretacji tego przepisu wydane zostały decyzje określające zobowiązania Spółki za w/w miesiące. Jeśli ten sam organ podatkowy już raz dokonał interpretacji przepisu art. 154 ustawy o podatku akcyzowym, która to interpretacja na skutek uostatecznienia się decyzji stała się wiążąca, to brak jest uzasadnienia dla podnoszonego przez organ odwoławczy w niniejszej sprawie braku kompetencji do samodzielnej interpretacji tego przepisu przez organ podatkowy. Skarżąca ponadto podniosła, że ostateczne decyzje organu załatwiły jej sprawę podatkową w zakresie zobowiązań w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od października 2008 r. do lutego 2009 r. Na ich podstawie Spółka spełniła zobowiązania z nich wynikające. Decyzje te funkcjonują w obrocie prawnym. Jeżeli zatem rozstrzygnięcie wniosku Skarżącej o zwrot nadpłat w podatku akcyzowym za miesiące marzec-maj 2009 r. organ podatkowy uzależnia od rozstrzygnięcia sprawy podatkowej zobowiązań skarżącej w podatku akcyzowym za poszczególne miesiące od października 2008 r. do lutego 2009 r., to drugie to postępowanie zostało ostateczne zakończone. Nie ma zatem przeszkód do prowadzenia postępowania podatkowego w sprawie zwrotu nadpłaty. Brak zakończenia prawomocnie postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego kontroli legalności wydanych decyzji nie może być uznany za sytuację wskazaną w art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, obligującą organ podatkowy do zawieszenia postępowania podatkowego. Dyrektor Izby Celnej w L. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie.. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270)- dalej –p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji dokonały błędnej wykładni art. 201 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) - dalej: O.p.. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy zobowiązany jest zawiesić postępowanie, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji uzależnione jest od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Organ podatkowy zawieszając postępowanie w przedmiocie zwrotu nadpłaconej akcyzy za miesiące od marca do maja 2009 r. uznał, ze procedowanie w tej sprawie zależy od rozliczenia podatku za miesiące wcześniejsze, to jest od października 2008 r. do lutego 2009 r. Ostateczne decyzje organu w zakresie zobowiązań z tytułu akcyzy za okres od października 2008 r. do lutego 2009 r. zaskarżone zostały do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Od wydanych przez ten sąd wyroków strona wniosła kasacje do Naczelnego sądu Administracyjnego. Według Dyrektora Izby Celnej w Ł. dokonanie przez NSA w wyroku interpretacji art. 154 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym umożliwię dalsze procedowanie. Skarżąca zasadnie podnosi, że organy podatkowe nie mogą zwolnić się z obowiązku interpretacji przepisów prawa i oczekiwać na wykładnię przepisów dokonaną przez sąd. Organy dokonały już we wcześniej wydanych decyzjach ostatecznych, dotyczących zobowiązań podatkowych za okres od października 2008 r. do lutego 2009 r., interpretacji w/w przepisu. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt 392/05 (dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl). stwierdził, że decyzja od której nie przysługuje odwołanie ostatecznie załatwia sprawę podatkową. Postępowanie sądowo administracyjne, wszczęte w wyniku skargi uprawnionego podmiotu ma inny cel niż określenie praw i obowiązków stron stosunku administracyjnoprawnego ( podatkowoprawnego). Sąd bada jedynie prawidłowość konkretyzacji stosunku administracyjnoprawnego. Okoliczność, że co do wcześniej wydanych decyzji nie zakończyło się prawomocnie postępowanie sądowoadministracyjne dotyczące kontroli ich legalności, nie może być uznane za sytuację wskazaną w art. 201 § 1 pkt 2 O.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w tym składzie, podziela stanowisko przedstawione w powołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Za nieprawidłowy należy zatem uznać pogląd prezentowany przez Dyrektora Izby Celnej w Ł., iż wynik postępowania sądowego w innej sprawie jest rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 201 § 1 pkt 2 O.p. także w przypadku, gdy w chwili orzekania możliwe jest rozpatrzenie sprawy przez organ i wydanie decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie. Ponadto na podstawie art. 135 p.p.s.a uchylił postanowienie je poprzedzające, uznając to za niezbędne do końcowego załatwienia sprawy. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. orzeczono, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art.205 § 1 p.p.s.a. d.r.