III SA/Łd 370/13

Dnia 13 czerwca 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Pomocnik sekretarza – Bartosz Adamus, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2013 roku sprawy ze skargi B. G. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW i nałożenia sankcji 1. oddala skargę; 2. przyznaje adwokat P. T. – L., prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. [...], kwotę 332,10 (trzysta trzydzieści dwa 10/100) złote zawierającą podatek od towarów i usług tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu skarżącej i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat P. T. – L. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 10 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98 poz. 634 z późn. zm.), art.18 ust. 1, art. 21 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64, poz. 427 ze zm.) § 2, § 3 ust. 1, § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r. Nr 40 poz. 329 z późn. zm.), art. 7, art. 10 ust. 3, art. 16 ust. 2 i 6 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. L 368 z 23.12.2006 r., str. 74—84), art. 6 ust. 1 akapit 2, art. 14, art. 25, art. 57 ust. 3, art. 73 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. U. L 316 z 02.12.2009 r., str. 65), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w P. z dnia [...], nr [...] o odmowie przyznania B. G. pomocy finansowej w tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 i nałożeniu sankcji w wysokości 764,33 zł Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. W dniu 22 kwietnia 2010 r. do Biura Powiatowego ARiMR w P. wpłynął wniosek B. G. o przyznanie pomocy finansowej w tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010. Do przyznania płatności wnioskodawczyni zadeklarowała dziesięć działek ewidencyjnych: 1. nr 43 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., na której została wskazana działka rolna D – JPO TUZ o powierzchni 0,10 ha, 2. nr 33 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym P., na której została wskazana działka rolna K - JPO o powierzchni 0,98 ha oraz K1- UPO o powierzchni 0,46 ha, 3. nr 272 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., na której została wskazana działka rolna A – JPO TUZ o powierzchni 0,17 ha, 4. nr 274 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., na której została wskazana działka rolna B - JPO o powierzchni 0,14 ha oraz B1 - UPO o powierzchni 0,14 ha, 5. nr 379 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., na której została wskazana działka rolna C - JPO o powierzchni 0,24 ha oraz C1 - UPO o powierzchni 0,24 ha, 6. nr 483 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., na której została wskazana działka rolna E - JPO o powierzchni 0,68 ha oraz E1 - UPO o powierzchni 0,68 ha, 7. nr 355 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., na której została wskazana działka rolna Ł - JPO o powierzchni 1,17 ha oraz Ł1 - UPO o powierzchni 1,17 ha, 8. nr 375 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., na której została wskazana działka rolna G - JPO o powierzchni 0,57 ha oraz G1 - UPO o powierzchni 0,57 ha, a także działka rolna H - JPO o powierzchni 1,09 ha oraz Hl - UPO o powierzchni 1,09 ha, 9. nr 129 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym P., na której została wskazana działka rolna I – JPO TUZ o powierzchni 1,16 ha, a także działka rolna J - JPO o powierzchni 4,34 ha oraz J1 - UPO o powierzchni 4,34 ha, 10. nr 352 położoną w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym P., na której została wskazana działka rolna L – JPO TUZ o powierzchni 0,64 ha. W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej dla działki ewidencyjnej nr 352 (działka rolna L) stwierdzono błąd polegający na zawyżeniu powierzchni deklarowanej do płatności. Powierzchnia deklarowana na w/w działce wynosiła 0,64 ha, natomiast powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG) została ustalona na poziomie 0,49 ha. W dniu 26 sierpnia 2010r. B. G. złożyła korektę do wniosku o przyznanie płatności, w którym dokonała zmniejszenia powierzchni działki rolnej L - JPO_TUZ położonej na działce ewidencyjnej nr 352 z pierwotnej powierzchni 0,64 ha do 0,49 ha. W dniu 18 października 2010r. podczas ponownej kontroli administracyjnej stwierdzono istnienie konfliktu krzyżowego polegającego na zadeklarowaniu do płatności przez dwóch producentów, gruntów rolnych położonych na działkach ewidencyjnych nr: 33, 129, 355. W dniu 21 października 2010r. B. G. złożyła korektę do wniosku o przyznanie płatności, w którym podtrzymała deklarację zawartą w pierwotnym wniosku, oświadczyła, że użytkuje grunty na wymienionych działkach ewidencyjnych i przedstawiła dokumenty w postaci postanowienia z dnia [...] października 2009 r. Sądu Rejonowego w W. XI Zamiejscowy Wydział Cywilny z siedzibą w P. (sygn. akt [...]), postanowienia z dnia [...] kwietnia 2010 r. Sądu Okręgowego w S. I Wydział Cywilny (sygn. akt [...]), postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. Sądu Rejonowego w W. VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w P. (Dz. Kw [...], Kw [...]), postanowienia z dnia [...] lipca 2010 r. Sądu Rejonowego w W. VII Zamiejscowy Wydział Ksiąg Wieczystych z siedzibą w P. (Dz. Kw [...], Kw [...], Kw [...]). Postanowieniem z dnia [...] października 2009 r. Sąd Rejonowy w W. XI Zamiejscowy Wydział Cywilny w P. zniósł współwłasność nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr 33, 129 położone w województwie [...], powiecie [...], gminie P. w obrębie ewidencyjnym P. oraz działki ewidencyjnej nr 355 położonej w województwie [...], powiecie [...], gminie P., obrębie ewidencyjnym Ł., których do dnia wydania postanowienia współwłaścicielami w ½ części była B. G. i w ½ G. K., przyznając je w całości na wyłączną własność B. G., nakazując jednocześnie G. K. wydać w/w nieruchomości w terminie do dnia 28 lutego 2010r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r. Sąd Okręgowy w S. l Wydział Cywilny po rozpoznaniu apelacji G. K. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w W. XI Zamiejscowy Wydział Cywilny w P. w zakresie terminu wydania nieruchomości, który został ustalony na dzień 30 września 2010r. W dniu 1 grudnia 2010r. w gospodarstwie B. G. została przeprowadzona kontrola przez Powiatowy Inspektorat Weterynarii w W. w zakresie wymogów wzajemnej zgodności w obszarze IRZ, która nie wykazała nieprawidłowości. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił przyznania B. G. pomocy finansowej w tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 i nałożył sankcje potrącane z płatności realizowanych przez ARiMR w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Decyzją z dnia [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił wskazaną powyżej decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 30 czerwca 2011r. w Biurze Powiatowym ARiMR w P. przeprowadzono rozprawę administracyjną na którą stawiła się B. G. oraz świadek – G. K. B. G., składając wyjaśnienia w zakresie działki ewidencyjnej nr 33 oświadczyła, że "K. wjechała z zasiewem na działkę nr 33 bez mojej zgody. K. nie obsiała całej działki tylko połowę. Obsiała część działki zadeklarowanej jako K/K1 o powierzchni 0,46 hektara. Nie wiedziała kiedy zasiew nastąpił". Odmówiła odpowiedzi na pytanie, czy na dzień 31 maja 2010 r. G. K. była użytkownikiem wskazanej działki o nr 33. Odmówiła również odpowiedzi na pytanie, kto dokonał zbioru na tej części działki. Podała, że na pozostałej części działki zbioru dokonała sama. Na pytania dotyczące użytkowania pozostałych spornych działek ewidencyjnych tj. o nr 129 i 355 odmówiła złożenia w tym zakresie jakichkolwiek wyjaśnień. Przesłuchana w charakterze świadka G. K., w zakresie działki ewidencyjnej nr 33 zeznała, że "działkę o nr ewidencyjnym 33 użytkowała w ½ części. Użytkowała część zaznaczoną na załączniku graficznym 2/15 dołączonym do wniosku o przyznanie płatności na rok 2010, o powierzchni 0,47 ha, oznaczenie działki rolnej AA/AA1. Na dzień 31 maja 2010 roku była użytkownikiem tej części działki. Zasiała na niej pszenżyto i dokonała zbioru w połowie sierpnia." W zakresie działki ewidencyjnej nr 129 oświadczyła, że działkę tę również użytkowała w 1/2 części. Powierzchnia, którą użytkowała wynosiła 2,63 ha. Oznaczenie działki rolnej T/T1. Zasiała na niej pszenżyto. Oznaczenie na załączniku graficznym 15/15 dołączonym do wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 jest poprawne. Drugą część działki użytkowała ciotka – B. G. Na dzień 31 maja 2010 r. była użytkownikiem w/w części działki, a zbioru dokonała w połowie sierpnia 2010 r." W zakresie działki ewidencyjnej nr 355 oświadczyła, że działkę tę użytkowała w całości, tj. 1,17 ha. Zasiała pszenżyto. Oznaczenie na załączniku 2/15 dołączonym do wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 jest poprawne. Na dzień 31 maja 2010 roku była użytkownikiem całej działki. Zbioru dokonała również w połowie sierpnia 2010 r." W dniu 21 lipca 2011r. w obecności B. G. przesłuchano dwóch świadków – T. O. i Ł. B. T. O. na podstawie okazanych ortofotamap nie był w stanie wskazać położenia ani podać numerów działek ewidencyjnych na których prowadził prace polowe, wykonywane na zlecenie G. K. Podał jedynie opis ich położenia: "jedna działka gdzieś w granicach 700-800 metrów, około trzy razy wokół kombajnem. Druga między drogami, tzw. kwadrat, ze 150 x 80 m. Trzecia działka zaczynała się od drogi w stronę zabudowań". Opis położenia tych działek został jednak przedstawiony w sposób uniemożliwiający jednoznaczną ich identyfikację. Świadek ponadto wskazał, że "przeprowadził koszenie na trzech działkach na których rośliną uprawną było pszenżyto oraz, że objeżdżał działki z właścicielem i dokąd kazał dotąd kosił". Przesłuchany w charakterze świadka – Ł. B. oświadczył, że na przełomie września i października 2010 roku odbywał praktyki w czasie których zbierał słomę oraz siano u G. K. Na podstawie okazanych ortofotomap świadek zeznał, że kojarzy położenie działek, jednak ich oznaczenia numerowego nie pamiętał i nie wiedział gdzie znajdują się w terenie. Ponadto podał, że "rośliną uprawną było tam pszenżyto, jednak nie wie kto uprawia działki sąsiadujące z działką ewidencyjną nr 355, natomiast zbierał słomę z działki nr 33 i wydaje mu się że sąsiadem była Pani G., ale nie ma co do tego pewności. Zbioru słomy dokonywał również na części działki ewidencyjnej nr 129 za budynkiem stodoły, a Pani K. mówiła, że z drugiej strony zbierali Państwo G.". W związku z zaistniałym konfliktem krzyżowym na działkach ewidencyjnych nr: 33, 129, 355, postanowieniem z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. postanowieniem dołączył z urzędu do akt sprawy dokument w postaci wniosku o przyznanie płatności na rok 2010 z dnia 30 kwietnia 2010 r. oraz załączniki graficzne nr 2/15, nr 15/15 dostarczone do BP ARiMR w P. w dniu 30 kwietnia 2010 r. przez G. K. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił przyznania B. G. pomocy finansowej w tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 i nałożył sankcje trzyletnie. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dniu 31 stycznia 2012 r. w Biurze Powiatowym ARiMR B. G. złożyła pismo wyjaśniające, w którym oświadczyła, że działkę o nr ew. nr 33 użytkowała na powierzchni 0,51 ha, działkę o nr 129 użytkowała na powierzchni 2,87 ha, natomiast działki ewidencyjnej nr 355 nie użytkowała. Decyzją z dnia [...] nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w P. odmówił przyznania B. G. pomocy finansowej w tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010 i nałożył sankcję w wysokości 764,33 zł Od powyższej decyzji B. G. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że nie zgadza się treścią zaskarżonej decyzji., która jest zdaniem skarżącej krzywdząca. Zakwestionowała podstawę prawną przyznania płatności, jaką jest posiadanie gruntów według stanu na dzień 31 maja, w którym został złożony wniosek. Strona wskazała, że konieczne jest również użytkowanie gruntów zgodnie z normami oraz przestrzeganie wymogów przez cały rok kalendarzowy, w którym został złożony wniosek. Podniosła, iż G. K. spełniła wymogi w zebraniu plonu i dopłat, a dalsze wymogi użytkowania pozostawiła jej (...)". Strona zakwestionowała również prawidłowość określenia powierzchni działki ewidencyjnej nr 352 kwalifikującej się do przyznania płatności. Do odwołania załączyła mapy ewidencyjne z dnia 08.08.2008 r., z dnia 29.01.2009 r., z dnia 01.02.2012 r., z dnia 20.12.2012 r. Decyzją z dnia [...], nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zasady i tryb przyznawania rolnikom pomocy finansowej w tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania reguluje rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. – zwane dalej rozporządzeniem ONW. Zgodnie z § 2 rozporządzenia ONW, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem": 1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w: a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1257/1999", albo b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. l, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005"; 2 jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej l ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. l, z późn. zm.)". Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich jeżeli warunkiem przyznania pomocy jest posiadanie gospodarstwa rolnego lub gruntu i pomoc jest przyznawana do powierzchni gruntu, a grunt ten stanowi przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, pomoc przysługuje posiadaczowi zależnemu gruntu. Wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się zgodnie z § 3 ust. l rozporządzenia ONW i jest to iloczyn stawek płatności na l ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. l akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1122/2009", określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, po uwzględnieniu zmniejszeń lub wykluczeń wynikających ze stwierdzonych nieprawidłowości lub niezgodności. Mając na uwadze powyższe regulacje, organ podkreślił, że beneficjent składając wniosek wskazuje powierzchnię, w stosunku do której ubiega się o przyznanie płatności ONW na dany rok. Powierzchnia ta jest następnie weryfikowana przez organ w toku postępowania administracyjnego i dopiero tak ustalony obszar użytkowany rolniczo oraz sposób jego zagospodarowania stanowi podstawę przyznania płatności. Stosownie do treści art. 10 ust. 3 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 narzędziem służącym weryfikacji podanych przez stronę w treści wniosku informacji są kontrole administracyjne i kontrole na miejscu. W myśl art. 6 ust. 1 akapit drugi Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 ,,(...)odnośnie do każdej działki referencyjnej określa się maksymalny kwalifikowalny obszar(...)". Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że w zakresie działki ewidencyjnej nr 33 dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej K deklarowanej do płatności w grupie upraw JPO z 0,98 ha do 0,51 ha (różnica 0,47 ha) oraz dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej K1 deklarowanej do płatności w grupie upraw UPO z 0,46 ha do 0,00 ha (różnica 0,46 ha). W toku rozprawy administracyjnej w dniu 30 czerwca 2011r. skarżąca wyjaśniła, że G. K., bez jej zgody obsiała część działki ewidencyjnej nr 33 o powierzchni 0,46 ha. Strona odmówiła odpowiedzi na pytanie, czy G. K. była użytkownikiem ww. działki na dzień 31 maja 2010 r., odmówiła również odpowiedzi na pytanie, kto dokonał zbioru na tej części działki. Strona wyjaśniła natomiast, że dokonała zbioru na pozostałej części działki. G. K. zeznała natomiast, że użytkowała część działki ewidencyjnej nr 33 o powierzchni 0,47 ha. Na dzień 31 maja 2010 r. była jej użytkownikiem, zasiała na niej pszenżyto, zbioru dokonała w połowie sierpnia 2010 r. W dniu 31 stycznia 2012r. B. G. wyjaśniła, że na działce ewidencyjnej nr 33 w 2010 r. wykonała zabiegi agrotechniczne, po tym, jak G. K. dokonała zbioru zboża. Wyjaśniła ponadto, że użytkowała ww. działkę na powierzchni 0,51 ha. W dniu 1 lutego 2012 r. skarżąca wyjaśniła, że na działce ewidencyjnej nr 33 o powierzchni 0,47 ha G. K. zebrała plon, natomiast strona po żniwach wykonała pozostałe zabiegi agrotechniczne. W przypadku natomiast działki oznaczonej nr 129 dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej J deklarowanej do płatności w grupie upraw JPO z 4,34 ha do 1,71 ha oraz dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej J1 deklarowanej do płatności w grupie upraw UPO z 4,34 ha do 1,71 ha (różnica 2,63 ha). W toku rozprawy administracyjnej skarżąca odmówiła odpowiedzi na pytanie, czy G. K. użytkowała i w jakiej części działkę ewidencyjną nr 129. G. K. zeznała natomiast, że użytkowała część działki ewidencyjnej nr 129 o powierzchni 2,63 ha. Na dzień 31 maja 2010 r. była jej użytkownikiem, zasiała na niej pszenżyto, zbioru dokonała w połowie sierpnia 2010 r. W dniu 31 stycznia 2012r. skarżąca wyjaśniła, że na działce ewidencyjnej nr 129 w 2010 r. wykonała zabiegi agrotechniczne, po tym, jak G. K. dokonała zbioru zboża. Wyjaśniła ponadto, że użytkowała ww. działkę na powierzchni 2,97 ha. W dniu 1 lutego 2012 r. B. G. wyjaśniła, że na działce ewidencyjnej nr 129 o powierzchni 2,63 ha G. K. zebrała plon, natomiast strona po żniwach wykonała pozostałe zabiegi agrotechniczne. Z kolei przy przypadku działki o nr ewidencyjnym 355 dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej Ł deklarowanej do płatności w grupie upraw JPO z 1,17 ha do 0,00 ha (różnica 1,17 ha) oraz dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej Ł1 deklarowanej do płatności w grupie upraw UPO z 1,17 ha do 0,00 ha (różnica 1,17 ha). Podczas rozprawy administracyjnej w dniu 30 czerwca 2011r., skarżąca również odmówiła odpowiedzi na pytanie, czy G. K. użytkowała i w jakiej części działkę ewidencyjną nr 355. G. K. zeznała, że użytkowała część działki ewidencyjnej nr 355 o powierzchni 1,17 ha. Na dzień 31 maja 2010 r. była jej użytkownikiem, zasiała na niej pszenżyto, a zbioru dokonała w połowie sierpnia 2010 r. W dniu 1 lutego 2012r. B. G. wyjaśniła, że działki o nr ewidencyjnym 355 nie użytkowała, tj. nie dokonała zbioru plonu, natomiast po żniwach wykonała pozostałe zabiegi agrotechniczne. Działka natomiast o nr 352 na podstawie złożonej przez skarżącą korekty wniosku z dnia 26 sierpnia 2010 r. uległa zmniejszeniu. Powierzchni działki rolnej L deklarowanej do płatności w grupie upraw JPO_TUZ z 0,64 ha do 0,49 ha (różnica 0,15 ha). Opierając się na danych dostępnych w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli (ZSZiK) zmianie uległa powierzchnia ewidencyjno-gospodarcza (PEG), która pierwotnie wynosiła 0,49 ha, natomiast obecnie wynosi 0,66 ha. W zakresie zmniejszenia powierzchni deklarowanej działki rolnej L położonej na działce ewidencyjnej nr 352 nie zostały nałożone na skarżącą sankcje karne wynikające z różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną we wniosku i powierzchnią wynikającą z korekty wniosku. Stwierdzone nieprawidłowości, zdaniem organu nie wynikają z winy strony. Odnosząc się do pierwszego z postawionych przez skarżącą zarzutów, organ wyjaśnił, że w § 2 rozporządzenia ONW wymienione zostały warunki przyznania płatności, w tym m. in. posiadanie gruntów w dniu 31 maja oraz przestrzeganie wymogów i norm przez cały rok kalendarzowy, przy czym warunki te muszą być spełnione łącznie. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodnego wykazała, że B. G. znajdowała się w posiadaniu tylko części spornych działek rolnych tj. J, J1, K, K1, L, Ł, Ł1, przyjmując stan na dzień 31 maja 2010r. Skarżąca odmówiła odpowiedzi na pytania zadawane jej podczas rozprawy administracyjnej, a mające na celu ustalenie posiadacza działki według stanu na dzień 31 maja 2010 r. Zgromadzone w sprawie dowody pozwalają również na stwierdzenie, że przez cały rok kalendarzowy 2010 r. strona nie podejmowała się wykonywania zabiegów agrotechnicznych na spornych działkach. Skarżąca wyjaśniła bowiem, że zabiegi agrotechniczne wykonywała dopiero po żniwach. Odwołując się do brzmienia § 5 ust. 2 rozporządzenia ONW ustawy organ podkreślił, że podpisując wniosek producent oświadcza, że zna zasady przyznawania płatności i zobowiązuje się do niezwłocznego informowania ARiMR o każdym fakcie, który może mieć wpływ na nienależnie lub nadmierne przyznanie płatności lub pomocy finansowej objętych wnioskiem o przyznanie płatności, o każdej zmianie, która nastąpi w okresie od dnia złożenia niniejszego wniosku do dnia przyznania płatności, w szczególności gdy zmiana dotyczy: wykorzystywania gruntów rolnych, wielkości powierzchni upraw, przeniesienia posiadania gospodarstwa rolnego; zawierają również oświadczenia o sposobie wykorzystania działek rolnych, z podaniem w szczególności grupy upraw lub obszaru, ze względu na który wyodrębnia się działkę rolną, jak również powierzchni działki rolnej. W niniejszej sprawie producent nie wywiązał się z obowiązku niezwłocznego informowania ARiMR na piśmie o okolicznościach mogących wpłynąć na nienależne przyznanie płatności, nie skorzystał również z prawa do złożenia zmiany do wniosku (art. 14 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009), czy też wycofania działki z wniosku (art. 25 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009). Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 3 ustawy o wpieraniu rozoruje obszarów wiejskich to na stronie ciąży obowiązek przedstawienia dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W toku prowadzonego postępowania producent nie przedstawił żadnego dowodu, który stanowiłby podstawę do podważenia wyników kontroli administracyjnej. Przeciwnie, strona przyznała, że w 2010 r. nie dokonała zasiewu zbóż na części spornych działek rolnych, nie dokonała również ich zbioru. Podnoszona przez stronę okoliczność wykonania prac G. K., wbrew woli strony, nie stanowi w ocenie organu odwoławczego podstawy do przyznania pomocy finansowej. Rozporządzenie ONW nie nadkłada bowiem obowiązku legitymowania się tytułem prawnym do gruntu. Ustawodawca przyjął, że płatności przyznawane są posiadaczom gruntów, tj. osobom, które ponoszą nakłady użytkując grunt. Dla przyznania wnioskowanej pomocy finansowej istotne jest zatem, czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem (przy spełnieniu pozostałych wymogów kwalifikacyjnych), nie musi on natomiast wykazywać, że przysługuje mu prawo do tego gruntu. Uprawnionym do płatności jest bowiem także posiadacz samoistny i zależny bez tytułu prawnego. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty poprzez przyznanie wnioskowanych płatności. Przedstawiając dotychczasowy przebieg postępowania skarżąca wskazała, że zaskarżona decyzja jest dla niej bardzo krzywdząca i niezrozumiała. Podniosła, iż w toku prowadzonego postępowania organ administracji nie wziął pod uwagę w ogóle okoliczności ujawnionych w toku postępowania toczącego się przed sądem powszechnym. Akcentowała swoje prawo własności do spornych gruntów, wywodząc, że stanowiło to uzasadnienie do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dopłat. Podkreśliła, że jesienią 2010r. przeprowadziła na spornych działkach zabiegi agrotechniczne, co w jej ocenie oznacza, ze w 2010 roku było dwóh użytkowników spornych działek. Nadmieniła ponadto, że podczas przeprowadzonej rozprawy administracyjnej nie wysłuchano obu stron konfliktu i odmówiono jej prawa do zadawania stronom pytań i składania dodatkowych wyjaśnień. Stwierdziła, że prawidłowo wskazała w swoim wniosku powierzchnie 0,64 ha działki 352, to organ wprowadził ja w błąd nakazując zmianę powierzchni na 0,49 ha. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie, w dniu 13 czerwca 2013r. pełnomocnik skarżącej popierał wniesioną skargę, wskazując, iż "skarżąca czuła się posiadaczką gruntów w świetle postanowienia sądu powszechnego oraz zachowania G. K. w trakcie postępowania przed sądem powszechnym, które wskazywało na niekwestionowane prawo skarżącej do spornych gruntów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że skarga jest niezasadna. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w np. art. 156 k.p.a. Jednocześnie, przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonej decyzji, czy postanowienia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała rozstrzygnięcie strona skarżąca. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia decyzji, Sąd stwierdził, że zaskarżone rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa materialnego, ani procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. z dnia [...] dotycząca przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2010, a istota sporu sprowadzała się do ustalenia, czy zasadnie organ odmówił przyznania skarżącej pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania i nałożył sankcję w wysokości 764,33 zł. Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objęte Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 – zwane dalej rozporządzeniem ONW, płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu przepisów art. 2 lit. a rozporządzenia nr 73/2009, zwanemu dalej "rolnikiem": 1) który podjął zobowiązanie, o którym mowa w: a) art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160 z 26.06.1999, str. 80, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1257/1999", albo b) art. 37 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. l, z późn. zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1698/2005"; 2) jeżeli łączna powierzchnia działek rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 02.12.2009, str. 65), zwanych dalej "działkami rolnymi", lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW", na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009, posiadanych w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, będących w jego posiadaniu w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym"; 5) jeżeli są przestrzegane wymogi i normy określone w przepisach o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, zgodnie z przepisami art. 50a i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz. Urz. UE L 277 z 21.10.2005, str. l, z późn. zm.)". Użyte w powołanych przepisach ustawy pojęcie "posiadania" należy jednak interpretować zgodnie z przepisami Kodeksu cywilnego, z uwzględnieniem krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących płatności do gruntów rolnych. W związku z powyższym należy wskazać, że stosownie do treści art. 336 k.c. posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada, jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). W orzecznictwie i doktrynie nie jest podważony pogląd, że posiadanie przedstawia się jako stan faktyczny określonego władztwa nad rzeczą. Jako stan faktyczny niezależny jest od tego, czy posiadaczowi przysługuje tytuł prawny, z którego wynika uprawnienie do władania przedmiotem posiadania. Posiadanie występuje przy równoczesnym istnieniu faktycznego elementu władania rzeczą (corpus possessionis) oraz psychicznego elementu (animus rem sibi habendi) rozumianego jako zamiar władania rzeczą dla siebie. Władztwo faktyczne musi być stanem trwałym, co oznacza, że związek posiadacza z rzeczą nie może wyrażać się w jednorazowym lub nawet sporadycznym zawładnięciu rzeczą, lecz w możności korzystania z niej przez czas nieokreślony (por. wyrok NSA z dnia 12 luty 2009 r. sygn. akt II GSK 788/09, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Z kolei zamiar władania rzeczą dla siebie manifestuje się w obiektywnych działaniach podejmowanych przez posiadacza. Konstrukcja instytucji płatności obszarowych wynika ze wspólnej polityki wspierania dochodów rolników i dotyczy, co wynika bezpośrednio z prawa wspólnotowego, pomocy finansowej udzielonej tylko tym podmiotom, które są faktycznymi użytkownikami gruntów rolnych (por. wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2008 r. sygn. II GSK 227/07, baza orzeczeń nsa.gov.pl). Reasumując przedstawioną powyżej pierwszą część rozważań należy wskazać, że z regulacji dotyczących przyznania pomocy finansowej w formie płatności ONW wynika, iż pomoc ta może być przyznana tym rolnikom, którzy faktycznie rolniczo użytkują posiadane działki rolne, a zatem tym, którzy samodzielnie decydują o rodzaju upraw, o dokonaniu zabiegów agrotechnicznych, zbieraniu plonów, a przy tym utrzymują grunty zgodnie z normami dobrej kultury rolnej przez określony czas. Sam tytuł prawny do gruntów rolnych zgłoszonych do płatności nie uprawnia do ich otrzymania. Pojęcie posiadania gruntów rolnych w rozumieniu przepisów o płatnościach należy rozumieć jako faktyczne użytkowanie gruntów rolnych, gdyż beneficjentem tej pomocy jest ten posiadacz gruntu, który użytkuje go rolniczo. Dla przyznania pomocy finansowej istotne jest bowiem to, czy wnioskodawca faktycznie włada gruntem, przy spełnieniu wymogów kwalifikacyjnych z ustawy. Wnioskodawca nie musi zatem wykazać, że przysługuje mu prawo do gruntu, a jedynie, że faktycznie posiada w dniu 31 maja wnioskowane grunty rolne i utrzymuje je zgodnie z normami. Uprawnionym do płatności jest zatem: - właściciel gruntu, gdy grunt nie jest oddany w posiadanie zależne i jest we władaniu właściciela, - dzierżawca gruntu rolnego, - posiadacz samoistny i zależny bez tytułu prawnego (bez względu na jego dobrą czy złą wiarę). Stosownie do treści § 3 ust. 1 rozporządzenia ONW, wysokość płatności ONW w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego i powierzchni tego gruntu kwalifikującej się do płatności ONW, nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. Podkreślić należy, iż maksymalny obszar kwalifikowany, czyli powierzchnia uprawniona do przyznania płatności, o którym mowa w art. 6 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, powinna być ustalona w oparciu o system informacji geograficznej, o którym mowa w art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009. Należy przy tym wskazać, że dla potrzeb pomocy obszarowej podstawowe znaczenie ma rzeczywisty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona określona uprawa. Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 określa m. in. w art. 17, że system identyfikacji działek rolnych ustanawiany jest na podstawie map lub ewidencji gruntów z wykorzystaniem technik skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych) przy zastosowaniu jednolitego standardu gwarantującego dokładność co najmniej równą dokładność kartografii w skali 1:10000. Z kolei stosownie do treści art. 28 ust. 1 lit. c rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, kontrole administracyjne pozwalają na wykrywanie nieprawidłowości, które dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów jako takich do pomocy. Inaczej mówiąc, celem kontroli jest ustalenie, czy wskazane we wniosku grunty kwalifikują się do objęcia płatnościami ONW. Kontrola polega na porównaniu danych dotyczących poszczególnych działek rolnych podanych we wniosku, w tym powierzchni działek rolnych, z danymi znajdującymi się w systemie identyfikacji działek rolnych. Z przytoczonych regulacji wynika, że organy agencji winny przeprowadzać kontrole administracyjne wniosków, w celu weryfikacji zgodności pomiędzy działkami rolnym zadeklarowanymi przez producentów rolnych we wniosku a m.in. powierzchniami działek zawartych w referencyjnym systemie LPIS. Na podstawie tych ostatnich, jako spełniających wymogi unijne i krajowe, należy kwalifikować powierzchnie do uzyskania płatności. Płatności ONW przyznawane są na wniosek rolnika (art. § 5 ust. 1 rozporządzenia ONW). Wniosek o przyznanie płatności ONW składa się co roku do kierownika powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa właściwego ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę rolnika, w terminie określonym do składania wniosków o przyznanie płatności w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (§ 5 ust. 2 rozporządzenia ONW). We wniosku o przyznanie płatności ONW rolnik wskazuje wszystkie działki ewidencyjne, na których znajdują się grunty rolne będące w jego posiadaniu, także te, do których nie ubiega się o przyznanie płatności ONW. (§ 5 ust. 3 rozporządzenia ONW). Zgodnie natomiast z art. 21 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, w postępowaniu w sprawach dotyczących przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania, przepisu art. 81 k.p.a. nie stosuje się. W myśl art. 21 ust. 3 ustawy, strony oraz osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek, a ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wyrażona w przytoczonym przepisie zasada działania na wniosek stanowi o dobrowolności uczestnictwa w programie pomocowym oraz o tym, że potencjalny beneficjent pomocy zobowiązany jest do samodzielnego dopełnienia obowiązku przedstawienia wszelkich dowodów niezbędnych do podjęcia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej. Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przeprowadza na podstawie art. 30 cyt. ustawy, kontrole, w tym kontrole na miejscu i wizytacje na miejscu określone w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy. Kontrola ma doniosłe znaczenie dla skutecznego funkcjonowania systemu płatności bezpośrednich w całej Unii Europejskiej. Stanowi ona gwarancję rzetelnego wydatkowania wspólnotowych środków budżetowych przeznaczonych na finansowanie tego instrumentu wsparcia dochodowego producentów rolnych. Stosownie do art. 26 ust. 1 rozporządzenia komisji WE nr 1122/2009, mającego zastosowanie do wniosku złożonego na 2010 r. kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. Z przepisów tych wynika, że kontrole na miejscu (obok kontroli administracyjnych) stanowią instrument weryfikowania "zgodności z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla wzajemnej zgodności", niewątpliwie też ustalenia dokonywane w trakcie kontroli na miejscu, stanowią dowód stanu upraw na deklarowanych do płatności działkach rolnych. Z powyższego wynika, że kontrole wniosków o przyznanie pomocy są nieodłącznym elementem całej procedury ubiegania się o takie dofinansowanie. Prawidłowo zatem przeprowadzone postępowanie dowodowe, w tym więc kontrole, ma nie tylko wpływ na wynik postępowania, ale także na ukształtowanie uprawnień strony do otrzymania dopłat. Odnosząc powyższe uregulowania do stanu faktycznego, jaki zaistniał w przedmiotowej sprawie należy wskazać, że w dniu 22 kwietnia 2010r. B. G. złożyła wniosek o przyznanie płatności obszarowych na rok 2010. Do przyznania płatności wnioskodawczyni zadeklarowała dziesięć działek oznaczonych nr ewidencyjnymi: 43, 33, 272, 274, 379, 483, 355, 375, 129 i 352. W wyniku przeprowadzonej w dniu 18 października 2010r. ponownej kontroli administracyjnej stwierdzono istnienie konfliktu krzyżowego polegającego na zadeklarowaniu do płatności przez dwóch producentów rolnych (tj. B. G. i G. K.), gruntów rolnych położonych na działkach ewidencyjnych oznaczonych nr 33, 129 i 355. W dniu 21 października 2010r. B. G. złożyła korektę do wniosku o przyznanie płatności, w którym podtrzymała deklarację zawartą w pierwotnym wniosku i oświadczyła, że użytkuje grunty na wymienionych działkach ewidencyjnych. Przedstawiła ponadto postanowienie Sądu Rejonowego w W. XI Zamiejscowy Wydział Cywilny w P. z dnia [...] października 2009r., sygn. akt [...] o zniesieniu współwłasności nieruchomości stanowiącej działkę oznaczoną nr ewidencyjnym 355 o łącznej powierzchni 1 ha i 17 arów położoną w obrębie Ł., gminie P. oraz działek oznaczonych nr ewidencyjnymi nr 33, 129 i 352 o łącznej powierzchni 7 ha i 46 arów położone w obrębie ewidencyjnym P., gmina P. w ten sposób, że wskazane powyżej działki przyznano na wyłączną własność B. G., nakazując jednocześnie G. K. wydać w/w nieruchomości w terminie do dnia 28 lutego 2010r. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2010r., sygn. akt [...] Sąd Okręgowy w S. l Wydział Cywilny po rozpoznaniu apelacji G. K. zmienił postanowienie Sądu Rejonowego w W. XI Zamiejscowy Wydział Cywilny w P. z dnia [...] października 2009r. w ten sposób, że zakreślony w pkt 3 wyroku termin wydania nieruchomości, ustalił na dzień 30 września 2010r., w pozostałym zakresie umorzył postępowanie apelacyjne. Z akt administracyjnych wynika, że do czasu zniesienia współwłasności, wniosek o dopłaty składała B. G., dzieląc się uzyskanymi środkami z G. K. W 2010 r. G. K. złożyła sama wniosek na działki, które użytkowała, gdyż nie mogła dojść do porozumienia ze skarżącą co do płatności (protokół z rozprawy karta 204 akt administracyjnych). Analiza zgromadzonego materiału dowodowego wykazała, że w zakresie działki ewidencyjnej nr 33 dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej K deklarowanej do płatności w grupie upraw JPO z 0,98 ha do 0,51 ha (różnica 0,47 ha) oraz dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej K1 deklarowanej do płatności w grupie upraw UPO z 0,46 ha do 0,00 ha (różnica 0,46 ha). Podczas przeprowadzonej w dniu 30 czerwca 2011r. rozprawy administracyjnej skarżąca zeznała, że G. K., bez jej zgody obsiała część działki ewidencyjnej nr 33 o powierzchni 0,46 ha. Odmówiła jednak odpowiedzi na pytanie, czy G. K. była użytkownikiem ww. działki na dzień 31 maja 2010 r. i kto dokonał zbioru na tej części działki. Wyjaśniła natomiast, że dokonała zbioru na pozostałej części działki. G. K. zeznała natomiast, że użytkowała część działki ewidencyjnej oznaczonej nr 33 o powierzchni 0,47 ha. Na dzień 31 maja 2010 r. była jej użytkownikiem, zasiała na niej pszenżyto, a zbioru dokonała w połowie sierpnia 2010r. W sytuacji natomiast działki oznaczonej nr 129 dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej J deklarowanej do płatności w grupie upraw JPO z 4,34 ha do 1,71 ha oraz dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej J1 deklarowanej do płatności w grupie upraw UPO z 4,34 ha do 1,71 ha (różnica 2,63 ha). Podczas przesłuchania na rozprawie administracyjnej skarżąca odmówiła odpowiedzi na pytanie, czy G. K. użytkowała i w jakiej części działkę ewidencyjną nr 129. G. K. zeznała natomiast, że użytkowała część działki ewidencyjnej nr 129 o powierzchni 2,63 ha. Na dzień 31 maja 2010 r. była jej użytkownikiem, zasiała na niej pszenżyto i podobnie jak w przypadku działki o nr 33 zbioru dokonała w połowie sierpnia 2010r. Działka o nr ewidencyjnym 355 również podlegała zmniejszeniu z powierzchni działki rolnej Ł deklarowanej do płatności w grupie upraw JPO z 1,17 ha do 0,00 ha (różnica 1,17 ha) oraz dokonano zmniejszenia powierzchni działki rolnej Ł1 deklarowanej do płatności w grupie upraw UPO z 1,17 ha do 0,00 ha (różnica 1,17 ha). Na rozprawie administracyjnej skarżąca odmówiła odpowiedzi na pytanie, czy G. K. użytkowała i w jakiej części działkę ewidencyjną o nr 355. G. K. zeznała, że użytkowała część działki ewidencyjnej nr 355 o powierzchni 1,17 ha. Na dzień 31 maja 2010 r. była jej użytkownikiem, zasiała na niej pszenżyto, a zbioru dokonała w połowie sierpnia 2010r. W dniu 1 lutego 2012r. B. G. wyjaśniła, że działki o nr ewidencyjnym 355 nie użytkowała, tj. nie dokonała zbioru plonu, natomiast po żniwach wykonała pozostałe zabiegi agrotechniczne. W dniu 31 stycznia 2012r. skarżąca złożyła wyjaśnienia, wskazując, że na działkach oznaczonych nr ewidencyjnymi nr 33, 129 i 355 w roku 2010 wykonała zabiegi agrotechniczne, po dokonaniu przez G. K. zbioru zboża. Wyjaśniła, że działkę o nr 33 użytkowała na powierzchni 0,51 ha, działkę nr 129 użytkowała na powierzchni 2,97 ha. W dniu 1 lutego 2012 r. skarżąca złożyła kolejne oświadczenie, w którym wyjaśniła, że na działce ewidencyjnej nr 33 o powierzchni 0,47 ha i działce ewidencyjnej nr 129 o powierzchni 2,63 ha G. K. zebrała plony, natomiast skarżąca po żniwach wykonała pozostałe zabiegi agrotechniczne. Wyjaśniła również, że działki ewidencyjnej nr 355 nie użytkowała, po dokonanych zbiorach plonu wykonała jedynie zabiegi agrotechniczne. Przesłuchani natomiast w dniu 21 lipca 2011r. w charakterze świadka w obecności skarżącej– T. O. oraz Ł. B. na podstawie okazanych im ortofotamap nie byli wprawdzie w stanie wskazać położenia ani podać numerów działek ewidencyjnych na których prowadzili prace polowe, potwierdzili jednak, że wykonywali je na zlecenie G. K. W świetle przedstawionego stanu faktycznego Sąd uznał, że zgromadzony w toku postępowania administracyjnego materiał dowodowy zezwalał na dokonanie ustaleń faktycznych pozwalających przyjąć, iż sprawa została dostatecznie wyjaśniona do jej rozpoznania przez organy administracji publicznej. Przede wszystkim podkreślenia wymaga że z akt postępowania administracyjnego wynika, iż podstawą do ustalenia, że zadeklarowane przez skarżącą działki o nr ewidencyjnych 33, 129 i 355 nie były przez nią w całości użytkowane rolniczo w 2010r. są oświadczenia samej skarżącej z dnia 31 stycznia 2012r, i z dnia 1 lutego 2012r., składane w postępowaniu administracyjnym, (potwierdzone w skardze) wskazujące na to, że wprawdzie bez jej zgody G. K. obsiała wskazane działki i dokonała zbioru plonów, jednak przyznające, że taka sytuacja miała miejsce. Skarżąca wyjaśniła na jakiej powierzchni użytkowała działkę 33 i 129 do czasu ich wydania przez G. K., oświadczyła, że do czasu wydania działki 355 nie użytkowała jej rolniczo, podkreśliła, że po dokonanych przez G. K. zbiorach – jesienią 2010r.,.- wykonała zabiegi agrotechniczne na wszystkich w/w działkach. Oświadczenia samej skarżącej, jak również przesłuchanych świadków nie podważają więc ustaleń organów administracji. Powyższe wyjaśnienia stanowią zatem podstawę do odmowy przyznania wnioskowanych płatności. Wbrew zarzutom skargi, Sąd nie dostrzegł naruszenia prawa w tym względzie ze strony organów. Bez wątpienia wnioskujący o płatności ma obowiązek udokumentować fakt władania gruntem rolnym, który to stan posiadania ustalany jest na dzień 31 maja roku, za który ma być przyznana płatność. Dodatkowo, aby spełnić warunek otrzymania pomocy finansowej, producent musi utrzymywać grunty rolne zgodnie z normami przez cały rok kalendarzowy (§ 2 ust. 2 rozporządzenia ONW). Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała spełnienia powyższych przesłanek w odniesieniu do całości wnioskowanego areału. Z jej wyjaśnień wynika natomiast potwierdzenie faktu użytkowania rolniczo części spornych działek przez G. K., co w związku z wystąpieniem obu zainteresowanych o płatności doprowadziło do konfliktu krzyżowego. Fakt, że skarżąca po oddaniu jej przez G. K. spornych gruntów, zgodnie z postanowieniem sądu, dokonała zabiegów agrotechnicznych na działkach dotychczas użytkowanych przez G. K. nie wpływa na zamianę stanowiska, że skarżąca na dzień 31 maja 2010r. nie użytkowała wskazanych działek w zakresie zadeklarowanej przez nią powierzchni, jak również, wykonanie prac agrotechnicznych jesienią 2010r. nie oznacza rolniczego użytkowania tych działek przez cały rok kalendarzowy, za który przyznawana jest płatność. Tym bardziej, że wykonane jesienią zabiegi agrotechniczne zapewne przyniosły rezultaty w roku gospodarczym 2011, bowiem w tym celu były wykonywane. Fakt, że jak stwierdził na rozprawie pełnomocnik skarżącej, przez cały okres 2010 roku skarżąca czuła się właścicielką spornych gruntów, do czego upoważniało ją postanowienie sądu o zniesieniu współwłasności oraz zachowanie G. K., która nigdy nie kwestionowała jej prawa własności, nie może być, w okolicznościach przedmiotowej sprawy argumentem uzasadniającym skargę na nieprawidłowe działanie organów. Skarżąca wniosek o dopłaty na rok 2010 złożyła 22 kwietnia 2010r. W tej dacie była w posiadaniu postanowienia sądu przedłużającego G. K. do dnia 30 września 2010r. termin przekazania spornych działek skarżącej – ze względu na umożliwienie G. K. zbioru plonów, których zasiewu dokonała. Skarżąca nie zaprzeczyła, że takie zasiewy miały miejsce. Podkreślała wprawdzie, że G. K. obsiała sporne grunty bez jej zgody, jednak nie ma to wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organów. Jak bowiem podkreślono wyżej, powołując się na ugruntowane orzecznictwo, nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, czy posiadanie wyrażające się w rolniczym użytkowaniu gruntów jest wykonywane w dobrej czy złej wierze. Godzi się podnieść, że w tego rodzaju sprawach chodzi o udowodnienie faktycznego użytkowania gruntów przez określona osobę, nawet bez względu na tytuł prawny do gruntu. W tej sytuacji nie podważając prawa własności skarżącej do spornych gruntów, nie można jednak, na tle ustalonego stanu faktycznego, zaprzeczyć prawidłowości ustaleń organów w kwestii użytkowania gruntów, co do których skarżąca posiada tytuł prawny , przez G. K., w zakresie wskazanej w decyzji powierzchni. Organ prawidłowo więc zastosował art. 16 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1975/2006, odmawiając przyznania płatności, ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną w toku postępowania administracyjnego wyniosła więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej. Sąd nie dopatrzył się również uchybień w części decyzji odnoszącej się do nałożenia sankcji w wysokości 764,33 zł, potrącanej z płatności realizowanych przez Agencję restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolniczego Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz krajowych środków publicznych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z tych funduszy w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Należy zgodzić się z organem, iż w rozpatrywanej sprawie brak było podstaw do odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z powyższych przepisów w oparciu o art. 73 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009. Wskazany przepis dopuszcza bowiem wprowadzanie zmian we wniosku bez poniesienia konsekwencji w postaci sankcji, ale jednocześnie ustanawia warunek, zgodnie z którym zmiany te muszą zostać zgłoszone przed poinformowaniem rolnika przez organ administracji o nieprawidłowościach we wniosku lub o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu. Jak wynika z akt sprawy, skarżąca nie poinformowała Kierownika Biura Powiatowego ARiMR na piśmie, że zgłoszone we wniosku działki ewidencyjne nr 33, 129 i 355 nie są przez nią użytkowane rolniczo, uczyniła to dopiero po przeprowadzonej kontroli administracyjnej, w oświadczeniu z dnia 31 stycznia i 1 lutego 2012r. W związku z powyższym, art. 73 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) Nr 1122/2009 nie mógł zostać zastosowany w rozpatrywanej sprawie. Zastosowania nie znalazł również ust. 1 tego przepisu, gdyż złożony przez stronę wniosek nie był zgodny ze stanem faktycznym, na co wskazują wyniki postępowania administracyjnego. Strona nie wykazała również, iż nie jest winna stwierdzonych nieprawidłowości. Argumentem przemawiającym za brakiem winy nie może być bowiem twierdzenie skarżącej, że posiadanie tytułu prawnego do spornych działek oraz fakt, że G. K. nie domagała się w trakcie postępowania o zniesienie współwłasności dopłat unijnych, było wystarczającym uzasadnieniem do wykazania ich we wniosku o dofinansowanie. Skarżąca miała bowiem świadomość, że część tych działek użytkuje rolniczo G. K., której sąd przedłużył termin ich przekazania skarżącej do dnia 30 września 2010r. Nawet nieuzgodnione ze skarżącą działanie G. K., która bez zgody skarżącej dokonała zasiewów, nie usprawiedliwia działania skarżącej, która de facto nie użytkowała części zadeklarowanych działek. Na zakończenie należy wskazać, że w toku postępowania administracyjnego skarżąca nie kwestionowała powierzchni działek 33,129 i 355 w części użytkowanych przez G. K. Wprawdzie twierdziła, że G. K. samowolnie dokonała ich podziału, na część użytkowaną przez nią i przez skarżącą jednak w oświadczeniach z dnia 31 stycznia 2012r. i 1 lutego 2012r. potwierdziła, że na wskazanych powierzchniach zasiewu i zbioru dokonała G. K., a skarżąca po ich otrzymaniu wykonała jesienią zabiegi agrotechniczne. Wobec powyższego generalnie za prawidłowe należy przyjąć rozliczenie organów dotyczące powierzchni deklarowanej kwalifikowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej. Skarżąca nie kwestionowała zresztą samych sankcji w kontekście ich wysokości, uznając, że co do zasady organy nie miały prawa ich zastosować z uwagi na fakt, iż to skarżąca jest właścicielką zadeklarowanych gruntów, co dawało jej prawo ubiegania się o dotacje unijne w odniesieniu do całej powierzchni spornych działek. Wyjaśniając natomiast kwestie powierzchni działki 352, która nie była przedmiotem konfliktu krzyżowego, Sąd nie zgadza się z twierdzeniem organów, że prawidłowo zobligowały skarżącą do zmiany powierzchni tej działki z deklarowanej przez nią powierzchni 0,64 ha, na powierzchnie wynikająca z dokumentacji PEG którą organy są obowiązane stosować przy weryfikacji wniosków. Sam organ odwoławczy w decyzji z dnia [...] stwierdził, że "posługując się dostępnymi danymi systemu ZSZiK i Systemu Identyfikacji Działek Rolnych, z akt sprawy nie wynika, żeby strona złożyła wniosek w zakresie działki 352 niezgodnie ze stanem faktycznym" (strona 6 uzasadnienia). Prezentowany więc w zaskarżonej decyzji pogląd, że wprawdzie na dzień wydania decyzji organ ustalił, że skarżąca prawidłowo zadeklarowała powierzchnię działki 352 ha to jednak organ był zobowiązany przyjąć do rozliczeń powierzchnię 0,47 ha, bo taką wskazała skarżąca po korekcie należy uznać za nieuprawniony. To bowiem organy zobligowały skarżącą do dokonani tej korekty twierdząc, że z posiadanej obowiązującej w dniu złożenia wniosku dokumentacji w zakresie powierzchni PEG wynika wskazana powierzchnia 0,47 ha. Oceniając jednak wpływ tej zmiany na prawidłowość decyzji organów Sąd doszedł do przekonania, że pozostaje ona bez wpływu na rozstrzygnięcie co do istoty. Przeliczając bowiem powierzchnię zadeklarowaną kwalifikowaną w stosunku do powierzchni stwierdzonej z uwzględnieniem różnicy w powierzchni działki 352 (0,15ha) dałoby to różnicę na poziomie 60,91% co i tak nie miałoby wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem podjęta decyzja uzasadniona jest przekroczeniem przewyższającym 50%. Powyższa różnica w powierzchni nie ma również wpływu na wysokość wyliczonej sankcji. Jak bowiem stwierdziły organy uwzględniając fakt, że skarżącej nie można przypisać winy w tym względzie odstąpiły od naliczania sankcji. Sąd ma zaś obowiązek wyeliminowania z obrotu zaskarżonej decyzji tylko w przypadku naruszenia przepisów postępowania gdyby miało ono wpływ na wynik sprawy lub uchybienia przepisom prawa materialnego gdy miało ono wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej w postępowaniu sądowym przez adwokata z urzędu, orzeczono na podstawie art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 19 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t,j. Dz. U. z 2013r., poz. 461). m.m.