III SA/Łd 371/12

Dnia 18 sierpnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 18 sierpnia 2014 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata E. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu kasacyjnym w sprawach ze skarg J. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...], [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego za okres od dnia 31 lipca 2005 roku do 31 grudnia 2005 roku oraz za okres od dnia 1 stycznia 2006 roku do 31 grudnia 2006 roku postanawia: przyznać adwokat E. S. prowadzącej Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ul. Z. 15 lokal 6 kwotę 1.500 (tysiąc pięćset) złotych, obejmującą podatek od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokat E. S. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Wyrokiem z dnia 11 października 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargi J. W. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] w przedmiocie nałożenia kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego za okres od dnia 31 lipca 2005 roku do 31 grudnia 2005 roku oraz za okres od dnia 1 stycznia 2006 roku do 31 grudnia 2006 roku oraz przyznał wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu adw. E. S. w wysokości 2000 zł obejmującej kwotę podatku od towarów i usług. W dniu 21 grudnia 2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata E. S. W piśmie tym zawarto m.in. wniosek o przyznanie wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu w postępowaniu kasacyjnym. Na rozprawie w dniu 25 marca 2014 r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym stawiła się pełnomocnik skarżącego adwokat E. S. (k. 219). Wyrokiem z dnia 25 marca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej (sygn. II GSK 109/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wyznaczony adwokat ma prawo do wynagrodzenia za podjęte czynności w zakresie nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych wydatków na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Pełnomocnik z urzędu wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu w postępowaniu kasacyjnym. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 t.j.) stawka minimalna za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wynosi 75% stawki minimalnej określonej w pkt 1 rozporządzenia, nie mniej niż 120 zł. W myśl natomiast w § 2 ust. 1 rozporządzenia zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Ustalając koszty udzielonej skarżącemu przez pełnomocnika z urzędu pomocy prawnej w postaci przygotowania sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udziału w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym Sąd dokonał ich miarkowania. W tym zakresie Sąd podtrzymuje w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 października 2012 r. zapadłego w niniejszej sprawie w części dotyczącej przyznania pełnomocnikowi kosztów nieopłaconej pomocy prawnej. Miarkując wysokość wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi z urzędu Sąd miał na uwadze, że adwokat E. S. została wyznaczona pełnomocnikiem z urzędu skarżącego w sprawach dotyczących 7 skarg. Wszystkie te sprawy dotyczą kar pieniężnych za samowolne zajęcie pasa drogowego tyle, że w różnych okresach. Ich stan faktyczny i prawny jest podobny. Zatem nakład pracy pełnomocnika w postaci przygotowania skargi kasacyjnej oraz uczestnictwa w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie był znaczny ze względu na tożsamość spraw. Okoliczności te uzasadniały przyznanie w niniejszej sprawie pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenia w wysokości 1500 zł obejmującego kwotę podatku od towarów i usług. Kwota ta stanowi 75% wynagrodzenia, które pełnomocnik z urzędu otrzymała w toku postępowania w I instancji. Sąd uznał, że jest adekwatna do nakładu pracy pełnomocnika. Podkreślić należy, że w zakresie miarkowania wynagrodzenia dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne, wskazując na konieczność ustalenia nakładu pracy (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 371/08, postanowienie NSA z dnia 21 października 2010r., II FSK 83/09, postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2010r., I FSK 1648/08, postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004r., OZ 720/04, ONSAiWSA 2005/5/93; postanowienie NSA z 18 października 2007r., II FZ 515/07, wyrok WSA w Białymstoku z dnia 28 lutego 2008r., II SA/Bk 835/07, publ. Baza orzeczeń CBOIS). Decyzja o przyznaniu pomocy prawnej oznacza, że Skarb Państwa przejmuje na siebie ciężar finansowy związany z wynagrodzeniem pełnomocnika z urzędu i że sąd, jako dysponent środków publicznych, odpowiada za zasadność i legalność ich wydatkowania. Oznacza to uprawnienie i obowiązek Sądu ustalenia, czy pomoc prawna rzeczywiście została udzielona (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 listopada 2008 r. sygn. akt III SA/Kr 199/04 Lex nr 504493). Z tych też względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 2 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzekł jak w sentencji. d.j.