III SA/Łd 378/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie Sędzia WSA Monika Krzyżaniak (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Protokolant asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2012 r. sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę W dniu 10 sierpnia 2011 r. funkcjonariusze Policji w Ł. przeprowadzili kontrolę drogową samochodu ciężarowego marki Iveco Magirus A410T/E4 o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował M.O. Kontroli dokonano przy ulicy A. w Ł. i stwierdzono, że pojazd należy do przedsiębiorcy B. Łódź spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. W toku podjętych czynności administracyjnych ustalono, że wykonywany był krajowy przewóz drogowy z wielokrotnym naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach kierowcy. Wnioski zawarto w protokole kontroli nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz Ip. 10.2, 10.3, 10.4 załącznika do ustawy transporcie drogowym, Komendant Miejski Policji w Ł. nałożył na B. spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w W. karę pieniężną w wysokości 5650,- złotych. W uzasadnieniu organ stwierdził następujące uchybienia: skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny - w dniu 13 lipca 2011 r. M.O. godzinie 7.34 czasu CET/CEST rozpoczął 24-godzinny okres rozliczeniowy, w ciągu którego powinien odebrać minimum 9-godzinnym wypoczynek, tymczasem kierowca skrócił czas nieprzerwanego odpoczynku o 56 minut, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut – w dniach 13 lipca 2011r., 18 lipca 2011 r., 26 lipca 2011 r., 8 sierpnia 2011 r., przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną rozpoczętą godzinę w okresie 13-14 lipca 2011 r. W odwołaniu skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie przepisów art. 93 ust. 1, 1a w związku z art. 89 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, polegające na wydaniu decyzji przez nieuprawniony organ – Komendę Miejską w Ł., art. 107 § 1 k.p.a. przez brak powołania podstawy prawnej rozstrzygnięcia, art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne zastosowanie, polegające na udzieleniu sumy kar pieniężnych zamiast kar pieniężnych za poszczególne naruszenie przepisów. Strona wniosła o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją z [...] r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w Ł. na podstawie art. 127 § 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ wskazał, że zebrane w toku postępowania administracyjnego materiały, w szczególności: protokół kontroli nr 159/IV/2011/MA, protokół przesłuchania świadka, Raport kontrolny programu TachoSpeed dotyczący M.O., potwierdzają fakt wykonywania w okresie od dnia 13 lipca 2011 r. do 10 sierpnia 2011 r. przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach. W ocenie organu powyższe wskazuje na ziszczenie się przesłanek do nałożenia kary pieniężnej. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1-4 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, kierowca korzysta z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale nie mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Zgodnie z art. 7, po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i pół godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Natomiast w myśl art. 6 ust. 1, dzienny czas prowadzenia pojazdu nie może przekroczyć 9 godzin. Jednakże dzienny czas prowadzenia pojazdu może zostać przedłużony do nie więcej niż 10 godzin nie częściej niż dwa razy w tygodniu. Organ wskazał, iż dla sprawy istotne znaczenie ma fakt wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem wymienionych przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach. Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji przez nieuprawniony organ Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wskazał, że w materiałach postępowania znajduje się upoważnienie nr [...] z [...] r. wydane przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. do wydawania decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przez sierż. M. A. Decyzja z dnia [...] r. o nałożeniu kary pieniężnej została, na mocy udzielonego upoważnienia, podpisana przez st. sierż. M.A. W ocenie organu odwoławczego uznać zatem należało, że przedmiotowa decyzja została wydana przez upoważniony organ. Nie mniej jednak w decyzji tej, zamiast wskazania nazwy organu ją wydającego wskazano aparat pomocniczy tegoż organu tj. Komendę Miejską Policji w Ł. Zdaniem organu, fakt ten wskazuje, że wydana decyzja dotknięta jest wadą, jednakże nie jest to wada kwalifikowana wpływająca na ważność wydanej decyzji i nie ma konieczności eliminacji jej z obrotu prawnego. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego, wskazanie aparatu pomocniczego organu w decyzji nie jest tożsame z tym, że decyzję wydał organ nieuprawniony. W zakresie zarzutu braku powołania podstawy prawnej decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zawiera ona w swojej treści oprócz przepisów proceduralnych określonych w ustawie o transporcie drogowym przepisy prawa materialnego określone w rozporządzeniu (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98 (Dz.Urz.UE.2006.102.1) oraz załącznika do ustawy o transporcie drogowym gdzie wskazano konkretne naruszenia. W decyzji wskazano podstawę materialną do nałożenia kary pieniężnej określoną w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym a zakres naruszonych obowiązków w aktach prawa wspólnotowego. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym Komendant Wojewódzki wskazał, że w przypadku stwierdzenia naruszeń określonych w załączniku do ustawy o transporcie drogowym organ zobowiązany jest do nałożenia kary pieniężnej w drodze decyzji administracyjnej. Organ postępowania administracyjnego w swojej decyzji wyszczególnił wszystkie naruszenia wynikające z przepisów o czasie pracy kierowców. Naruszenia te zostały skatalogowane zgodnie załącznikiem do ustawy o transporcie drogowym wraz podaniem kwoty kar pieniężnych. Kwoty kar pieniężnych są właściwie zastosowane odpowiadając sumie wyszczególnionym w decyzji naruszeniom. Należy podkreślić, że w przypadku wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach, w załączniku do ustawy o transporcie drogowym przewidziano kary o określonej wysokości kwot tam wymienionych. Tym samym, zdaniem organu odwoławczego, nie doszło do naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym z uwagi na to, że nie przekroczono ściśle określonej sumy kar. W skardze z dnia 30 marca 2012 r. B. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w W. zarzuciła naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji wydania decyzji I instancji z rażącym naruszeniem prawa dotyczącym podmiotu uprawnionego do wydania decyzji. Strona zarzuciła również naruszenie przepisu art. 107 § 1 k.p.a. w związku z art. 93 ust. 1, ust. 1a w związku z art. 89 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy o Policji przez przyjęcie, że wydanie decyzji przez nieistniejący organ –Komendę Miejską Policji) nie jest wadą wpływającą na ważność tej decyzji. W ocenie Spółki organy również naruszyły treść art. 107 § 1 k.p.a. przez brak podania podstawy prawnej różnicowania wad decyzji I instancji na istotne i nieistotne oraz art. 8 k.p.a. przez rozpoznanie sprawy w sposób podważający zaufanie obywateli do organów Państwa. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga B. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270 t.j.), sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Wychodząc z tych przesłanek, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie uwzględnił skargi, gdyż nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] r. oraz poprzedzająca ją decyzją z dnia [...] r. naruszały przepisy postępowania administracyjnego i prawa materialnego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Na wstępie rozważań zaznaczyć należy, że argumenty zawarte w skardze ograniczyły się do wskazania, że decyzję w I instancji wydał nieistniejący organ -Komenda Miejska P. W ocenie strony skarżącej skutkować to powinno stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Jednocześnie, zdaniem Spółki, pociąga to za sobą naruszenie poszczególnych przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. nr 125 poz. 874 t.j.). Odnosząc się do powyższego przypomnieć należy, że w myśl przepisu art. 107 § 1 k.p.a. decyzja powinna zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji. Jednocześnie zaznaczyć trzeba, że brak któregoś z elementów decyzji wskazanych w powyższym przepisie nie musi oznaczać, że pismo przestaje być decyzją i staje się innego rodzaju formą działania administracji. Do niezbędnych elementów decyzji administracyjnej należy zaliczyć przede wszystkim oznaczenie organu administracji, wskazanie adresata aktu i rozstrzygnięcie o stanie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Powyższe stanowisko wynika z utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych, w którym przyjmuje się, iż jako minimum elementów traktuje się cztery składniki: oznaczenie organu, adresata decyzji, czyli strony lub stron, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania (por. wyrok NSA z 20 lipca 1981 r., SA 1163/81, OSPiKA 1982, nr 910, poz. 169; wyrok z 22 września 1981 r., SA 791/81 - ONSA 1982, nr 2, poz. 91). Stąd, pismo zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwianej w drodze decyzji jest decyzją, pomimo nieposiadania w pełni warunków formalnych - elementów - przewidzianych w art. 107 § 1 k.p.a., jeśli tylko pismo to zawiera minimum składników niezbędnych do zakwalifikowania go jako decyzji. Decyzja powinna zatem zawierać oznaczenie organu administracji publicznej, który ją wydał. Przy czym jednak, brak oznaczenia organu w części tzw. nagłówkowej decyzji nie powoduje, iż taki akt pozbawiony jest skutku decyzji, jeżeli podpis osoby upoważnionej do wydania decyzji został opatrzony pieczęcią dostatecznie identyfikującą konkretny organ administracji publicznej. Oznaczenie zaś organu ma doniosłe znaczenie dla oceny, czy decyzję wydał właściwy w sprawie organ administracji publicznej. Niezbędnym i istotnym elementem decyzji jest zatem podpis organu, bądź osoby podpisującej się z jego upoważnienia pod decyzją, gdyż brak podpisu powoduje, iż pismo takie traci charakter decyzji. Z kolei, podpisanie decyzji administracyjnej z podaniem imienia, nazwiska i stanowiska służbowego, bez wskazania w jej treści lub w podpisie, że podpisująca ją osoba jest upoważniona do jej wydania, przesądza o istotnej wadzie takiej decyzji, jeżeli brak jest w aktach administracyjnych dokumentu potwierdzającego, iż osoba ta faktycznie takie upoważnienie w dniu podpisania decyzji posiadała. Ponieważ z przepisu art. 107 § 1 k.p.a. nie wynika wprost obowiązek zamieszczenia w decyzji przy podpisie klauzuli upoważnienia do działania w imieniu organu, stąd organ dokonujący kontroli, weryfikujący decyzję zmuszony jest (w przypadku braku zapisu o posiadaniu upoważnienia lub istnieniu w tym zakresie wątpliwości) do ustalenia istnienia pisemnego umocowania do działania w imieniu organu. Dopiero decyzja administracyjna podpisana przez osobę nieupoważnioną jest nieważna. Podobnie, brak upoważnienia do podpisania decyzji skutkuje naruszeniem przepisów o właściwości (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 1996 r., SA/Lu 691/95 – LEX nr 26790). Dlatego też, poddanie ocenie prawnej pisma celem ustalenia, czy można je zakwalifikować jako decyzję administracyjną, wymaga od organu szczególnej staranności i wszechstronnego rozważenia, mając na uwadze istniejący w dacie orzekania stan faktyczny sprawy oraz regulacje prawne. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wskazać należy, że organ odwoławczy, wobec zgłoszonego w odwołaniu zarzutu o braku właściwości organu do wydania decyzji, wyjaśnił, że decyzja z dnia [...] r. została wydana przez Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Pod decyzją podpisał się starszy sierżant M.A., działający z upoważnienia Komendanta Miejskiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...] r. do wydawania decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Upoważnienie to znajduje się w aktach administracyjnych sprawy oraz na karcie 25 akt sądowych. Jednocześnie wyjaśnić należy, że w części nagłówkowej decyzji rzeczywiście wskazano jako organ: "Komenda Miejska Policji". Tym niemniej na stronie 4 decyzji znajduje się pouczenie o sposobie odwołania od tej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. W pouczeniu tym zawarto informację, że odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, za pośrednictwem organu, który wydał decyzję – Komendanta Miejskiego Policji w Ł. W ocenie Sądu elementy zawarte w decyzji pozwalały zatem na identyfikację organu I instancji jako Komendanta Miejskiego Policji w Ł., czyli organu upoważnionego do wydawania decyzji administracyjnych, pomimo jego błędnego oznaczenia w części nagłówkowej decyzji. Za prawidłowe należy również uznać postępowanie organu odwoławczego, który w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnił kwestię posiadania przez funkcjonariusza Komendy Miejskiej Policji w Ł. upoważnienia do wydawania decyzji z zakresu ustawy o transporcie drogowym w imieniu Komendanta Miejskiego Policji w Ł. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. nie miał zatem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej do niego decyzji w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Reasumując Sąd uznał, że nie zasługuje na uwzględnienie zarzut wydania decyzji w I instancji przez nieuprawniony podmiot. Decyzja administracyjna może być dotknięta wadami o różnym ciężarze gatunkowym, co prowadzi do zróżnicowania ich następstw prawnych. Stąd też podział wad decyzji na istotne i nieistotne. Tylko wady istotne, wynikające z wadliwości procedury poprzedzającej wydanie decyzji albo istniejące w jej treści, powodują uchylenie decyzji albo stwierdzenie nieważności (por. Komentarz do Kodeksu postępowania administracyjnego B. Adamiak. J Borkowski Wydawnictwo Beck Warszawa 2012 wydanie 12, str. 430). W ocenie Sądu, nieprawidłowe oznaczenie organu wydającego decyzję w I instancji w części nagłówkowej tej decyzji nie stanowiło w przedmiotowej sprawie wady istotnej decyzji, która skutkowałaby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. W związku z powyższym Sąd nie dopatrzył się w powyższym zakresie naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu skutkującym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Natomiast podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.) oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r., P. 0008 - 00021). W myśl art. 92 ust. 1 powołanej ustawy - kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: pkt 2) o czasie pracy kierowców, podlega karze pieniężnej. W tym miejscu wskazać także należy, że zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 - pod warunkiem, że nie zagraża to bezpieczeństwu drogowemu oraz umożliwia osiągnięcie przez pojazd odpowiedniego miejsca postoju, kierowca może odstąpić od przepisów art. 6-9 w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpieczeństwa osób, pojazdu lub ładunku. Kierowca wskazuje powody takiego odstępstwa odręcznie na wykresówce urządzenia rejestrującego lub na wydruku z urządzenia rejestrującego, albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. Wykładnia tego przepisu prowadzi do wniosku, że odstępstwo od przepisów o czasie pracy kierowców możliwe jest w szczególnych okolicznościach i przyczyna takiego odstępstwa powinna być zaznaczona odręcznie na wykresówce lub na wydruku z urządzenia rejestrującego albo na planie pracy najpóźniej po przybyciu do miejsca pozwalającego na postój. W niniejszej sprawie wymogi przewidziane w art. 12 nie zostały spełnione. Analiza wykresówek kierowcy M.O. znajdujących się w aktach administracyjnych wykazała, że w okresie od 13 lipca 2011 r. do 8 sierpnia 2011 r. skracał dzienny czas odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas do jednej godziny, przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do 30 minut oraz za każde następne rozpoczęte 30 minut), jak również przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każdą następną godzinę. W myśl obowiązujących przepisów prawa zasadą przy wykonywaniu transportu drogowego jest obowiązkowa rejestracja czasu pracy kierowcy przy pomocy zainstalowanego w pojeździe urządzenia rejestrującego – tachografu. Obowiązek ten wynika z treści przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85. W niniejszej sprawie dokonana przez organ analiza kontrolowanych wykresówek M.O. zatrudnionego u skarżącego przedsiębiorcy pozwoliła organowi na stwierdzenie powyższych uchybień. W ocenie Sądu przedsiębiorca powinien tak organizować wykonywaną przez siebie działalność transportową, by kierowcy mieli czas - przewidziany w obowiązujących przepisach - na odpoczynek. Dodatkowo zauważyć należy, że stwierdzone uchybienia znalazły swe odzwierciedlenie w protokole kontroli z dnia [..] r. nr [...], podpisanym przez kontrolowanego kierowcą. Jednocześnie z protokołu przesłuchania M.O. wynika, że miał świadomość, że na jego karcie pracy jest tak wiele naruszeń, gdyż charakter wykonywanej pracy nie pozwala na przestrzeganie rozporządzenia nr 561; pracodawca tak ustalał przewozy, że dochodziło do naruszeń. Wobec powyższych okoliczności istniała podstawa prawna, wskazana przez organ, do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za stwierdzone naruszenia przepisów normujących czas pracy kierowców. Podkreślić również należy, iż w odwołaniu od decyzji organu I instancji ani też w skardze do sądu, strona skarżąca nie kwestionowała zaskarżonych rozstrzygnięć od strony merytorycznej, jak również nie podważała ustaleń faktycznych poczynionych przez organy w toku postępowania administracyjnego. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę. bg