III SA/Łd 379/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek Sędziowie Sędzia WSA Ewa Alberciak (spr.) Sędzia WSA Monika Krzyżaniak Protokolant Asystent sędziego Agata Brolik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2010 r. sprawy ze skargi Miasta Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Powiatowego w Z. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. na rzecz Miasta Z. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 17 grudnia 2009 r. Dyrektor Biura A Urzędu Miasta Z. W., działający z upoważnienia Prezydenta Miasta Z. W., wystąpił do Starostwa Powiatowego w Z. W. o uchylenie decyzji z dnia [...] r., znak: [...] dotyczącej wydania zgody na umieszczenie w pasie drogowym ul. D. w obrębie skrzyżowania z ul. Ż. w Z. W. kanalizacji deszczowej, w części naliczenia opłat oraz wniósł o zwrot wniesionych opłat za rok 2007, 2008 i 2009. Wnioskodawca uzasadnił swój wniosek powołując się na treść art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Zdaniem wnioskodawcy kanalizację deszczową należy uznać za urządzenie związane z potrzebami ruchu drogowego oraz z funkcjonowaniem drogi - służy do odwadniania pasa drogowego. Postanowieniem z dnia [...] Starosta Powiatowy w Z. W. uznał za niezgodne z przepisami prawa żądanie uchylenia decyzji z dnia [...] r., znak: [...] w części dotyczącej naliczenia opłat oraz dokonania zwrotu wniesionych opłat za rok 2007, 2008 i 2009. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., w wyniku rozpoznania zażalenia, uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Zarząd Powiatu w Z. W. nowe rozstrzygnięcie winien wydać na podstawie o art. 155 k.p.a. w wymaganej przez prawo formie. Decyzją z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 104 i 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 19 ust 1 i 2 pkt 3, art. 20 pkt 8 w związku z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. z 2007r. Dz. U. Nr 19, poz. 115 ze zm.) i na podstawie § 140 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r.w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz.430), Starosta Powiatowy w Z. W. odmówił uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] r. dotyczącej wydania zgody na umieszczenia w pasie drogowym ul. D. w obrębie skrzyżowania z ul. Ż. kanalizacji deszczowej w części dotyczącej naliczenia opłat oraz zwrotu wniesionych opłat za rok 2007, 2008 i 2009. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że uznał za niezgodne z przepisami prawa uchylenie decyzji nr [...] w części dotyczącej opłat oraz dokonanie zwrotu wniesionych opłat za rok 2007, 2008 i 2009. Z dokumentów wynika, iż omawiana kanalizacja deszczowa odprowadza wody opadowe tylko z terenu Przedszkola nr [...]. Tak więc urządzenia kanalizacji deszczowej należy uznać jako urządzenia niezwiązane z potrzebami ruchu drogowego i funkcjonowaniem drogi. Od powyższej decyzji odwołał się Prezydent Miasta Z. W. reprezentujący Miasto Z. W., wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji w zaskarżonej części i rozstrzygnięcie co do istoty sprawy w kwestii dotyczącej naliczenia opłat - zwrot wniesionych opłat za lata 2007-2009. W uzasadnieniu wskazał, że przedmiotowa kanalizacja deszczowa odprowadza wody opadowe z nawierzchni drogi ul. Ż. w Z. W. i należy ją uznać jako urządzenie związane z potrzebami ruchu drogowego oraz z funkcjonowaniem drogi. Decyzją z dnia [...] nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i pkt 2 w zw. z art. 155 k.p.a., uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej odmowy zwrotu opłat za rok 2007, 2008 i 2009 i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji, w pozostałym zakresie utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wskazało, że zaskarżona decyzja jest co do zasady słuszna (nie w całości), jednakże z innych przyczyn niż wskazane w jej uzasadnieniu. Przesłanki uchylenia lub zmiany ostatecznych decyzji administracyjnych przewidziane w art. 155 wskazują, iż przepis ten może mieć zastosowanie wyłącznie do decyzji, które nie są wadliwe (względnie wadliwość ta nie jest istotna, kwalifikowana). Wymienione przesłanki są bowiem niezależne od prawnej poprawności analizowanej decyzji - ustawodawca dopuszcza bowiem zmianę bądź uchylenie decyzji w sytuacjach uzasadnionych interesem społecznym lub słusznym interesem strony. Tymczasem strona zarówno swój wniosek o zmianę decyzji Zarządu Powiatu w Z. W., jak i odwołanie od decyzji odmownej uzasadnia wskazując na naruszenia prawa. Już choćby z tej przyczyny wniosek Prezydenta Miasta Z. W. nie mógł zostać uwzględniony. Ponadto Kolegium wskazało, że za odmową uwzględnienia żądania strony przemawia przede wszystkim inna okoliczność. Zmiana bądź uchylenie decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może mieć bowiem miejsce wyłącznie w odniesieniu do decyzji o charakterze uznaniowym, co z kolei oznacza, iż decyzje związane nie mogą być przedmiotem postępowania prowadzonego w oparciu o art. 155 k.p.a. Zastosowanie analizowanego przepisu, który oparty jest właśnie na przesłankach uznaniowych (organ może uchylić lub zmienić... gdy przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony) nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia, którego podstawę prawną stanowiły przepisy prawa nie pozostawiające organom orzekającym luzu decyzyjnego. W przeciwnym razie uwzględnienie przesłanki interesu społecznego lub interesu strony skutkowałoby wydaniem decyzji sprzecznej z przepisami prawa. Stanowisko takie potwierdza orzecznictwo sądowe, częściowo wydane na gruncie art. 154 k.p.a., jednakże adekwatne do spraw rozstrzyganych w oparciu o art. 155 k.p.a. Decyzja w przedmiocie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego oraz ustalenia opłat z tego tytułu nie ma charakteru uznaniowego a związany. Przepisy prawa regulujące powyższe instytucje - art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych nie pozostawiają organom je stosującym możliwości wyboru rozstrzygnięcia, a to oznacza, że wydanych na ich podstawie decyzji ostatecznych, jako związanych, nie można modyfikować w oparciu o przesłanki wynikające z art. 155 k.p.a., zaś wniosek o zmianę takiej decyzji winien zostać załatwiony odmownie. Kolegium stwierdziło, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, mimo nieprawidłowego uzasadnienia, było zasadne w zakresie odmowy zmiany decyzji z dnia [...] r. Natomiast brak było podstawy prawnej do rozstrzygania wniosku Prezydenta Miasta Z. W. o zwrot opłaty za zajęcie pasa drogowego, a więc prawidłowym rozstrzygnięciem winno być umorzenie postępowania administracyjnego w tym zakresie, gdyż takie żądanie Prezydenta Miasta Z. W. nie wszczynało sprawy administracyjnej. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że nie budzi wątpliwości, iż budowa kanalizacji deszczowej (służącej do odprowadzenia wód opadowych z nawierzchni drogi) jest zajęciem pasa drogowego na cel inny, niż ten który wskazuje ustawodawca. Jeśli chodzi o zaklasyfikowanie kanalizacji deszczowej jako urządzenia, które jest związane z potrzebami ruchu drogowego oraz z funkcjonowaniem drogi czy też takiego, które jest niezwiązane z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego, to w ocenie skarżącego należy odwołać się do regulacji zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Wodnej z dnia 2 marca 1999 r. Z § 140 ust. 2 ww. rozporządzenia wynika, że urządzeniami A niezwiązanymi z drogą są w szczególności: linie elektroenergetyczne wysokiego i niskiego napięcia oraz linie telekomunikacyjne, przewody kanalizacyjne nie służące do odwodnienia drogi, gazowe, ciepłownicze i wodociągowe, urządzenia wodnych melioracji, urządzenia podziemne specjalnego przeznaczenia i ciągi transportowe. Pomimo, że wyliczenie to nie jest enumeratywne, to mimo wszystko pozwala na sklasyfikowanie ich do urządzeń A mającej przede wszystkim na celu zapewnienie określonych dla społeczeństwa usług (mediów) o charakterze podstawowym, powszechnym i umieszczanych ze swej istoty na okres wieloletni. Z tego zapewne powodu prawodawca sformułował specjalne - odrębne uregulowania związane z pobieraniem opłat za ich umieszczeniem w obrębie pasa drogowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W myśl zaś art. 145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie : 1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b/ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, 2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, 3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że sąd może czynić przedmiotem swoich rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd ten ma natomiast prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami (patrz J.P. Tarno " Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" Wydawnictwo Lexis Nexis, Warszawa 2004, str. 197). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, zaskarżonej decyzji można postawić skuteczny zarzut sprzeczności z prawem, w rozumieniu art. 145 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 155 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.), dalej k.p.a. Zgodnie z treścią art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy, której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Zgodnie z poglądem wyrażonym w wyroku SN z dnia 6 stycznia 1999 r., III RN 101/98, ONSAPiUS 1999, nr 20, poz. 637: "uchylenie lub zmiana decyzji na podstawie art. 155 k.p.a. może nastąpić jedynie wówczas, gdy brak jest podstaw prawnych do jej uchylenia lub zmiany w trybie wznowienia postępowania (art. 145 § 1 k.p.a.) lub do stwierdzenia nieważności (art. 156 § 1 k.p.a.); wyrok NSA z dnia 26 lipca 1993 r., I SA 1892/92, ONSA 1994, nr 3, poz. 116, w którym stwierdzono, że " w trybie art. 155 k.p.a. nie można dokonywać zmiany decyzji dotkniętej wadą nieważności w celu jej sanowania" (patrz: Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, komentarz LEX/el.2010, komentarz bieżący do art. 155 k.p.a.). Organ administracji rozpoznający wniosek jest związany jego treścią. Treść wniosku określała bowiem zakres w jakim strona wyrażała zgodę na zmianę decyzji ostatecznej. Stosownie do treści art. 61 § 1 k.p.a. żądanie wszczęcia postępowania administracyjnego określa przedmiot tego postępowania, a w razie wątpliwości sprecyzowanie żądania należy do strony, nie zaś do sfery ocennej organu administracji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1990 r., sygn. akt I SA 367/90, ONSA z 1990, Nr 2-3, poz. 47). Wobec powyższego wniosek wszczynający postępowanie administracyjne, w przypadku wątpliwości co do treści żądania, stanowi podstawę do podjęcia przez organ ustaleń w zakresie rzeczywistej woli osoby, od której pochodzi. Postępowaniu temu towarzyszy należyte i wyczerpujące poinformowanie strony o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wniosek strony skarżącej z dnia 17 grudnia 2009 r. o uchylenie decyzji z dnia [...] r., znak: [...] wskazywał na naruszenie przez organ administracji przy wydaniu decyzji ostatecznej przepisów prawa, a zatem nie można było jednoznacznie przyjąć, że strona domaga się uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a. Skoro więc istniały wątpliwości w jakim trybie nadzwyczajnym strona żąda uchylenia ostatecznej decyzji administracyjnej, czy w trybie stwierdzenia nieważności określonym w art. 156 § 1 k.p.a., czy też jak przyjęły organy administracji w trybie art. 155 k.p.a., to obowiązkiem organów było ustalenie rzeczywistej woli strony. Potraktowanie przez organy wniosku strony o uchylenie decyzji jako wniosku o jego rozpatrzenie w trybie art. 155 k.p.a., bez usunięcia wątpliwości co do jego treści, stanowiło nieuprawnione wkroczenie w uprawnienia procesowe strony. Wskazanie przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w postanowieniu z dnia 25 lutego 2010 r. uchylającym postanowienie Starosty Powiatowego w Z. W. z dnia [...] i przekazującym sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, że Zarząd Powiatu w Z. W. nowe rozstrzygnięcie winien wydać w oparciu o art. 155 k.p.a., a następnie wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że strona zarówno swój wniosek o zmianę decyzji Zarządu Powiatu w Z. W., jak i odwołanie od decyzji odmownej uzasadnia naruszeniem prawa i już choćby z tej przyczyny wniosek Prezydenta Miasta Z. W. nie mógł zostać uwzględniony, narusza przepis art. 7 i 9 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na istotę rozstrzygnięcia. Z powyższych względów decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] roku, wydane na podstawie art. 155 § 1 k.p.a. nie mogły ostać się w obrocie prawnym, uzasadnione było zatem ich uchylenie. Dla prawidłowego bowiem rozstrzygnięcia niniejszej sprawy konieczne jest wyjaśnienie faktycznego żądania strony, po odpowiednim pouczeniu strony - zgodnie z art. 9 k.p.a. - o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw będących przedmiotem postępowania. Dopiero wówczas będzie możliwe dokonanie pełnej analizy stanu faktycznego i wydania prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto wskazać należy, iż zasada trwałości decyzji ostatecznych sprawia, że zakres stosowania trybu nadzwyczajnego, jakim jest m.in. zmiana decyzji ostatecznej, uzasadniony jest zakresem tej decyzji. Postępowanie w sprawie zmiany decyzji ostatecznej musi zatem być prowadzone w ramach tego samego stanu prawnego i faktycznego oraz z udziałem tych samych stron. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, a jego celem jest jedynie ustalenie, czy zachodzą przesłanki do uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej określone w art. 155 k.p.a. i czy ewentualnemu uchyleniu lub zmianie nie sprzeciwiają się przepisy szczególne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 października 1995 r., III SA 27/95, LEX nr 26991; z dnia 13 sierpnia 1997 r., III SA 854/96, LEX nr 30615). Zauważyć należy, iż decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną organu, tj. decyzją, której dotyczy postępowanie o zmianę lub uchylenie, a nie kwestii nowych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 lipca 1993 r., I SA 1892/92, ONSA 1994/3/116; z dnia 3 grudnia 2002 r., II SA 4093/01, LEX nr 151421). Wzruszenie decyzji w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 155 k.p.a. musi być podyktowane względami celowości mieszczącymi się w założeniach interesu strony. Wzruszenie decyzji w tym trybie może dotyczyć zarówno decyzji wadliwych, jak i niewadliwych (por. wyrok NSA z dnia 28 listopada 1994 r., III SA 739/94, Fiskus 1995, nr 9, s. 15). Skoro zatem decyzja wydana na podstawie art. 155 k.p.a. może dotyczyć wyłącznie kwestii rozstrzygniętych decyzją ostateczną, a nie kwestii nowych, to należy uznać, iż w niniejszej sprawie w trybie art. 155 k.p.a. organ administracji nie mógł rozstrzygnąć żądania zwrotu opłat za zajęcie pasa drogowego wniesionych za rok 2007, 2008 i 2009, gdyż kwestia ta nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Zwrot opłat za zajęcie pasa drogowego na podstawie art. 155 k.p.a. stanowi, bowiem rozszerzenie decyzji ostatecznej. Rozszerzenie to stanowi treść nowej sprawy administracyjnej, podczas gdy zmiana decyzji w trybie art. 155 k.p.a. może być dokonana tylko w granicach stanu faktycznego sprawy pierwotnej. Organ I instancji natomiast orzekł w przedmiocie zwrotu opłat za zajęcie pasa drogowego wniesionych za rok 2007, 2008 i 2009, wprawdzie organ II instancji uchylił decyzję organu I instancji w tym zakresie i umorzył postępowanie, ale skoro w niniejszej sprawie organ zaniechał ustalenia wątpliwości co do treści żądania strony, to sąd uznał, iż decyzja organu II instancji również narusza prawo. Wskazać w tym miejscu należy, że gdyby przyjąć, że żądanie strony było jasno sprecyzowane w przedmiocie zwrotu opłat za zajęcie pasa drogowego wpłaconych za lata 2007-2009, to obowiązkiem organu I instancji było wszczęcie postępowania w tym przedmiocie, a wynik tego postępowania niewątpliwie uzależniony byłby od zakończenia postępowania w przedmiocie wniosku strony o wzruszenie w trybie nadzwyczajnym decyzji ostatecznej z dnia [...] r., znak: [...] dotyczącej wydania zgody na umieszczenie w pasie drogowym kanalizacji deszczowej, w części dotyczącej naliczenia opłat. Podkreślić również należy, że uzasadnienie decyzji organu I instancji nie zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa i wytłumaczeniem zastosowania danego przepisu prawa w konkretnej sytuacji faktycznej, w tym wskazanie związku między oceną stanu faktycznego a treścią podjętego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji organu I instancji nie odpowiada więc wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy administracji publicznej rozpatrując sprawę w trybie art. 155 k.p.a. obowiązane są rozważyć i ocenić, czy interes publiczny lub ważny interes strony przemawiają za uwzględnieniem wniosku w takich granicach, jakie zakreśliła strona. Oceny takiej nie zawiera uzasadnienie decyzji organu I instancji, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niewystarczające. Organu II instancji utrzymując w mocy taką decyzję organu I instancji wykroczył, z naruszeniem art. 15 k.p.a., poza granice sprawy rozstrzygniętej decyzją wydaną w I instancji, albowiem rozpatrzył sprawę w zakresie przesłanek z art. 155 k.p.a., podczas gdy decyzja pierwszoinstancyjna w ogóle nie odnosi do tych przesłanek. Organy administracji winny dążyć do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przed podjęciem rozstrzygnięcia oraz winny kierować się zasadami prawdy obiektywnej, pogłębiania zaufania do organów Państwa i udzielać stronom stosownych informacji (art. 7- 9 k.p.a.), a decyzje uzasadnić w sposób odpowiadający przepisom prawa (art. 107 § 1- 3 k.p.a.). W niniejszej sprawie Sąd stwierdził naruszenie powyższych zasad postępowania, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ administracji, mając na uwadze treść powyższych rozważań Sądu i wskazanych przepisów, wyjaśni żądanie strony skarżącej, ustalając tryb postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 135 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 powołanej ustawy. A. B.