III SA/Łd 38/06

Dnia 14 marca 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.),, Sędzia WSA Monika Krzyżaniak, Protokolant Referendarz sądowy Magdalena Sieniuć, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2006 roku sprawy ze skargi W.B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wymeldowania p o s t a n a w i a umorzyć postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym III S.A./Łd 38/06 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego /t. j . Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107 z późn. zm./, w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych /t. j . Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zm./, po rozpatrzeniu odwołania W.B. od decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...] Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu W.B. z lokalu przy ul. A 21 w R - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu podniesiono, iż R.B. wystąpiła do Urzędu Miasta w R wnosząc o wymeldowanie W.B. z pobytu stałego pod adresem R. ul. A 21. W toku postępowania wyjaśniono, iż W.B. zawarł związek małżeński w lutym 2001 r. i od tego czasu nie mieszka w miejscu pobytu stałego w R przy ul. A 21. Prezydent Miasta R. na podstawie całokształtu materiału dowodowego uznał, że zostały spełnione niezbędne do wymeldowania przesłanki, t.j. opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu stałego i nie dopełnienie obowiązku wymeldowania się i na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w dniu [...] wydał decyzję o wymeldowaniu skarżącego. Od powyższej decyzji W.B. odwołał się wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu stwierdził, iż po zawarciu związku małżeńskiego musiał podjąć decyzję o wyprowadzeniu się, bowiem matka nie wyrażała zgody na wprowadzenie się żony. Pragnąc uniknąć tak przykrych incydentów, nie chcąc narażać swojej żony i dziecka na szykany i pomówienia ograniczył swoje przebywanie na terenie spornego lokalu do minimum. Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania uznał, iż podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (t. j. Dz. U. z 2001r Nr 87, poz. 960 z późn. zm.). W myśl art. 15 ust. 2 tejże ustawy organ gminy zobowiązany jest do wydania na wniosek strony lub z urzędu decyzji administracyjnej w sprawie wymeldowania w sytuacji, gdy osoba, której postępowanie dotyczy, utraciła uprawnienie do przebywania w lokalu (art. 9 ust. 2 ustawy) i gdy bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu. Decyzję o wymeldowaniu należy wydać także względem osoby, która bez wymeldowania się opuściła dotychczasowe miejsce pobytu stałego i nie przebywa w nim co najmniej przez okres 6 miesięcy, a nowego miejsca jej pobytu nie można ustalić. Organ uznał, że w rozpatrywanej sprawie spełniona została przesłanka uzasadniająca wymeldowanie W.B. z lokalu przy ul. A 21 w R opisana w art. 15 ust. 2 z uwzględnieniem treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego, który w dniu 27 maja 2002r orzekł o niezgodności art. 9 ust 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ( sentencja wyroku opubl. w Dz. U. z 19 czerwca 2002r Nr 78, poz. 716). Badając zatem w aktualnym stanie prawnym czy zostały spełnione niezbędne do wymeldowania przesłanki określone w pierwszym stanie faktycznym art. 15 ust 2 tej ustawy, organ ograniczył się jedynie do badania i oceny przesłanki opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego, wziął jednak pod uwagę, iż jedynie dobrowolne opuszczenie lokalu bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się może skutkować wydaniem decyzji o wymeldowaniu. Zdaniem organu II instancji, skarżący opuścił lokal przy ul. A 21 w R i nie zamieszkuje w nim z zamiarem pobytu stałego co najmniej od lutego 2001 r. (sam zaznaczył to w odwołaniu, iż po zawarciu związku małżeńskiego musiał podjąć decyzję o wyprowadzeniu z powodu konfliktu rodzinnego), nie dopełnił również obowiązku wymeldowania się. Ponadto podczas przeprowadzenia kontroli meldunkowej w dniu 10 lipca 2003r. w obecności W.B. stwierdzono, iż lokal jest nie zamieszkały brak w nim urządzeń codziennego użytku, stoi tylko stary segment i tapczan. Obecny podczas kontroli W.B. przyznał, że lokal ten nie służy jako mieszkalny. Ewidencja ludności ma charakter wyłącznie porządkowy i winna w każdym momencie odzwierciedlać stan faktyczny zgodny z rzeczywistym. Organ uznał zatem, iż w tym stanie rzeczy utrzymanie dalszego zameldowania W.B. w R przy ul. A 21 byłoby "fikcją meldunkową". W dniu 10 marca 2004 roku, W.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na decyzję Wojewody [...] dnia [...] nr [...], zaskarżając powyższą decyzję w całości i wnosząc o jej uchylenie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności uzupełnienia materiału dowodowego w celu ustalenia, czy skarżący dobrowolnie opuścił lokal. Skarżący podniósł argumenty jak w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 11 kwietnia 2005 r. uczestniczka postępowania J.N. zawiadomiła Sąd, iż skarżący został zameldowany na pobyt stały w R przy ul. B 9 m 2. Organ odwoławczy potwierdził ten fakt w piśmie z dnia 4 maja 2005 r. Dwukrotnie wzywany przez Sąd do udzielenia odpowiedzi, czy wobec zameldowania się na pobyt stały w R przy ul. B 9 m 2. skarżący cofa skargę - W.B. nie udzielił żadnej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Określenie "stało się" oznacza ujawnienie przyczyny, która w chwili wniesienia skargi nie istniała, a wystąpiła dopiero w toku rozpoznania sprawy. ( por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2004 r . sygn. akt III SA 1600/02 nie publikowane ). W tej sprawie skarżący po wniesieniu skargi do Sądu zameldował się na pobyt stały w R przy ul. B 9 m 2. W tej sytuacji postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Mając powyższe na uwadze Sąd w oparciu o art. 161 § 1 pkt. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w postanowieniu.