III SA/Łd 38/08

III SA/Łd 38/08 POSTANOWIENIE Dnia 9 września 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Alberciak po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od postanowienia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 38/08 w sprawie ze skargi J. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...]r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia zażalenia postanawia : odrzucić sprzeciw. III SA/Łd 38/08 UZASADNIENIE J. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi sprzeciw od postanowienia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2009 r., sygn. akt III SA/Łd 38/08 oddalającego wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w całości poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Sprzeciw datowany na dzień 27 marca 2009 r., został wniesiony do sądu w dniu 14 sierpnia 2009 r. (data nadania listu zwykłego w UP K.K. S. – k. 161 akt sądowych). Z pisma przewodniego zatytułowanego "zażalenie-skarga-protest" oraz załączonych do niego załączników wynika, iż sprzeciw od postanowienia z dnia 20 marca 2009 r. skarżący złożył w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego w S. w dniu 27 marca 2009 r. W dniu 1 kwietnia 2009 r. Prezes Sądu Rejonowego w S. zwrócił J. P. wniesiony sprzeciw z uwagi na niewłaściwość sądu powszechnego w niniejszej sprawie. Ponadto skarżący oświadczył, iż z uwagi na brak jakichkolwiek dochodów jego "sposobem na wysyłanie wszelkiej korespondencji sądowej" było składanie pism w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego w S. Stąd w ocenie skarżącego wniesiony przez niego w dniu 27 marca 2009 r. sprzeciw powinien zostać przesłany zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, a nie zwrócony do nadawcy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., od zarządzeń i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (wydanych przez Referendarza Sądowego), strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Sprzeciw wniesiony przez adwokata lub radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga uzasadnienia. Sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 p.p.s.a.) W niniejszej sprawie odpis postanowienia Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 20 marca 2009 r. został doręczony J. P. w dniu 25 marca 2009 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru-k.147 akt sądowych) Ustawowy siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu biegł zatem od dnia 26 marca 2009 r. i upłynął w dniu 1 kwietnia 2009 r. Skarżący wnosząc sprzeciw w dniu 14 sierpnia 2008 r. uchybił powyższemu terminowi. Termin przewidziany do wniesienia sprzeciwu jest terminem ustawowym i nie może być skracany ani przedłużany. Odpis postanowienia z dnia 20 marca 2009 r. został doręczony skarżącemu. Tym samym uznać należało, że J. P. został prawidłowo pouczony o przysługującym prawie wniesienia sprzeciwu, w tym również o terminie i o sądzie właściwym do jego wniesienia. Nie można zatem uznać, iż sprzeciw J. P. od postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 20 marca 2009 r. złożony w Biurze Podawczym Sądu Rejonowego w S. w dniu 27 marca 2009 r. , został wniesiony z zachowaniem ustawowego siedmiodniowego terminu. Natomiast ponowne jego wniesienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi (właściwego sądu administracyjnego) w dniu 14 sierpnia 2009 r., niewątpliwie nastąpiło po upływie terminu , o którym mowa w art. 259 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 259 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w postanowieniu. t.p.