III SA/Łd 380/10

Dnia 30 czerwca 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2010 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie opinii służbowej p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. D.T. W dniu 22 czerwca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wpłynęła skarga B. W. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w Ł. nr [...] z dnia [...] r. w przedmiocie utrzymania w mocy opinii służbowej za okres od dnia 15 maja 2008 r. do 17 kwietnia 2009 r. W odpowiedzi na skargę z dnia 15 czerwca 2010 r. Komendant Wojewódzki Policji w Ł. wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Granice właściwości sądów administracyjnych oraz istota wymiaru sprawiedliwości sprawowanego przez sądy administracyjne, zostały określone w art. 184 Konstytucji RP. Z przepisu tego wynika, że sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych organów administracji rządowej. Zakres właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wyznaczają natomiast przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W myśl art. 3 § 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne, 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym na które służy zażalenie, 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8 ) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i wówczas stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 powołanej ustawy). Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 1 powołanej ustawy sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądów administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest skarga na opinię służbową. Wskazana opinia służbowa nie mieści się jednak w katalogu aktów prawnych lub czynności określonym w cytowanym art. 3 § 2 p.p.s.a. W szczególności nie jest aktem lub czynnością, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy, które charakteryzują się tym, że mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia i są podejmowane w sprawach indywidualnych. Ponadto, muszą mieć charakter publicznoprawny i dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. postanowienie NSA z dnia 27 września 1996 r. sygn. akt I SA 1326/96, niepubl.). Kwestionowana natomiast w drodze skargi opinia służbowa czynnością taką nie jest. W myśl bowiem art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Policjant zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia; może on w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego (art. 35 ust. 2 ustawy). Wypełnieniem natomiast delegacji zawartej w art. 35 ust. 3 ustawy o Policji jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98, poz. 880 ze zm.). W świetle powołanych przepisów należy zatem wskazać, że opiniowanie policjanta ma na celu motywowanie do sprawnego wykonywania zadań i czynności służbowych, ustalenie przydatności zarówno na danym stanowisku, jak i generalnie do służby, wyłanianie najlepszych kandydatów do mianowania lub powołania na wyższe stanowisko służbowe oraz na wyższy stopień policyjny. Stanowi ona jedynie podstawę do określenia indywidualnego programu rozwoju zawodowego. Skoro zatem opinia służbowa nie dotyczy uprawnienia lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, to należy stwierdzić, że nie jest to inny akt lub czynność poddana kontroli sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 punkt 1 i § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. D.T.