III SA/Łd 386/09

Dnia 1 kwietnia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku J. J. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2010 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 386/09 w sprawie ze skargi J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego p o s t a n a w i a : odrzucić wniosek. W dniu 20 lipca 2009 roku J. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W dniu 13 listopada 2009 roku skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata i oddalił wniosek w pozostałym zakresie. Pismem z dnia 24 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wystąpił do Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. o wyznaczenie adwokata z urzędu dla J. J. Okręgowa Rada Adwokacka w Ł. wyznaczyła adwokata z urzędu w osobie P. W. W dniu 10 grudnia 2009 r. pełnomocnik złożył do akt sprawy pełnomocnictwo udzielone mu przez J. J. do prowadzenia sprawy przydzielonej z urzędu. Wyrokiem z dnia 3 lutego 2010 roku, sygn. akt III SA/Łd 386/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę J. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego. W związku z odmową sporządzenia przez ustanowionego z urzędu pełnomocnika skargi kasacyjnej, pismem z dnia 29 kwietnia 2010 roku skarżąca złożyła skargę na reprezentującego ją w niniejszej sprawie adwokata do Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. i wniosła o zmianę pełnomocnika. Wobec negatywnego rozpoznania wniosku o zmianę pełnomocnika przez Okręgową Radę Adwokacką w Ł., J. J. w piśmie z dnia 3 lutego 2011 roku wniosła o przywrócenie terminu do złożenia "wniosku-kasacji" od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 3 lutego 2010 roku w sprawie o sygn. akt III SA/Łd 386/09, wnosząc równocześnie kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie pełnomocnika. Jako uzasadnienie wniosku przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej skarżąca załączyła pismo Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. z dnia 17 czerwca 2010 roku, stanowiące odpowiedź na skargę na reprezentującego ją w niniejszej sprawie adwokata i zawarty w niej wniosek o zmianę pełnomocnika. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2011 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi oddalił wniosek o przyznanie prawa pomocy we wnioskowanym przez skarżącą zakresie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej jako spóźniony podlega odrzuceniu. Zasadą wynikającą z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)- [zwanej dalej w skrócie: - p.p.s.a.] jest bezskuteczność czynności podjętej w postępowaniu sądowym przez stronę po upływie terminu. Jednakże w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 83 § 1). Warunkami skuteczności takiego wniosku jest złożenie go w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, spowodowanie dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego, równoczesne ze złożeniem wniosku dokonanie uchybionej czynności oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 86 § 1 i § 2 oraz art. 87 § 1, § 2 i § 4 p.p.s.a.) Wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie, co oznacza, że brak jednej z nich skutkować musi odmową przywrócenia terminu. Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesiono wniosek w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, dopełniono (wraz z wnioskiem) czynności, dla której był ustanowiony termin oraz wystąpił brak winy w uchybieniu terminu. Jednym z warunków przywrócenia terminu do dokonania czynności procesowej jest złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Stosownie bowiem do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest spóźniony, jeżeli został wniesiony po upływie siedmiodniowego terminu przewidzianego w art. 87 § 1 p.p.s.a.. Termin ten liczy się od ustania przyczyny uchybienia terminu (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Zakamycze 2005, str. 222). W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu. Skarżąca nie dochowała bowiem siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie uchybionego terminu, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia. Skarżąca nie określiła we wniosku z dnia 3 lutego 2011 roku jednoznacznie daty, w której nastąpiło ustanie przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi kasacyjnej. Mając jednak na uwadze okoliczności rozpoznawanej sprawy, a w szczególność treść pisma Okręgowej Rady Adwokackiej w Ł. z dnia 17 czerwca 2010 roku, należało przyjąć, że ustanie przyczyny uchybienia terminu do złożenia skargi kasacyjnej nastąpiło w dacie, w której skarżąca dowiedziała się o treści powyższego pisma, czyli jak sama wskazała w dniu 30 czerwca 2010 roku. Przyczyna uchybienia terminu ustała zatem w dniu następnym tj. w dniu 1 lipca 2010 roku, natomiast wniosek o przywrócenie uchybionego terminu skarżąca złożyła dopiero w dniu 3 lutego 2011 roku. W konsekwencji złożony w dniu 3 lutego 2011 roku przez skarżącą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej należało uznać za spóźniony, bowiem określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin upłynął w dniu 7 lipca 2010 roku. Dodatkowo należy podnieść, że dopuszczając możliwość przywrócenia terminu, zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. i jednolitym orzecznictwem, konieczną przesłanką jest brak winy strony oraz jej pełnomocnika. Na tym tle podzielić trzeba pogląd prezentowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego (uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 21 września 2000 r., sygn. akt III CZP 14/00 - OSNC 2001 r. Nr 2, poz. 2; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2002 r., sygn. akt IV CKN 424/01 - OSNC 2004 r. Nr 3, poz. 39), iż odmowa wniesienia kasacji ze względu na jej oczywistą bezzasadność jest równoznaczna ze spełnieniem obowiązku udzielenia pomocy prawnej stronie, a w konsekwencji nie sposób rozpatrywać upływu terminu w aspekcie braku winy. W takiej sytuacji nie podzielanie przez skarżącą stanowiska swego pełnomocnika co do braku podstaw do wniesienia kasacji jest bezskuteczne jako okoliczność usprawiedliwiająca brak winy strony. W tym stanie rzeczy, z uwagi na fakt, iż wniosek skarżącej jest spóźniony, na podstawie art. 88 p.p.s.a. w związku z art. 87 § 1 p.p.s.a, Sąd wniosek odrzucił. a.ł.