III SA/Łd 387/08

Dnia 4 listopada 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2008 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku K. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności celnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W dniu 11 czerwca 2008 roku skarżący – K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję własną z dnia [...] odmawiającą umorzenia należności celnych wymierzonych decyzją Naczelnika Urzędu Celnego I w Ł. z dnia [...]. W dniu 20 października 2008 roku K. K. wniósł pismo z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że podstawowym źródłem utrzymania jego rodziny jest gospodarstwo rolne nie generujące dochodu i pozwalające wyprodukować jedynie podstawowe produkty żywnościowe. Ponadto prowadzona przez niego działalność gospodarcza przynosi stratę. Skarżący wyjaśnił, że pozostaje pod stałą opieką lekarską w związku z chorobami kręgosłupa, a wykonanie decyzji zrujnowałoby jego rodzinę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W polskim postępowaniu sądowoadministracyjnym przyjęto jako zasadę, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Wniosek ten płynie wprost z treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wyjątkiem od powyższej zasady jest uregulowanie zawarte w art. 61 § 3 ustawy, zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi sąd może, na wniosek skarżącego, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z wymienionego przepisu wynika, iż można wstrzymać wykonanie tylko takiej decyzji, która nadaje się do wykonania. Nadto wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, a jego warunkiem jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do skorzystania z możliwości przewidzianej w cytowanym wyżej przepisie. Należy wskazać, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć tylko takich aktów administracyjnych lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wykonanie aktu oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Przedmiotem wykonania aktu administracyjnego jest więc każde zachowanie się podmiotu zobowiązanego do jego wykonania, polegające na działaniu, zaniechaniu określonego działania, znoszeniu zachowań innych podmiotów, a nawet świadczenie w rozumieniu prawa cywilnego (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 295). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. W opisanym stanie faktycznym przedmiotem zaskarżenia jest decyzja o odmowie umorzenia należności celnych. Jest to akt, który w ocenie sądu nie posiada przymiotu wykonalności. Wykonania aktu administracji dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki. Decyzja o odmowie umorzenia zaległości celnych takim rozstrzygnięciem nie jest, bowiem obowiązek został określony w decyzji merytorycznej, dotyczącej określenia kwoty długu celnego. Decyzja będąca przedmiotem skargi nie nakłada na adresata żadnych obowiązków, które podlegałyby dobrowolnemu bądź przymusowemu wykonaniu, jej przedmiotem jest odmowa przyznania ulgi w spłacie należności celnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł jak w postanowieniu. e.o.