III SA/Łd 392/09

Dnia 3 września 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Irena Krzemieniewska po rozpoznaniu w dniu 3 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. J. na decyzję Starosty [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty zasiłku dla bezrobotnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. W dniu 28 lipca 2009 roku skarżący za pośrednictwem Wojewody [...] wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi pismo zatytułowane "odwołanie do sądu administracyjnego za pośrednictwem Wojewody [...]" wskazując, iż zgodnie z pismem, które otrzymał wnosi odwołanie od decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w R. z dnia [...] o nr [...]. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na nie wyczerpanie środków zaskarżenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlega odrzuceniu, albowiem jej wniesienie jest niedopuszczalne. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności wniesienia skargi pod kątem wyczerpania środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) wymienia niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Uzależnienie dopuszczalności skargi od wcześniejszego wykorzystania przysługujących stronie środków zaskarżenia związane jest z zakresem działania sądów administracyjnych, które sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 i 2 powołanej ustawy). W tym kontekście należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 52 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 powołanej ustawy). Przy czym samo wniesienie środka zaskarżenia nie jest równoznaczne ze spełnieniem warunku, o którym mowa w art. 52 § 1 powołanej ustawy. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004r., I SA 2813/03 niepubl.). Przedmiotem złożonej w niniejszej sprawie skargi jest decyzja Starosty [...] z dnia [...], od decyzji tej, zgodnie z zawartym w niej pouczeniem, stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Wojewody [...] za pośrednictwem Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w R. w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Strona skarżąca nie skorzystała jednak z prawa wniesienia odwołania, tym samym nie wyczerpała wszystkich przysługujących jej w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie, środków zaskarżenia. W tym stanie rzeczy z uwagi na fakt, iż w niniejszej sprawie przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego skarżący nie wyczerpał środków zaskarżenia służących w toku postępowania administracyjnego, a skarga na rozstrzygnięcie organu administracji pierwszej instancji jest niedopuszczalna, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 52 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę odrzucił.