III SA/Łd 395/10

Referendarz Sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi, w Wydziale III - Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 15 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M. I. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] znak [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji o przekazaniu według właściwości wniosku dotyczącego transkrypcji aktu urodzenia postanawia przyznać skarżącej M. I. prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych R.A. III SA/Łd 395/10 Uzasadnienie M. I. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] (znak [...]) w przedmiocie uchylenia postanowienia organu I instancji o przekazaniu według właściwości wniosku dotyczącego transkrypcji aktu urodzenia. W treści skargi strona sformułowała wniosek o przyznanie prawa pomocy, przedkładając następnie wypełniony formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej na druku "PPF". W uzasadnieniu wniosku skarżąca wskazała na swoją trudną sytuację życiową podnosząc, iż jest uchodźcą z Łotwy, zarówno ona jak i jej mąż nie posiadają żadnego majątku i w praktyce pozostają na utrzymaniu Państwa Polskiego. Z oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem W. I. Nie posiada własnego domu, mieszkania, ani żadnej innej nieruchomości. Nie osiąga żadnych dochodów, nie posiada oszczędności, ani przedmiotów wartościowych. Wskazała, że otrzymała jedynie jednorazowy zasiłek na utrzymanie rodziny w kwocie 351 zł oraz zasiłek celowy (120 zł). Referendarz Sądowy zważył, co następuje: Działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) należy rozważyć, czy w świetle podanych okoliczności skarżąca spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Stosownie do postanowień art. 243 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 powołanej ustawy, prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy, przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach. Rozpoznając wniosek skarżącej należało mieć na względzie przede wszystkim fakt, że prawo pomocy jest instytucją, której zasadniczym celem jest umożliwienie realizacji prawa do sądu osobom ubogim, nie dysponującym wystarczającymi środkami na prowadzenie sporów przed sądem. Mając powyższe na uwadze, w rozpatrywanym stanie faktycznym uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, co stanowi przesłankę niezbędną do przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Przede wszystkim należy wskazać na sytuację materialno-bytową skarżącej, w szczególności fakt, że nie posiada ona obecnie żadnych źródeł zarobkowania, nie posiada również żadnych oszczędności. Mając na uwadze wszystkie wskazane powyżej okoliczności – w ocenie referendarza rozpoznającego wniosek – uznać należy, że skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. W związku z tym, działając na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 i art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w postanowieniu. R.A.