III SA/Łd 397/14

Dnia 4 lipca 2014 roku Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi w Wydziale III Małgorzata Kowalska po rozpoznaniu w dniu 4 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie: odmowy zwolnienia spod egzekucji administracyjnej składnika majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego p o s t a n a w i a: odmówić skarżącemu D. M. prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. D. M. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. ze skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z [...] odmawiające zwolnienia spod egzekucji administracyjnej składnika majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. W skardze zawarty był wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Ze złożonego na urzędowym formularzu PPF oświadczeniu o stanie rodzinnym majątku i dochodach, oraz dodatkowych dokumentów i oświadczeń złożonych na wezwanie referendarza sądowego wynika, że wnioskodawca samodzielnie prowadzi gospodarstwo domowe, którego źródłem utrzymania jest obecnie w związku z wypadkiem samochodowym, któremu uległ w październiku 2013 roku zasiłek chorobowy z ZUS w wysokości 1.103 zł miesięcznie oraz dochód z prowadzonej działalności gospodarczej – kancelarii adwokackiej, która jednak za 2013 rok przyniosła stratę w wysokości 62.483 zł. Wnioskodawca po wypadku zamieszkuje w mieszkaniu swoich rodziców, którzy pokrywają koszty jego utrzymania, wyżywienia, zakupu lekarstw, środków czystości i regulują wszystkie pozostałe zobowiązania wnioskodawcy. Skarżący jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym wobec swojego syna w wysokości 700 zł miesięcznie, dodatkowo spłaca kredyt na zakup mieszkania w W. o powierzchni ok. 57 m2 na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, którego miesięczna rata wynosi ok. 1.950 zł, zaś opłaty eksploatacyjne wynoszą 685 zł, koszty te stanowią element kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Z nadesłanego odpisu podatkowej księgi przychodów i rozchodów wynika, że prowadzona przez wnioskodawcę działalność gospodarcza w dalszym ciągu jest niedochodowa, ale zaczyna przynosić dochody i mimo ograniczonych w związku z wypadkiem możliwości wnioskodawca zaczyna przyjmować nowe sprawy do prowadzenia i z tego tytułu na przestrzeni dwóch miesięcy marca i kwietnia br. uzyskał przychód w wysokości 21.700 zł. Referendarz sądowy zważył, co następuje: Wniosek nie jest zasadny. Stosownie do art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270)- dalej "p.p.s.a." prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 244 § 1 cyt. ustawy). W myśl art. 245 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. W niniejszej sprawie skarżący wystąpił o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych (punkt 4 formularza wniosku), czyli o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 2 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wykazanie powyższych okoliczności powinno nastąpić poprzez złożenie stosownego oświadczenia obejmującego dokładne dane o stanie rodzinnym i majątkowym. Od oceny referendarza sądowego zależy uznanie oświadczenia za wystarczające dla przyznania pomocy prawnej. Z wniosku o przyznanie prawa pomocy i nadesłanych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów wynika, że wnioskodawca w związku z wypadkiem samochodowym, któremu uległ w październiku 2013 roku zamieszkuje wspólnie z rodzicami, którzy pokrywają koszty jego utrzymania, wyżywienia, zakupu lekarstw, środków czystości i regulują wszystkie pozostałe zobowiązania wnioskodawcy. Obecnie źródłem utrzymania skarżącego jest zasiłek chorobowy z ZUS w wysokości 1.103 zł miesięcznie oraz prowadzona działalność gospodarcza w postaci kancelarii adwokackiej, która w związku z wypadkiem wnioskodawcy w dalszym ciągu jest niedochodowa, jednak na przestrzeni ostatnich dwóch miesięcy, za które wnioskodawca przedstawił odpis z KPiR tj. marca i kwietnia br. uzyskał przychód z tytułu przyjęcia do prowadzenia spraw w wysokości 21.700 zł. Skarżący jest obciążony obowiązkiem alimentacyjnym wobec swojego syna w wysokości 700 zł miesięcznie, dodatkowo spłaca kredyt na zakup mieszkania w W. o powierzchni ok. 57 m2 na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej, którego miesięczna rata wynosi ok. 1.950 zł, zaś opłaty eksploatacyjne wynoszą 685 zł, koszty te stanowią element kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Uwzględniając powyższe, wysokość wpisu od skargi w sprawie niniejszej (100 zł) oraz treść art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. należało uznać, że skarżący nie wykazał, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. obowiązkiem strony jest partycypacja w kosztach postępowania, nawet jeżeli miałoby to nastąpić z uszczerbkiem koniecznego utrzymania, a obowiązkiem strony jest poczynienie oszczędności we własnych wydatkach do granic zabezpieczenia koniecznych kosztów utrzymania. Udzielenie stronie prawa pomocy w postępowaniu przed sądem administracyjnym jest formą jej dofinansowania z budżetu państwa i przez to powinno się sprowadzać do wypadków, w których zdobycie środków na sfinansowanie udziału w postępowaniu sądowym jest rzeczywiście, obiektywnie niemożliwe. Wnioskodawca zamieszkuje w mieszkaniu rodziców, którzy zgodnie z jego oświadczeniem pokrywają wszystkie koszty jego utrzymania, wyżywienia, zakupu lekarstw, środków czystości i regulują pozostałe zobowiązania wnioskodawcy. W tej sytuacji uwzględniając fakt, że skarżący dysponuje stałym miesięcznym dochodem w wysokości 1.103 zł oraz dochodem z prowadzonej kancelarii adwokackiej w porównaniu z wysokością należnego w rozpoznawanej sprawie wpisu od skargi w kwocie 100 złotych należało uznać, że skarżący jest w stanie ponieść koszty sądowe w tej wysokości i to bez żadnego uszczerbku dla swojego utrzymania. Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy bowiem z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść w postępowaniu, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez stronę dochody oraz jej majątek. Wnioskodawca posiada stałe źródło dochodów w postaci zasiłku chorobowego, sporej wartości majątek, i odzyskuje zdolność do prowadzenia działalności gospodarczej, powyższe przeczy jego twierdzeniom o braku jakichkolwiek środków umożliwiających mu pokrycie kosztów zainicjowanego postępowania. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.