III SA/Łd 397/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, Wydział III w składzie następującym: Sędzia NSA – Janusz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. M. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi D. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. znak [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji administracyjnej składnika majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego postanawia przywrócić termin do wniesienia skargi III SA/Łd 397/14 Uzasadnienie Pismem z dnia 22 marca 2014 r. D. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] r. (znak [...]) w przedmiocie odmowy zwolnienia spod egzekucji administracyjnej składnika majątkowego stanowiącego wierzytelność z rachunku bankowego. Postanowieniem z dnia 10 lipca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę z uwagi na jej wniesienie z uchybieniem terminu. Następnie, pismem z dnia 31 lipca 2014 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu wskazał, że w związku z wypadkiem samochodowym, któremu uległ w październiku 2013 r. do maja 2014 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich. W tym czasie – jak wykazywał – nie był w stanie samodzielnie nadać przesyłki pocztowej zawierającej skargę do Sądu, której termin nadania upływał w dniu 24 marca 2014 r. Z tego też względu poprosił o powyższe swojego ojca – J.M., który przesyłkę nadał w dniu 24 marca, ale za pośrednictwem prywatnego operatora pocztowego – In Post. Skarżący wyjaśnił przy tym, iż jego ojciec nie miał wiedzy, że korespondencję zawierającą skargę do Sądu należało nadać za pośrednictwem Poczty Polskiej. Nadmienił również, iż o fakcie wysłania wskazanej korespondencji za pośrednictwem In Post dowiedział się dopiero w dniu 25 lipca 2014 r. po otrzymaniu postanowienia Sądu odrzucającego jego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Wniosek jest zasadny. Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.], czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu, jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 ustawy p.p.s.a.). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 ustawy p.p.s.a.). Z brzmienia cytowanych wyżej przepisów wynika, że instytucja przywrócenia terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć zastosowanie jedynie wtedy, gdy wszystkie określone w nich przesłanki zostaną spełnione łącznie, tj. wniesienie wniosku nastąpi w ciągu siedmiu dni od ustania przeszkody uniemożliwiającej dochowanie terminu, strona dopełni czynności, dla której był ustanowiony termin oraz uprawdopodobni brak winy w uchybieniu terminu. Brak jednej z tych przesłanek uniemożliwia uwzględnienie wniosku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego 11 grudnia 2012 r., sygn. akt II GSK 1721/12). Odnosząc się w pierwszej kolejności do kwestii terminowości złożenia rozpatrywanego wniosku, Sąd uznał, że wniosek o przywrócenie terminu został złożony z zachowaniem ustawowego terminu. Skarżący dokonał również czynności procesowej, której uchybił. W dalszej kolejności oceny wymaga przesłanka braku winy w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy jako przesłanki zasadności wniosku o przywrócenie terminu wiąże się z obowiązkiem strony do zachowania szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowych jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Dokonując takiej oceny należy przyjąć obiektywny miernik staranności, zgodnie z którym, o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wówczas, gdy strona, obiektywnie nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego w literaturze zalicza się np. przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą, powódź, pożar (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2004, s. 329). Dodatkowo zauważyć należy, że przepis art. 86 § 1 ustawy p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony, dlatego ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności jakie uzna za istotne (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 lipca 1999 r., sygn. akt I PKN 273/99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku Sąd uznał, że skarżący D. M. uprawdopodobnił brak winy w uchybieniu terminu. Argumentacja strony, przedstawiona w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wskazująca na fakt choroby skarżącego, uniemożliwiający mu osobiste złożenie skargi w Sądzie lub samodzielne jej wniesienie za pośrednictwem Poczty Polskiej oraz na błąd ojca skarżącego, któremu powierzył wysłanie skargi, a który nieprawidłowo wysłał korespondencję zawierającą skargę do Sądu za pośrednictwem prywatnego operatora pocztowego – In Post, co skutkowało jej wniesieniem po upływie terminu - w ocenie Sądu – zasługuje na uwzględnienie. Za wiarygodne uznał Sąd twierdzenia, że sam skarżący nie mógł nadać korespondencji zawierającej skargę z uwagi na swój stan zdrowia. Zaświadczenie lekarskie przedłożone do akt potwierdza fakt leczenia poszpitalnego w związku z wypadkiem komunikacyjnym. W szczególności analiza numeru statystycznego choroby wykazana w zaświadczeniu wskazuje na istotne urazy ciała, które faktycznie mogły istotnie utrudnić skarżącemu poruszanie się, a co za tym idzie także samodzielne nadanie korespondencji. Z tych też względów nie można było skarżącemu czynić zarzutu, że skorzystał z pomocy ojca celem wysłania skargi do sądu. Z kolei, ojciec skarżącego, jako nieprofesjonalista, działający w dobrej wierze, w ocenie Sądu, mógł nie wiedzieć, iż dla prawidłowego wysłania korespondencji i zachowania terminu – zgodnie z odnośnymi przepisami prawa - konieczne było nadanie przesyłki w placówce Poczty Polskiej – jako upoważnionego ustawowo operatora publicznego, a nie za pośrednictwem operatora prywatnego – In Post. Jest to tym bardziej wiarygodne, że w ostatnim czasie wielokrotnie w mediach powtarzane były informacje o zawartej z In Post umową w zakresie doręczania korespondencji sądowej. Z powyższego ojciec skarżącego mógł wywieść mylny wniosek, że In Post jest operatorem za pośrednictwem którego można skutecznie przekazać skargę do sądu. Nie sposób bowiem wymagać od laika – ojca skarżącego – szczegółowej i dogłębnej znajomości przepisów o terminach doręczeń, tym bardziej, że sporną przesyłkę nadał on za pośrednictwem prywatnego operatora w terminie do dokonania czynności. W świetle powyższego uznać należało za uprawdopodobniony brak winy skarżącego w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i przywrócić termin do dokonania powyższej czynności. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia. e.o.